YAĞMURDA BIRAKILAN KUTU

Günler geçtikçe sonbahar soğuğu iyice hissettirmeye başlamıştı Yağmur şehri bir gün bile yalnız bırakmıyordu
Aden her gün olduğu gibi yine küçük kardeşi Lina’yı okuldan almaya gitmişti Lina ablasının elini sıkıca tutmuş yürürken aniden durdu Ve okul bahçesinin köşesindeki dondurmacıyı işaret etti Aden gülümsedi Hava soğuk olsa da kardeşinin bu isteğini kırmadı Birlikte yolun karşısındaki küçük parka doğru yürüdüler
O sırada Karan arabasıyla antrenmandan dönüyordu Kırmızı ışıkta durduğunda gözü parktaki banka takıldı
Aden ve Lina bankta oturmuş dondurma yiyorlardı Lina ablasına bir şeyler anlatıp gülüyor Aden ise kardeşinin saçlarını düzeltiyordu Karan onların bu halini görünce yüzünde beliren hafif bir tebessüme engel olamadı O gün hocasının evinde yaşanan o fırtınalı geceden sonra onları ilk kez bu kadar huzurlu görüyordu
Aniden sağanak yağmur bastırdı Aden aceleyle ayağa kalktı Lina’nın elini tutup parkın yanındaki otobüs durağına koştu Ancak acele ederken bankın üzerinde Lina’nın çok sevdiği küçük resim çantasını unuttuğunu fark etmedi
Işık yeşile döndüğünde Karan arabasını sağa çekti Islak parkın ortasındaki banka doğru yürüdü Sırt çantası yağmurun altında ıslanmak üzereydi Karan çantayı eline aldı Bankın hemen yanındaki ağacın altına bıraktı Islanmasın diye üzerini bir poşetle örttü Ve çantanın üstüne cebindeki küçük ahşap anahtarlığı bıraktı
O anahtarlık Karan’ın babasından kalan ve üzerinde sadece küçük bir nota simgesi olan eski bir eşyaydı
Karan arabasına dönüp durağa doğru baktı Aden durağın altından parkı kontrol ederken çantayı unuttuğunu fark etmişti Hızla parka doğru koştu
Karan arabasını çalıştırıp oradan uzaklaştı Aden bankın yanına geldiğinde çantasının ıslanmadığını üzerindeki poşeti ve o ahşap nota simgeli anahtarlığı gördü
Aden etrafına bakındı Sokakta kimse yoktu Sadece uzaklaşan siyah bir arabanın arka lambaları görünüyordu Aden elindeki ahşap anahtarlığa parmaklarıyla dokundu İçini garip bir sıcaklık kapladı Bu küçük dokunuşun arkasındaki insanı merak etmeye başladı