BAKIŞLARIN ARASINDAKİ SESSİZLİK

Şarkının son tınıları kafenin ahşap tavanında süzülüp kaybolurken mekanda derin bir sessizlik hakim oldu
Naz heyecanla ayağa kalktı Harika oldu Aden ilk prova için sesin harika oturdu dedi
Aden gülümsedi Gitarını yavaşça standa bıraktı Bakışları tamamen sahnedeki arkadaşlarına ve önündeki nota bakıyordu
Naz’ın abisi tezgahın arkasından çıkıp sahneye doğru gülümsedi Harikaydınız kızlar elinize sağlık dedi
Aden teşekkür ederek gitarını kılıfına kaldırmaya başladı
Masada oturan Karan ise tek kelime etmeden sadece kızı izliyordu Yanındaki takım arkadaşları kendi aralarında koyu bir futbol sohbetine dalmışlardı Ama Karan sohbetin tamamen dışındaydı Önündeki çay bardağını iki eliyle kavramış bakışlarını bir an bile Aden’den ayırmıyordu
Karan kızın yüzünü ilk kez bu kadar net ve ışık altında görüyordu O fırtınalı gecede babasına haykıran kapı eşiğindeki o kırgın kız şimdi müziğiyle bambaşka bir dünyadaydı Yüzündeki o duru ve güçlü ifade Karan’ın içindeki tüm gürültüyü susturmuştu
kızın ne kadar huzurlu ve kendi dünyasında olduğunu fark etti Onu rahatsız etmek bakışlarıyla bile olsa o anki dinginliğini bozmak istemiyordu
Karan masadaki arkadaşlarına hafifçe eğilip Ben bir hava alıp geliyorum dedi Sandalyesini sessizce geriye çekip montunu aldı ve kafenin kapısına doğru yürüdü
Aden sahnenin köşesinde gitar kılıfının fermuarını çekerken kapının açılıp kapanma sesini duydu ama dönüp bakmadı
Karan dışarı çıktı Tentenin altına geçip kapüşonunu başından geçirdi Yağmur serpiştirirken gözlerini sokağın karanlığına dikti Kızın az önce söylediği melodinin tınısı zihninde dönüp duruyordu
Aden arkadaşlarıyla masaya oturup çayını yudumlarken Karan dışarıda ıslak sokağın kenarında sessizce sigarasını içiyordu