ISLAK SOKAKTAKİ KAFE

2. BÖLÜM:
Günlerdir dinmeyen o ince yağmur şehrin üzerindeki gri bulutları iyice ağırlaştırmıştı Karan akşam antrenmanından sonra kulübün ona tahsis ettiği arabaya binmek yerine yürümeyi seçmişti Kapüşonunu çekmiş elleri ceplerinde ıslak kaldırımlarda yürüyordu Zihninde hâlâ o gün stadyumun karanlık salonunda duyduğu o piyano melodisi yankılanıyordu Kimdi o kız
Tam o sırada ara sokaklardan birinden hafif bir gitar sesi ve tanıdık bir buğulu ses yükseldi
Karan adımlarını durdurdu. Ses sokağın köşesindeki küçük loş ışıklı bir kafeden geliyordu Kafenin dışındaki ahşap tabelada sarı ışıklarla yazılmış küçük bir yazı vardı İçeride camın hemen kenarındaki küçük sahnede Aden oturuyordu Elinde gitarıyla dışarıda yağan yağmura ritim tutar gibi şarkı söylüyordu
Karan kafenin kapısına kadar yaklaştı İçeri girmedi üzerindeki ıslak montuyla içeri girip o huzurlu ortamı bozmak istemiyordu Sadece kapının dışındaki ttentenin altına sığındı Cam buğulanmıştı ama Aden’in gitar çalarkenki o sakin duruşu net bir şekilde görünüyordu
Karan, yağmurun altında öylece durup şarkının bitmesini bekledi İlk defa sahadaki o hırslı agresif Karan değildi Şehrin gürültüsünden kaçan sadece o sesi dinlemek isteyen bir adamdı
Şarkı bittiğinde içerideki küçük kitle alkışlamaya başladı Aden hafifçe gülümsedi ve sahneden inip kafenin arka tarafındaki masasına geçti Önünde buğusu tüten bir kupa çay duruyordu
Aden bir an başını kaldırıp buğulu camdan dışarı baktı Ttentenin altında, yağmurun tam ortasında duran yüzü kapüşonunun gölgesinde kalmış o uzun boylu adamı fark etti Adam içeri girmiyordu sadece dışarıda durmuş ona bakıyordu
Aden çay bardağını iki eliyle kavradı Adamın gözlerini göremiyordu ama duruşundaki o yorgun ama huzurlu hali hissetti İçinden bir ses O da yağmurdan kaçıyor dedi
Karan Aden in onu fark ettiğini anladığı an derin bir nefes alıp arkasını döndü Yavaş adımlarla ıslak sokakta yürüyüp karanlığa karıştı
Aden camın kenarına yaklaştı Adamın durduğu yerde ıslak betonun üzerinde küçük bir birikinti kalmıştı
Henüz isimlerini bilmiyorlardı Yüzlerini bile tam olarak görmemişlerdi Ama Karan artık o sesi nerede bulacağını Aden ise yağmurlu gecelerde camın arkasında kimi bekleyeceğini biliyordu