ŞEHRİN DİĞER UCU

Kutlama gecesinden sonra Karan tesislerdeki boğucu havadan sıyrılmak için geç saatte tesisten ayrıldı Şehrin gürültüsü geride kalırken arabasını körfezin bittiği o sakin sahil yoluna doğru sürdü Yağmur yerini hafif bir siste bırakmıştı
Aden ise evde Lina uyuduktan sonra zihnindeki karmaşayı dindirmek için arabasına binmişti Şehrin ışıklarından uzak sahil kenarındaki eski balıkçı barınağının yanına çekti arabasını Engine basmayı kesip camı hafifçe araladı Denizin ahşap iskeleye vuran dalga seslerini ve nemli havanın kokusunu içine çekti
Aynı dakikalarda Karan da arabasını barınağın diğer ucundaki boş alana park etti İki araba arasında elli metrelik bir karanlık ve yalnızlık vardı
Karan arabadan inip montunun kapüşonunu çekti İskelenin ucuna doğru yavaş adımlarla yürüdü Elleri cebinde denizin karanlığına bakarken cebindeki ahşap parçanın eksikliğini bir kez daha hissetti Ama hemen ardından stadyumu inleten o melodiyi hatırladı
Aden arabadan inip iskeleye doğru birkaç adım attı Havanın soğukluğu yüzüne çarparken yalnız olmadığını fark etti İskelenin diğer ucunda denize doğru duran o uzun silüeti gördü
O duruşu o omuzların yükünü çok iyi biliyordu
Aden yaklaşmadı Tek bir adım dahi atmadı Karan da geriye dönmedi İkisi de gecenin tam ortasında sessizce yan yana duran iki ayrı gölge gibiydi
Sadece denizin sesi ve hafif rüzgar vardı Aralarındaki mesafeyi koruyarak aynı karanlığa aynı denize baktılar
Yaklaşık otuz dakika boyunca hiçbir şey konuşmadan hiçbir temas kurmadan öylece beklediler Şehir arkalarında uyurken onlar o sessiz iskelede birbirlerinin varlığıyla nefes aldı
Aden yavaşça arkasını dönüp arabasına doğru yürüdü Kapıyı açıp içeri girdiğinde Karan’ın hafifçe başını o tarafa doğru çevirdiğini ama adım atmadığını gördü
Arabayı çalıştırıp yola koyulurken dikiz aynasından o uzun silüete son bir kez baktı
Karan kızın arabasının kırmızı arka ışıkları gecenin sisinde kaybolana kadar oradan ayrılmadı