Deniz kenarı

Denizin o sert rüzgar yüzlerine vururken Aden tuttuğu eli bir anda serbest bıraktı geriye doğru bir adım attı gözlerinden süzülen yaşlar yanaklarında iz bırakırken omuzları çaresizlik ve öfkenin karışımıyla sarsılıyordu
neden şimdi Karan dedi Aden sesi fırtınanın gürültüsünü yararak titrek ama sarsıcı bir çığlık gibi çıktı neden şimdi girdin hayatıma neden daha önce gelmedin
Karan bir an öylece kaldı uzattığı eli havada asılı kalmıştı
Aden ellerini şakaklarına bastırdı zihnindeki o dayanılmaz baskıyla başını iki yana salladı
ben yıllardır o karanlık hastane odalarında zihnimdeki o kocaman boşlukla tek başıma boğuştum bir yandan annem yıllarca beni terk edip gitti sandığım meğer kanserle boğuşurken eriyip gitmesini görmeyeyim diye benden saklanan annem o bir yandan hayatıma bir bombalar silsilesi gibi geri dönüyor sen bir yandan gelip bana seni hiç unutmadım diyorsun
Adenin nefesi kesildi göğsü hızla inip kalkarken doğrudan Karanın gözlerinin içine baktı bakışlarında kırgınlık yalnızlık ve geç kalmışlığın acısı vardı
madem oradaydın madem o kulübede yanımda oturuyordun madem beni bu kadar iyi biliyordun neden ben kendimi bu koca şehirde dilsiz kimsesiz hissederken gelip elimden tutmadın neden ben bestelediğim her eksik notada canımdan can koparken çıkıp o melodi benim demedin neden tam da bütün dünyam başıma yıkılırken geldin Karan ben şimdi hangi birinin acısına yanayım hatırlayamadığım çocukluğuma mı beni korumak için giden anneme mi yoksa yıllarca yanı başımda durup bana susan sana mı
Karan Adenin her kelimesinde bir darbe yemiş gibi durdu ama gözlerindeki o sarsılmaz şefkat bir an bile eksilmedi yavaşça bir adım attı Aden geriye çekilmek istedi ama Karan izin vermedi kızın titreyen ellerini tutup kendi göğsünün üzerine kalbinin tam üzerine bastırdı
çünkü korktum Aden dedi Karan sesi ilk kez kırıldı ilk kez o çelik gibi duruşunun arkasındaki adamın canının ne kadar yandığı gözler önüne serildi sen o ameliyat masasından çıktığında doktorlar senin çocukluğuna dair her şeyi unuttuğunu söylediğinde ödüm koptu sana kendimi zorla hatırlatmaya çalışıp zaten hassas olan zihnini bir yükün altına sokmaktan ödüm koptu ben Karan beni hatırla deyip senin o iyileşme sürecini bozmaktan korktum
Karanın da gözleri dolmuştu Adenin ellerini kalbinin üzerinde daha sıkı tuttu
cebinden telefonunu çıkardı ve çocukluklarından beri ikisinin o dilsiz bağını temsil eden o eski melodiyi kısık bir sesle açtı sahilde rüzgarın sesine karışan o şarkı yıllar önce ahşap kulübede parmaklarıyla tempo tuttukları o yarım kalan tınının ta kendisiydi şarkının sözleri gecenin sessizliğinde ikisinin de ruhuna bir ok gibi saplandı
bana bir ninni söyle anne içinde hiç ayrılık olmasın
bana bir şarkı söyle çocuk içinde hiç kırık notalar kalmasın
şarkı arka planda kısıkça çalarken Karan gözlerinin içine baktı
seni uzaktan izledim stadyumda kütüphanede sahil yolunda attığın her adımda çaldığın her notada iyi olduğunu görmekle yetindim sana yük olmak değil sığınak olmak istedim ama eğer geç kaldıysam eğer seni bu sessizlikte tek başına bıraktığım için canını yaktıysam ant olsun bütün ömrünü o geç kaldığım günlerin özrüyle geçirmeye hazırım
Aden çalmakta olan o şarkının ritmiyle Karanın kalbinin atışını aynı anda hissetti zihnindeki fırtına o şarkının melodisiyle bir anlığına duruldu
Aden hıçkırıklarını tutamayarak başını Karanın göğsüne yasladı yılların biriken yalnızlığı annesinin gidişinin sızısı ve Karanın geç kalmışlığının getirdiği o karmaşık duygular çalan şarkının ritminde eriyip gitti
Karan kollarını yavaşça Adenin etrafına sardı şarkı ikisinin ortasında son notalarını vururken ilk kez o büyük hesaplaşma dürüstçe yapılmış ve yılların sessizliği kırılmıştı