KIRIĞIN İYİLEŞTİĞİ YER

Sahilde rüzgarın sesi çalmakta olan o şarkının son tınılarıyla birleşip yok olurken Karanın göğsüne sığınmış olan Aden başını yavaşça kaldırdı göz pınarlarındaki yaşlar rüzgarın soğuğuyla yanaklarında süzülürken Karanın gözlerindeki o derin sadakata baktı
gitmek zorundayım dedi Aden sesi bu kez titremiyordu ama içindeki o büyük korkunun gölgesi hâlâ üzerindeydi eve gitmek ve o kapıdan içeri girmek zorundayım
Karan elini Adenin yüzüne doğru uzattı parmak uçlarıyla y yanağına düşen gözyaşını sakince sildi
yalnız değilsin Aden dedi Karan seni o kapıya kadar götüreceğim elini tutacağım ve sen ne zaman hazır olursan o zaman içeri gireceksin
sahilden ayrılıp arabaya bindiklerinde aradaki o ağır sessizlik bu kez can yakıcı değil iyileştirici bir dinginliğe bürünmüştü araba Cenk Beyin evinin önüne geldiğinde Aden bahçe kapısına baktı bahçedeki ışıklar yanıyordu ve salondaki karaltılar içerideki gergin bekleyişin habercisiydi
Karan arabadan inip Adenin kapısını açtı Aden dışarı adım attığında bacaklarının titrediğini hissetti Karan hiç tereddüt etmeden elini uzattı Aden o eli tuttu parmakları Karanın güçlü elinin arasında kaybolurken derin bir nefes aldı
birlikte bahçe kapısından geçip evin ahşap kapısına geldiler Karan kapıyı çalmadan önce Adene döndü
sen o kulübede bana susmayı öğrettin Aden dedi Karan bugün ne söylemek istersen söyle ister kız ister sarıl ama sakın içine atma
Aden başını salladı Karan kapıyı iki kez çaldı kapı saniyeler içinde Cenk Bey tarafından açıldı Cenk Bey kızını Karanın elini tutarken görünce gözlerindeki o derin rahatlamayı gizleyemedi
içeri girin kızım dedi Cenk Bey kenara çekilerek
Aden salona adım attığında zaman birden durdu salondaki Karanın ailesi ve teyzesi yavaşça ayağa kalktı ama Adenin gözleri sadece salonun ortasında duran o kadına kilitlendi
saçlarına aklar düşmüş yüzü yılların ağır tedavilerinden ve ayrılık sızısından yorulmuş ama gözleri hâlâ aynı şefkatle bakan kadına annesine
annesi Adeni gördüğü an gözlerinden yaşlar boşanarak bir adım öne çıktı dudaklarından sadece bir fısıltı döküldü
kuzum dedi annesi
Aden tuttuğu Karanın elini biraz daha sıktı sonra yavaşça o eli bıraktı yılar sonra ilk kez korkularının arkasına saklanmadan kendi geçmişine doğru bir adım attı ve kendisini korumak için giden annesinin kollarına bıraktı
Karan kapının kenarında durmuş ikisinin sarılışını izlerken cebindeki o eski ahşap nota anahtarını başparmağıyla okşadı yıllar önce yarım kalan o melodi bu gece nihayet ilk tam akorunu basmıştı