ADINI BİLMEDİĞİM RÜZGAR

O geceden sonra Aden için hayat biraz daha sakinleşmişti Babası birkaç kez aramayı denemiş ama Aden telefonları açmamıştı Kırgınlığı çok derindi Kardeşi Lina’yla kurduğu o küçük ve korunaklı dünyada tek eksiği biraz olsun ruhunu dinlendirecek bir melodiydi
Bir akşamüstü Aden yine o küçük botanik kafeye gitti Yağmur dışarıda ince ince çiseliyordu Aden köşedeki masaya oturdu Gitarını kılıfından çıkardı Kafedeki ahşap kokusuyla yağmurun kokusu birbirine karışıyordu
Aynı dakikalarda Karan antrenman sonrası tesislerden çıkmış sessiz adımlarla mahalle aralarında yürüyordu Ayakları yine o tanıdık sokağa çekilmişti Kafenin önüne geldiğinde adımlarını yavaşlattı İçeride hafif bir sarı ışık yanıyordu
Karan kafenin camının kenarındaki tentenin altına çekildi Yağmurlu günlerde buralar onun tek kaçış noktasıydı Cebindeki ellerini sıkılaştırdı Camın arkasında duran Aden’e baktı
Aden gitarının tellerine yavaşça dokunmaya başladı Çaldığı melodi bu kez buruk değil garip bir şekilde umut doluydu Parça bitince Aden başını kaldırıp buğulu camdan dışarıya baktı Tentenin altında duran o tanıdık silüeti gördü
Bu kez kaçmadı Aden yavaşça ayağa kalktı Gitarını masaya bırakıp kafenin kapısına doğru yürüdü
Karan kızın kapıya doğru geldiğini fark edince kalbinin hızlıca çarptığını hissetti Henüz hazır değildi Yüz yüze gelmek aralarındaki o sessiz ve büyülü mesafeyi bozabilirdi Karan adımlarını geri çekip ıslak sokağın karanlığına doğru yürümeye başladı
Aden kapıyı açtığında dışarıdaki soğuk rüzgar yüzüne çarptı Sokak boştu Sadece hafifçe sallanan sokak lambasının sarı ışığı ve ıslak kaldırım taşları vardı
Aden tam kapıyı kapatacakken bastığı yerin yanında ıslak ahşap hizada duran küçük bir kağıt parçası gördü Rüzgar kağıdı savurmak üzereydi Aden eğilip kağıdı aldı
Üzerinde Karan’ın el yazısıyla hiç noktalama işareti olmadan yazılmış şu satır duruyordu
Çaldığın her melodi dışarıdaki gürültüyü biraz daha susturuyor
Aden kağıdı elinde sıkıca tuttu Islak sokağa doğru baktı Kalbi ilk defa bu kadar hızlı çarpıyordu Karan ise sokağın sonundaki köşeden dönmüş o satırların kaza ile rüzgara karışmadığını ümit ederek yağmurun altında yürümeye devam ediyordu