IŞIKLARIN VE SESSİZLİĞİN İÇİNDE

Şehrin merkezindeki bağımsız bir tiyatro salonunda o gece Aden ve grubunun ilk büyük sahne performansı vardı Biletler haftalar öncesinden tükenmiş loş salon tamamen dolmuştu Aden sırtında gitarıyla sahnenin ortasındaki yüksek tabureye oturduğunda salondaki fısıltılar yerini derin bir sessizliğe bıraktı
Spot ışığı sadece Aden’in üzerine düşüyordu
Aynı saatlerde Karan tesislerdeki yoğun antrenman sonrası üzerini değiştirip şehre inmişti Zihnindeki karmaşayı dindirmek için arabasını sürerken cebinden çıkardığı davetiyeye baktı Naz günler önce bu küçük bileti Karan’ın arabasının sileceğine sessizce bırakmıştı
Karan salonun kapısına geldiğinde konser başlamıştı Kapıdaki görevliler onu tanısa da Karan hiçbir ayrıcalık istemedi En arkadaki karanlık koltukların arkasında ayakta durmayı tercih etti Şapkasını öne eğip gölgelerin arasına gizlendi
Aden gözlerini kapatıp gitarının ilk teline dokundu Salonda dökülen melodi stadyumda yankılanan o parçanın çok daha derin canlı ve vurucu bir haliydi Aden şarkıyı söylerken içindeki tüm yalnızlığı babasına olan o kırgınlığını ve bu şehirdeki sessiz bağını notalara döküyordu
Karan salonun en arka köşesinden Aden’i izledi Kızın sahnedeki güçlü duruşu parmaklarının gitardaki zahmetsiz süzülüşü ve sesindeki o buğulu ton Karan’ın göğsündeki tüm ağırlığı söküp alıyordu
Bir ara şarkının en dingin anında Aden gözlerini açıp salonun karanlığına doğru baktı
En arka sıradaki o gölgenin kim olduğunu çok iyi biliyordu Kalabalıktaki kimse fark etmemişti ama Aden o uzun boylu silüetin orada kendisini dinlediğini hissetti
Göz göze geldiler Sahnedeki parlak ışıklar ile salonun en arkasındaki karanlık arasında tek bir saniyelik bakışma gerçekleşti
Aden şarkıyı bitirdiğinde salonda büyük bir alkış tufanı koptu İnsanlar ayağa kalkarken Karan kızın sahnedeki o gururlu halini zihnine kazıyıp sakince kapıdan dışarı çıktı
Alkışlar devam ederken Aden sahneden indi Kulise geçmeden önce salonun arkasına baktı O gölge çoktan gitmişti