Lansman Gecesi

Aden salona girdiğinde bütün gözler ona çevrildi
Siyah elbisesi saçlarına düşen hafif dalgalar ve yüzündeki ifadesiz bakışlarla gecenin en dikkat çeken isimlerinden biriydi
Ama onun gözleri kalabalığın içinde birini aramıyordu
Çünkü geçmişinde aradığı hiçbir şeyi bulamayacağını çoktan öğrenmiştiAden gülümsediğinde yanağında oluşan o küçücük çukuru bile hatırlıyordu
Fakat Adenin gözlerinde kendisine ait tek bir hatıra bile yoktu
Karanın annesi oğlunun bakışlarını takip etti
— Hâlâ unutamadın değil mi
Karan gözlerini Adenin üzerinden çekmedi
— Ben onu hiç unutmadım anne
— Peki ya o
Karan acı bir gülümsemeyle başını eğdi
— O beni çoktan unutmuş
Tam o sırada Aden elindeki içeceği almak için döndü ve birine çarptı
Bardağındaki içecek adamın ceketine döküldü
— Çok özür dilerim ben sizi görmedim
Karan önündeki kadına baktıAden nedenini bilmediği bir tuhaflık hissetti
Sanki bu gözleri daha önce görmüştü
Sanki bu adamın yanında unutulmuş bir şeyleri vardı
Ama ne olduğunu hatırlayamıyordu
— Bir yerden tanışıyor muyuz
Karanın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu
— Evet
Aden şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı
— Nereden
Karan bir an sustu
Çünkü ona çocukluklarını anlatmak istiyordu
Birlikte geçirdikleri günleri
Birbirlerine verdikleri sözleri
Ve Adenin bir zamanlar onun için ne anlama geldiğiniBir zamanlar adını söylemesine bile gerek kalmadan onu tanıyan kız şimdi adını soruyordu
— Karan
Aden hafifçe gülümsedi
— Aden
Karan başını salladı
— Biliyorum
Adenin gülümsemesi yavaşça kayboldu
— Beni nereden tanıyorsunuz
Karan gözlerinin içine baktı
— Senin kendini bile unuttuğun zamanlardan beriAden cevap veremedi
Karan ise bir adım geri çekildi
— Tekrar tanıştığımıza memnun oldum Aden
Arkasını dönüp giderken Aden olduğu yerde kaldı
Nedenini bilmiyordu ama o adamın arkasından bakarken içinde garip bir boşluk hissetmişti
Sanki birini yeniden kaybetmişti
Oysa ona göre Karanla ilk kez karşılaşmışlardı