AYNI RÜZGARIN ALTINDA

Geçen o dingin gecenin ardından şehir sonbaharın en berrak ve güneşli günlerinden birine uyandı Rüzgar sokaklardaki kuru yaprakları savururken gökyüzü masmaviydi
Karan takımla birlikte haftalık antrenman temposuna geri dönmüştü Saha kenarında hocasıyla taktik konuşurken gözleri bir anlığına tesislerin dışındaki geniş bulvara kaydı Ak zihnini tamamen antrenmana vermeye çalışsa da içindeki o durgun his gün boyu ona eşlik etti
Aden ise grubun yeni parçaları için Naz ile birlikte şehir kütüphanesinin sessiz çalışma salonundaydı Günün büyük bölümünü nota defterleri ve eski müzik teorisi kitapları arasında geçirdi
Öğleden sonra Aden arabasını sahil kenarındaki açık otoparka park edip yürüyüşe çıktı Rüzgar saçlarını savururken sırtında gitarı olmadan sadece kendi adımlarının sesini dinledi
Aynı saatlerde Karan sponsorluk görüşmesinden çıkmış arabasıyla sahil yolundan tesisler tarafına dönüyordu Caddede ilerlerken otoparkın yanındaki geniş çim alanda duran boş bankı gördü
Karan gaza basıp yoluna devam etti Aden’in orada olup olmadığını bilmiyordu O tarafa bakmadı bile Onu aramak ya da karşılarına çıkacak yeni bir tesadüf yaratmak istemiyordu
Aden deniz kenarındaki bankta otururken cebindeki o ahşap nota simgeli anahtarlığı evde bıraktığını hatırladı Parmakları cebinde boşluğa değdiğinde garip bir eksiklik hissetti Ama rüzgarın getirdiği tuz kokusu zihnini dindirmeye yetti
Karan tesislerin bahçesine girdiğinde arabadan inip derin bir nefes aldı İkisi de aynı şehrin açık ve rüzgarlı gökyüzü altında kendi hayatlarının akışındaydı
Hiç karşılaşmadılar Hiç göz göze gelmediler Ama ikisi de o güneşli sonbahar gününde aynı rüzgarın altında kendi sessizliklerini yaşamaya devam etti