Bölümler 41Şu an: Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor
- 1 İthaf382 kelime
- 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
- 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
- 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
- 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
- 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
- 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
- 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
- 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
- 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
- 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
- 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
- 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
- 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
- 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
- 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
- 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
- 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
- 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
- 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
- 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
- 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
- 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
- 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime · Okuduğun bölüm
- 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
- 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
- 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
- 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
- 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
- 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
- 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
- 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
- 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
YİRMİ SEKİZİNCİ BÖLÜM
THOMAS’IN ÖLÜMÜNE HÜKMEDİLİYOR
Cortes’in sözleri üzerine iki İspanyol öne çıktı; kollarımdan birini her biri kavrayıp beni evin damından merdivenlere doğru götürdüler. Otomie de duymuştu; sözleri anlamasa da Cortes’in yüzünü okuyarak hapse ya da ölüme götürüldüğümü anlamıştı. Yanından geçerken gözlerinde korku parlayarak ileri atıldı. Göğsüme kapanıp karım olduğunu açığa vuracağından ve böylece kaderimi paylaşacağından korktum. Ona uyarıcı bir bakış attım; sonra korku ve yorgunluktan sendelemiş gibi yaparak ayaklarının dibine düştüm. Beni götüren askerler acımasızca güldü; içlerinden biri ağır çizmeleriyle beni tekmeledi. Ama Otomie eğilip elini uzatarak kalkmama yardım etti. Ayağa kalkarken alçak sesle, hızla konuştuk.
“Hoşça kal, karıcığım,” dedim. “Ne olursa olsun sessiz kal.”
“Hoşça kal,” diye karşılık verdi. “Ölmen gerekiyorsa ölümün kapılarında beni bekle; orada sana katılacağım.”
“Hayır, yaşa. Zaman acını hafifletir.”
“Sen benim hayatımsın, sevgilim. Seninle birlikte benim için zaman da sona eriyor.” Artık yeniden ayaktaydım. Fısıltıyla konuştuklarımızı kimsenin fark etmediğini sanıyorum; herkes, beni tekmeleyen adama çıkışan Cortes’i dinliyordu.
“Sana bu haini tekmelemeni değil, gözetmeni emrettim,” dedi Kastilya dilinde öfkeyle. “Bu vahşilerin önünde bizi rezil mi edeceksin? Bunu bir daha yaparsan cezanı ağır ödersin. Şu kadından nezaket dersi al; açlıktan bitkin hâlde ama tutsağını ayağa kaldırmak için yemeğini bırakıyor. Şimdi onu kampa götürün ve başına bir şey gelmemesini sağlayın; bana anlatacağı çok şey var.”
Sonra askerler homurdanarak beni götürdüler. Gözümün önünde kalan son şey, arkamdan bakarken kederli ve bitkin görünen karım Otomie’nin yüzüydü; ayrılığımızın gizli acısı onu tüketmişti. Merdivenlerin başına geldiğimde yakında duran Guatemoc elimi tuttu ve sıktı.
“Hoşça kal, kardeşim,” dedi kederli bir gülümsemeyle. “Birlikte oynadığımız oyun bitti; artık dinlenme vaktimiz geldi. Yiğitliğin ve yardımın için sana teşekkür ederim.”
“Hoşça kal, Guatemoc,” diye karşılık verdim. “Yenildin ama şunu bilerek teselli bul: yenilginle ölümsüz bir ün kazandın.”
“Yürü, yürü!” diye homurdandı askerler. Ben de Guatemoc’la yeniden karşılaşacağımızı hiç düşünmeden yürüdüm.
Beni bir kanoya bindirdiler; Tlaskalalılar bizi kürek çekerek gölün öte yakasına, sonunda İspanyol kampına ulaştırdı. Yol boyunca muhafızlarım, Cortes’in öfkesinden çekindikleri için bana el sürmeseler de alay edip sataştılar; putperestlerin âdetlerini nasıl bulduğumu, kurbanların etini çiğ mi pişmiş mi yediğimi sordular. Daha nice acımasız şaka yaptılar. Bir süre sabrettim; çünkü Kızılderililerden sabırlı olmayı öğrenmiştim. Ama sonunda onlara kısa ve sert bir karşılık verdim.
“Kesin sesinizi, korkaklar,” dedim. “Eli kolu bağlı olduğumu unutmayın. Güçlü ve silahlı olsaydım, ya bu sözleri dinleyecek kadar yaşamazdım ya da siz bunları tekrarlayacak kadar yaşamazdınız.”
Bunun üzerine sustular; ben de sustum.
Kampa vardığımızda içinden geçirilerek götürüldüm. Ardımızda, beni paramparça edecek kadar öfkeli Tlaskalalılar ve başkalarından oluşan bir kalabalık vardı; yalnız bunu yapmaktan korkuyorlardı. Birkaç İspanyol da gördüm ama çoğu meskalden ve Tenoctitlan’ın düştüğü, sonunda işlerinin bittiği haberinin sevincinden öylesine sarhoştu ki beni umursamadılar. Onları saran çılgınlığın böylesini hiç görmemiştim. Bu zavallı ahmaklar, artık ekmeklerini altın tabaklardan yiyeceklerine inanıyorlardı. Cortes’in peşine altın için düşmüşlerdi; altın için kurban sunağına meydan okumuş, yüzlerce savaşta dövüşmüşlerdi. Şimdi de altını kazandıklarını sanıyorlardı.
Beni hapsettikleri taş evin odasında tahta parmaklıklarla kapatılmış bir pencere vardı. Hapis kaldığım süre boyunca askerlerin eğlencelerini bu parmaklıkların arasından görüp işitebiliyordum. Görevde olmadıkları zaman bütün gün, gecenin büyük bölümünde de kumar oynayıp içiyorlardı. Tek atışta onlarca peso ortaya koyuyor, kaybeden parayı Azteklerin sayısız hazinesinden alacağı payla ödemek zorunda kalıyordu. Yağmanın kesinlikle kendilerine düşeceğinden o kadar emindiler ki kazanıp kaybetmeyi umursamıyorlardı; içki onları alt edene dek oynamayı sürdürüyor, sonunda masaların altında kendilerinden geçmiş hâlde yuvarlanıyor ya da birden ayağa fırlayıp çılgınca dans ederek güneş ışınlarını yakalamaya çalışıp “Altın! Altın! Altın!” diye bağırıyorlardı.
Bu pencerenin önünde dinlerken kamptaki haberlerin bir bölümünü de öğrendim. Cortes’in geri geldiğini, Guatemoc’u ve birkaç prensi, ayrıca Aztek soylularından birçok kadını beraberinde getirdiğini duydum. Hatta parayla kumar oynamaktan sıkıldıklarında askerlerin bu kadınlar üzerine kumar oynadıklarını görüp işittim; her birinin tarifi bir kâğıt parçasına yazılmıştı. Bu kadınlardan biri karım Otomie’ye çok benziyordu. Onu kumarda kazanan canavar, açık artırmaya çıkardı; yüz pesoya sıradan bir askere sattı. Çünkü bu adamlar kadınların da altının da kendilerine verileceğinden hiç kuşku duymuyordu.
Böylece birkaç gün geçti. Bu sırada hapishanemde oturup uyudum; bana yiyecek getirip hizmet eden yerli kadın dışında kimse beni rahatsız etmedi. O günlerde hayatımda ne daha önce ne de sonrasında yediğim kadar çok yedim; çok da uyudum. Kederlerim, bedenimin iştahını ve buyurgan yiyecek ve dinlenme ihtiyacını bastıramıyordu. Gerçekten de bir haftanın sonunda kilomun tam yarısı kadar kilo aldığımı sanıyorum. Sonunda yorgunluğum da geçti ve yeniden güçlendim.
Ama uyumadığım ya da yemek yemediğim zamanlarda pencerede nöbet tutup boşuna da olsa Otomie’yi veya Guatemoc’u görmeye çalışıyordum. Dostlarımı göremesem de en azından düşmanımı gördüm: Bir akşam de Garcia gelip hapishaneme baktı. Beni göremedi ama ben onu ve oradan bir kurt gibi uzaklaşırken yüzünde beliren şeytani gülümsemeyi gördüm. Yaklaşan felaketlerin sezgisiyle ürperdim. On dakika ya da daha uzun süre pencereme açgözlü gözlerle baktı; kedi kafesteki kuşa nasıl bakarsa öyle. Kapının açılmasını beklediğini ve bunun yakında olacağını hissettim.
Bu, işkenceye götürüldüğüm günün arifesinde oldu.
Bu sırada zaman geçtikçe kampın havasının değiştiğini fark ettim. Askerler ölçüsüz servetler üzerine kumar oynamayı, aşırı içki içmeyi ve taşkın sevinç gösterilerini bıraktılar. Bunun yerine kümeler hâlinde toplanıp hararetle bir şeyler tartışıyorlardı; neyi konuştuklarını öğrenemedim. De Garcia’nın hapishaneme bakmaya geldiği gün, hapishanemin karşısındaki meydanda büyük bir kalabalık toplandı. Cortes’in beyaz bir at üzerinde, zengin giysiler içinde oraya geldiğini gördüm. Toplantı, konuşulanları duyamayacağım kadar uzaktaydı; ama birkaç subayın Cortes’e öfkeyle seslendiğini, askerlerin de konuşmalarını yüksek sesle alkışladığını fark ettim. Sonunda büyük kaptan uzun uzun karşılık verdi ve kalabalık sessizce dağıldı. Ertesi sabah kahvaltımı ettikten sonra dört asker hücreme girip kendilerine eşlik etmemi emretti.
“Nereye?” diye sordum.
“Kaptanın yanına, hain,” diye karşılık verdi önderleri.
“Sonunda geldi,” diye düşündüm ama yalnızca şunu söyledim:
“Peki. Bu delikten çıkacağım her yer buradan iyidir.”
“Elbette,” diye karşılık verdi. “Üstelik bu senin son yolculuğun.”
Adamın ölüme gittiğime inandığını o zaman anladım. Beş dakika sonra Cortes’in özel konutunda, onun karşısında duruyordum. Yanında Marina, çevresinde de silah arkadaşlarından birkaçı vardı. Büyük adam bir süre bana baktı, sonra konuştu.
“Adın Wingfield; kanın karışık, yarı İngiliz yarı İspanyolsun. Tobasco Nehri’nde karaya vurup Tenoctitlan’a götürüldün. Orada Aztek tanrısı Tezcat’ı temsil etmeye mahkûm edildin; büyük teocalli’yi ele geçirdiğimizde seni kurtardık. Sonra Azteklerin saflarına katılıp noche triste saldırısına ve katliamına iştirak ettin. Ardından Guatemoc’un dostu ve danışmanı oldun, Tenoctitlan’ı savunmasına yardım ettin. Bunlar doğru mu, tutsak?”
“Hepsi doğru, general,” diye karşılık verdim.
“Güzel. Artık tutsağımızsın. Bin canın olsa hepsini soyuna ve kanına ihanet ettiğin için yitirdin. Seni bu korkunç ihanete sürükleyen koşulları sorgulayamam; gerçek değişmiyor. İspanyollardan ve müttefiklerinden birçok kişiyi öldürdün; yani ihanet içinde olduğun için onları katlettin. Wingfield, canını yitirdin; bir hain ve dinden dönmüş biri olarak asılarak ölmene hükmediyorum.”
“Öyleyse söyleyecek başka bir şey yok,” diye sakin bir sesle karşılık verdim; ama soğuk korku kanımı donduruyordu.
“Var,” diye karşılık verdi Cortes. “Suçların çok olsa da bir koşulla canını bağışlamaya ve sana özgürlüğünü vermeye hazırım. Daha fazlasını bile yapıp ilk fırsatta Avrupa’ya geçişini sağlayabilirim. Tanrı sana yardım ederse belki rezil geçmişinin yankılarından kaçarsın. Koşul şu: Montezuma’nın altınlarının saklandığı yeri bildiğine inanmak için nedenlerimiz var. Bu altın, noche triste gecesi hukuka aykırı biçimde bizden çalındı. Hayır, bunun böyle olduğunu biliyoruz; çünkü onun yüklendiği kanolarla birlikte gittiğin görüldü. Şimdi seç, dinden dönmüş adam: Utanç verici bir ölüm mü, yoksa bu hazinenin sırrını bize açıklamak mı?”
Bir an tereddüt ettim. Bir yanda onurumu, hayatımı, özgürlüğümü ve eve dönme umudumu yitirmek; öte yanda korkunç bir son vardı. Sonra yeminimi ve Otomie’yi düşündüm; bunu yaparsam yaşarken ya da ölüyken benim hakkımda ne düşüneceğini hatırladım. Artık tereddüt etmiyordum.
“Hazine hakkında hiçbir şey bilmiyorum, general,” diye soğukça karşılık verdim. “Beni ölüme gönderin.”
“Ondan söz etmeyeceğini söylüyorsun, hain. Bir daha düşün. Herhangi bir yemin ettiysen Tanrı o yeminleri bozmuştur. Aztek İmparatorluğu sona erdi; kralları tutsağım, büyük kentleri yıkıntı hâlinde. Gerçek Tanrı bu şeytanlara benim elimle galip geldi. Servetleri benim haklı savaş ganimetimdir ve yıkıntılar arasında zenginleşemeyecek yiğit silah arkadaşlarımın hakkını ödemek için o servete ihtiyacım var. Bir daha düşün.”
“Bu hazineden haberim yok, general.”
“Yine de hain, insanın belleği bazen uyanır. Belleğin seni yüzüstü bırakırsa öleceğini söyledim; elbette öleceksin. Ama ölüm her zaman çabuk gelmez. Kuşkusuz İspanya’da yaşadığın için bir insanı öldürürken haftalarca yaşatmanın yollarını duymuşsundur,” dedi, kaşlarını kaldırıp anlamlı bir bakışla bana bakarak. “Şimdi, bunu yapmak istemesem de, belleğin hâlâ uyuyorsa, ölmeden önce onu uyandırmanın böyle bir yolunu bulmam gerekecek gibi görünüyor.”
“Elinizdeyim, general,” diye karşılık verdim. “Bana durmadan hain diyorsunuz. Hain değilim. İspanya kralının değil, İngiltere kralının tebaasıyım. Bana ve aileme ağır haksızlık etmiş bir alçağın peşinden buraya geldim; sizin adamlarınızdan de Garcia ya da Sarceda adında birinin. Onu bulmak ve başka nedenlerle Azteklerin saflarına katıldım. Onlar yenildi, ben de tutsağınızım. En azından, yenilmiş bir düşmanla yiğit bir adamın davranacağı gibi davranın bana. Hazineden haberim yok; beni öldürün de bu iş bitsin.”
“Bir insan olarak bunu yapmak isteyebilirdim, Wingfield; ama ben yalnızca bir insan değilim. Burada, Anahuac’ta Kilise’nin eliyim. Putperestlere katıldın, Hıristiyan kardeşlerinin kurban edildiğini ve hayvansı yoldaşlarınca yenildiğini gördün. Yalnızca bunun için bile sonsuza dek işkenceyi hak ediyorsun; kuşkusuz işimiz bitince de bu başına gelecek. Soylu Don Sarceda’ya gelince, onu yalnızca yiğit bir silah arkadaşı olarak tanırım ve başıboş bir dinden dönmüşün ona karşı anlattıklarını elbette dinlemem. Ama,” dedi; Cortes’in yüzünde bir ışık parladı, “aranızda eski bir husumet bulunması senin için talihsizlik; çünkü seni emanet edeceğim kişi o. Son kez soruyorum: Hazinenin saklandığı yeri açıklayıp özgür kalacak mısın, yoksa seni konuşturmanın bir yolunu bulana dek Don Sarceda’nın gözetimine mi verileceksin?”
O anda büyük bir halsizlik çöktü üzerime; işkenceye mahkûm edildiğimi ve işkencecimin de de Garcia olacağını biliyordum. Ölümcül düşmanı onun elindeyken, zalim yüreğinden ne merhamet bekleyebilirdim? Yine de iradem ve onurum korkularıma üstün geldi; şöyle karşılık verdim:
“General, bu hazineden haberim olmadığını söyledim. Elinizden geleni yapın; Tanrı zalimliğiniz için sizi bağışlasın.”
“O kutsal Adı anmaya cüret etme, dinden dönmüş putperest, insan eti yiyen adam. Sarceda çağrılsın.”
Bir ulak gönderildi ve bir süre sessizlik oldu. Marina’nın bakışını yakaladım; nazik gözlerinde acıma gördüm. Ama burada bana yardım edemezdi; çünkü altın bulunamadığı için Cortes öfkeliydi, askerlerin ödül diye tutturmaları da onu tüketip bu utanç verici çareye başvurmaya itmişti. Oysa doğası gereği zalim biri değildi. Yine de kulağına hararetle fısıldayarak benim için ricacı olmaya çalıştı. Cortes bir süre dinledi, sonra onu sertçe kendinden uzaklaştırdı.
“Sus, Marina,” dedi. “Altının bulunması emrime, belki de canıma bağlıyken bu İngiliz köpeğini biraz acıdan esirgeyeyim mi? Hayır, nerede saklı olduğunu iyi biliyor; hain diye astırmak istediğimde sen de kendin söylemiştin, ayrıca casusun gölde altınla birlikte gidenler arasında olduğunu gördüğü kişilerden biri kesinlikle oydu. Dostumuz da onlarla birlikteydi ama bir daha dönmedi; kuşkusuz onu öldürdüler. Bu adam senin için ne ki ona yalvarıyorsun? Beni rahat bırak Marina, başımda yeterince dert yok mu?” Cortes ellerini yüzüne kapadı ve düşüncelere daldı. Marina bana hüzünle baktı, sonra “Elimden geleni yaptım,” der gibi iç çekti; ben de gözlerimle ona teşekkür ettim.
Derken ayak sesleri duyuldu; başımı kaldırıp de Garcia’nın karşımda durduğunu gördüm. Zaman ve sıkıntılar ona pek dokunmamıştı. Kıvrık saçlarıyla sivri sakalındaki gümüş çizgiler, soylu duruşuna yalnızca daha fazla vakar katıyordu. Koyu İspanyol güzelliği, altın zincirlerle süslü zengin giysileri ve Cortes’in önünde şapkasını elinde tutarak eğilişiyle ona bakarken, daha yakışıklı bir şövalye ya da içindeki kara yüreği görünüşüyle böylesine bütünüyle yalanlayan bir adam görmediğimi itiraf etmek zorunda kaldım. Ama onu nasıl biri olarak tanıyorsam öyle tanıdığım için, onu görünce nefretle kanım ürperdi. Çaresizliğimi ve buraya hangi işle geldiğini düşününce dişlerimi sıktım, doğduğum güne lanet ettim. De Garcia bana zalimce bir tebessümle selam verdi, sonra Cortes’e döndü.
“Buyruğunuz nedir, general?”
“Selamlar, silah arkadaşım,” diye karşılık verdi Cortes. “Bu döneği tanıyor musun?”
“Hem de çok iyi, general. Üç kez beni öldürmeye kalkıştı.”
“Eh, kurtulmuşsun; şimdi sıra sende, Sarceda. Seninle bir hesabı olduğunu söylüyor. Nedir bu?”
De Garcia sivri sakalını okşayarak tereddüt etti, sonra şöyle cevap verdi: “Söylemek istemiyorum; çünkü bu, sık sık üzüntü duyduğum ve kefaretini ödediğim bir yanlışın öyküsü. Yine de hak ettiğimden daha kötü biri olduğumu düşünmenizden korktuğum için anlatacağım. Bu adamın benden hoşlanmamak için bir nedeni var. Açık konuşayım: Bugünkünden daha genç olduğum, gençlik budalalıklarına kapıldığım bir sırada İngiltere’de annesiyle tanışmıştım. Güzel bir İspanyol hanımefendiydi; talihsizlik eseri bir İngiliz’le evlenmişti. Bu adamın babası olan o adam, kabaların kabasıydı ve ona kötü davranıyordu. Kısa keseceğim: Hanımefendi bana âşık oldu, ben de kocasını düelloda yendim. Bu hainin benden nefret etmesinin nedeni bu.”
Dinledim; öfkeden yüreğim çatlayacak sandım. De Garcia, bana ettiği bütün kötülüklere ve haksızlıklara şimdi bir de ölmüş annemin namusuna iftira atmayı eklemişti.
“Yalan söylüyorsun, katil,” diye soludum; beni bağlayan iplerden kurtulmak için çırpınıyordum.
“General, bu hakarete karşı beni korumanızı istemek zorundayım,” diye soğukça karşılık verdi de Garcia. “Tutsak kılıcıma layık olsaydı, bağlarının kısa bir süre çözülmesini de isterdim; ama onun gibilerle dövüşürsem onurum sonsuza dek lekelenir.”
“Bir İspanyol beyefendisine bir daha böyle konuşmaya cüret et,” dedi Cortes soğukça, “seni putperest köpek; kızgın kerpetenlerle dilini söktürürüm. Sana gelince Sarceda, bana duyduğun güven için teşekkür ederim. Üzerindeki tek suç bir gönül macerasıysa, iyi papazımız Olmedo’nun seni araf ateşlerinden kolayca geçireceğini sanıyorum. Ama lafla ve vakitle oyalanıyoruz. Bu adam Guatemoc ile Montezuma’nın hazinesinin sırrını biliyor. Guatemoc ve soyluları söylemeyecekse, en azından bu adam konuşturulabilir; bir Kızılderilinin inlemeden dayanabileceği işkenceler, bu beyaz putperestin dudaklarından gerçeği kısa sürede söktürür. Al götür onu, Sarceda; iyi dinle, özel olarak senin gözetiminde olsun. Önce ötekilerle birlikte acı çeksin, sonra, inat ederse, tek başına. Yöntemi sana bırakıyorum. İtiraf ederse bana haber ver.”
“Bağışlayın general, ama bu, İspanyol bir hidalgonun işi değil. Düşmanlarımı kerpetenle parçalamaya değil, kılıçla delip geçmeye alışkınım,” dedi de Garcia. Ama konuşurken kara gözlerinde bir zafer parıltısı gördüm; sahte öfkesine karışan sesinde de zafer tınısını duydum.
“Biliyorum, silah arkadaşım. Ama bu yapılmalı; bundan nefret etsem de yapılmalı, başka yolu yok. Altın benim için gerekli—Tanrı Ana aşkına, alçaklar onu çaldığımı söylüyor!—üstelik bu inatçı Kızılderili köpeklerinin, acıları ne kadar büyük olursa olsun, konuşacağına inanmıyorum. Bu adam biliyor; onu sana teslim ediyorum, çünkü kötülüğünü tanıyorsun ve bu bilgi yüreğini her türlü acımaya karşı katılaştırır. Acıma, silah arkadaşım; konuşturulması gerektiğini unutma.”
“Buyruğunuzdur Cortes, yerine getireceğim; bu işi hiç sevmem, ama bir şartım var: Bana yazılı emrinizi verin.”
“Hemen yazdıracağım,” diye karşılık verdi general. “Şimdi götürün onu.”
“Nereye?”
“Çıktığı hapishaneye. Her şey hazır; orada yoldaşlarını bulacak.”
Sonra bir muhafız çağrıldı ve ben kendi hücreme geri sürüklendim. Giderken de Garcia birazdan yanıma geleceğini söyledi.
Bölüm etkileşimi
