KAPI EŞİĞİNDEKİ FIRTINA

Dışarıda bardaktan boşanırcasına yağan yağmur caddeleri ıslak bir aynaya çevirmişti
Aden kardeşinin sevdiği tatlıyı almak için yolunu uzatmış yağmura aldırmadan babasının evine doğru adımlarını hızlandırmıştı İçinde tek bir düşünce vardı Linayı okul çıkışı babası almış olmalıydı şimdi evde sıcacık odasında ablasını bekliyordu
Evin kapısına vardığında üzerindeki ıslak montun fermuarını indirip derin bir nefes aldı Cebinden çıkardığı anahtarla kapıyı açtı Amacı içeri girip kardeşine sürpriz yapmaktı Fakat kapıyı araladığı an koridorda beliren babasının rahat tavrı ve salondan gelen erkek sesleri adımlarını durdurdu
Kardeşim nerede diye sordu Aden doğrudan Sesi buz gibiydi Odasında mı
Teknik direktör bir an duraksadı elindeki saatine baktı Yüzündeki o rahat ifade bir anda donakaldı Lina Okuldan dönmedi mi daha
Adenin elindeki poşet parmaklarının arasından kayıp yere düşerken gözleri dehşetle açıldı Ne demek dönmedi Saat kaç oldu baba Sen almadın mı okuldan
Maç analizi vardı Aden kafam doluydu Unutmuşumdur servisle gelir diye
Unutmuşumdur mu
Adenin çığlığı koridorun duvarlarında yankılanıp salona kadar ulaştı Salonda babasıyla maç üzerine konuşmak için masada oturan Karan duyduğu sesle irkilip ayağa kalktı Karan salonun kapı aralığından dışarı baktığında sırılsıklam olmuş öfkeden ve korkudan titreyen o kızı gördü
Aden içeri tek bir adım bile atmadı Kapı eşiğinde durmuş gözlerinden süzülen yaşlarla babasına bağırıyordu
Sen nasıl bir babasın diye bağırdı sesi dışarıdaki gürültüyü bile bastırarak Küçücük çocuk bu yağmurda o karanlık okul bahçesinde saatlerdir seni bekledi Ne zaman bizi hatırlayacaksın baba İşin gücün futbol işin gücün senin o lanet sahaların Bana gelip Babam benimle hiç ilgilenmiyor abla diye ağlıyor o çocuk Neden böylesin sen
Teknik direktör salondaki oyuncusunun önünde bu duruma düşmenin gerginliği ve mahcubiyetiyle sesini yükseltti bağırmayı kes
Kesmeyeceğim diye haykırdı Aden Gözyaşları yanaklarını yakarken içindeki tüm zehri dışarı döktü Sen kızlarına karşı sorumsuz birisin Sadece kendi başarın kendi kariyerin var senin hayatında Belki de bu yüzden karın terk etmiştir bizi Sen sorumsuz bir adam olduğun için Senin yüzünden
O iki kelime senin yüzünden koridorda patlayan bir bomba gibi yankılandı
babasının yüzü bir anda kireç gibi bembeyaz oldu Gururu ve yıllardır sakladığı o kanayan yarası aynı anda vurulmuştu Anlık bir öfke ve patlamayla elini kaldırdı ve sert bir tokat Adenin yüzünde patladı Şak
Adenin başı yana düştü Yanağı saniyeler içinde kızarırken koridoru dehşet verici bir sessizlik kapladı
Salonda duran Karanın nefesi boğazında düğümlendi Yüzündeki ifade tamamen donmuştu Karan hiçbir şey demedi tek bir adım bile atamadı Bir yabancı olarak oradaydı haddini aşacak tek bir kelime etme hakkı yoktu ama içindeki bir şeylerin çatırdayarak kırıldığını hissetti
Aden yanağında yanan acıyla yavaşça başını kaldırdı Babasının yüzüne baktı artık gözlerinde öfke değil katılaşmış geri dönülemez bir soğukluk vardı
Bir daha dedi Aden sesi kısık ama bir bıçak kadar keskin çıkarak Bir daha sakın benimle de kardeşinle de iletişim kurmaya çalışma
Aden arkasını döndü Kapıyı ardına kadar açık bırakıp yağmurun fırtınanın içine doğru koşmaya başladı
Teknik direktör olduğu yerde dona kalmışken Karan hiçbir şey söylemeden arkasını döndü Montunu aldı hocasına tek bir kelime bile etmeden o evden çıktı Yağmurun altına adım attığında o kızın kapıdaki haykırışları ve atılan o tokat zihninde tekrar tekrar yankılanıyordu
Karan yüzünü bile tam seçemediği o kızın Adenin acısını gece boyu dinlediği o melankolik melodilerden çok daha derin bir şekilde ruhunda hissetti