29 bölüm

AKŞAMIN SERİNLİĞİ
bahçedeki portakal ağacının yaprakları sonbahar rüzgarıyla hafifçe hışırdarken masanın üzerine serilen örtü akşam yemeği için hazırlanmaya başlamıştı Lina annesinin eteğine tutunmuş mutfaktan taşıdıkları tabakları masaya yerleştirirken bir yandan da okulda yaptığı resmi anlatıyordu
annesi Lınanın saçlarını sevgiyle düzelttikten sonra gözlerini masanın diğer ucunda sessizce oturan Aden ve Karana çevirdi yıllar sonra bu masanın etrafında inatla kurulan bu kalabalık aile tablosu kadının içindeki son sızıları da dindiriyordu
Cenk Bey ellerinde ekmek sepetiyle bahçeye çıktığında Karan hemen ayağa kalkıp başkana yardım etmek için elini uzattı iki adamın arasındaki o sessiz mesafe de geçen günlerle birlikte tamamen eriyip gitmişti
hadi bakalım oturun da soğumasın yemekler dedi Cenk Bey yüzündeki huzurlu tebessümle masanın başköşesine yerleşirken
herkes yerini aldı Lina tam annesinin yanındaki sandalyeye tırmanıp otururken Karan da hemen Adenin yanındaki sandalyeye ilişti masada büyük cümlelere devasa açıklamalara gerek kalmamıştı çatal kaşık sesleri Lina nın tatlı çocuk cıvıltıları ve uzaktan gelen sokak lambalarının sarı ışığı altında olağan ve sıradan bir akşam yemeği akıp gidiyordu
Aden tabağındaki çorbadan kaşık alırken Karanın masanın altında elini bulup parmaklarını avucunun içine aldığını hissetti başını çevirip baktığında Karanın tabaktan ziyade kendisine baktığını fark etti
ne oldu dedi Aden masanın altından parmaklarını hafifçe sıkarak
hiç dedi Karan dudaklarında beliren o sakin tebessümle sadece seni izliyorum Aden bu masada seninle böyle oturmak yıllarca hayalini kurduğum tek şeydi
Aden içindeki o derin sıcaklığın göğsünü kabarttığını hissetti artık zihninde kaybolan anıların yarattığı o büyük boşluktan korkmuyordu çünkü şu an yaşadığı her an kendi elleriyle yeniden kurdukları gerçek birer anıydı
yemek bittikten sonra Lina bahçedeki salıncağa koçtu annesi toplamak için masaya yardım ederken Cenk Bey içerideki televizyondan haberlere göz atmaya başladı Aden ve Karan ise bahçenin köşesindeki taş duvara yaslanmış gece gökyüzünü izliyorlardı
yarın akşam prova var mı dedi Karan ellerini montunun ceplerine sokarak
stüdyoda yeni parçayı bitirmem lazım dedi Aden gökyüzündeki parlak yıldıza bakarak ama yarın akşam erken biterse sahile ineriz
Karan Adenin omuzlarına kendi montunu atarken başını eğip saçlarına hafifçe dokundu
ben seni stüdyonun kapısında bekliyor olacağım dedi Karan her zamanki gibi
Aden Karanın omzuna yaslanırken rüzgar saçlarını savurdu