BEYAZ KULAKLIK VE UNUTULAN NOT

Yağmur günlerdir şehri terk etmemişti Stadyumun koridorları akşam antrenmanının ardından tamamen sessizliğe bürünmüştü
Karan o gece kafenin önünde dinlediği şarkıyı zihninde döndürüp duruyordu Antrenman bitip herkes gittiğinde stadyumun en üst katındaki boş tribünlere çıkan merdivenlere oturdu Yağmurlu günlerde orası onun kaçış noktasıydı Cebinden beyaz kablolu kulaklığını çıkarıp telefonuna taktı fakat tam o sırada alt kattan babasının teknik direktörün sesini duydu Yarınki büyük maç öncesi takımla ilgili konuşuyorlardı Karan iç çekip ayağa kalktı aceleyle aşağı inerken merdivenin basamağında duran kulaklığını düşürdüğünü fark etmedi bile
Aradan yarım saat geçti
Aden babasını beklerken stadyumun o sessiz koridorlarında yürüyordu Dışarıda gürleyen gök gürültüsü stadyumun devasa yapısında yankılanıyordu Merdivenlerden yukarı çıkarken beton basamağın üzerinde duran beyaz eski model kablolu bir kulaklık gördü
Aden eğilip kulaklığı eline aldı Kulaklığın yanına yağmurdan hafifçe ıslanmış küçük bir kağıt parçası sıkışmıştı Üzerinde Karanın kendi el yazısıyla yazılmış tek bir cümle vardı
Gürültüyü kesen tek şey yağmurun sesi
Aden elindeki nota ve kulaklığa baktı cebinden bir kalem çıkardı Notun arkasını çevirip kendi ince yazısıyla tek bir satır ekledi
Yağmur ve biraz piyano
Kulaklığı ve kağıdı sahibinin geri dönüp alacağını umarak tam bulduğu yere merdivenin en kuru köşesine bıraktı
Ertesi gün antrenman öncesi Karan kaybettiği kulaklığı aramak için merdivenlere geldiğinde bıraktığı notun arkasındaki o yeni cümleyi gördü Kalbi garip bir ritimle çarptı
Karan başını kaldırıp devasa boş stadyuma baktı Kimdi bu kız İsmi neydi yüzü nasıldı bilmiyordu Ama stadyumdaki yüzlerce insanın aksine onun ruhunu anlayan biri bu devasa binanın içinde bir yerlerdeydi