Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

15. bölüm / 41

Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime · Okuduğun bölüm
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM XIV

GUATEMOC’UN KURTARILMASI
Bu korkunç günden sonra Tobasco halkı bana iyi davrandı. Bana Teule, yani İspanyol adını verdiler ve artık beni kurban etmeye kalkışmadılar. Aksine, güzelce giydirilip doyuruluyor, dilediğim yerde dolaşmama izin veriliyordu; ama başımda hep muhafızlar vardı. Kaçsaydım bunun bedelini canlarıyla öderlerdi. Rahiplerden kurtarılmamın ertesi günü Montezuma’ya, büyük krala, haberciler gönderildiğini; yakalanışımı anlatıp benimle ilgili buyruğunu sorduklarını öğrendim. Ama Tenoctitlan yolu uzundu; habercilerin dönmesi haftalar sürdü. Bu sırada günlerimi Maya dilini ve biraz da Aztekçeyi öğrenerek geçirdim; Marina’yla ve başkalarıyla konuşup öğrendiklerimi uyguladım. Marina Tobascolu değildi; imparatorluğun güneydoğu sınırlarında, Painalla’da doğmuştu. Annesi, mirası ikinci evliliğinden olan başka bir çocuğuna kalsın diye onu tüccarlara satmış, sonunda kız Tobasco cacique’sinin eline düşmüştü.

Ülkenin tarihini, geleneklerini ve resim yazısını, ayrıca bu yazıyı okumayı öğrendim. Tıp bilgim sayesinde Tobascolular arasında büyük ün kazandım; öyle ki zamanla gerçekten iyi tanrı Quetzal’ın çocuğu olduğuma inanmaya başladılar. Bu halkı ne kadar çok incelersem onları o kadar az anlayabiliyordum. Çoğu bakımdan, tanıdığım kendi dünyamızın uluslarından aşağı kalmıyorlardı. Sanatta onlardan daha becerikli kimse yoktu; mimarları pek az halkınkinden geri kalır, yasaları da pek azınınkinden daha temizdi. Üstelik cesur ve sabırlıydılar. Ama inançları ağacın kökündeki kanser gibiydi. Öğretisi soyluydu ve vaftiz ayini gibi bizim inancımızla pek çok ortak yanı vardı; ama uygulamada nasıl olduğunu anlattım. Yine de, işin sonuna bakınca, kurbanları tanrılara sunmak onları Kutsal Daire’nin mahzenlerinde işkence etmekten ya da rahibe manastırlarının duvarları arasına diri diri kapatmaktan daha mı acımasız?

Tobasco’da bir ay geçirdiğimde Marina’yla konuşacak kadar dil öğrenmiştim. Aramızda dostluk gelişti, ama bundan öteye gitmedi. En çok bilgiyi ve güvende kalmam için gereken davranışlara dair pek çok ipucunu ondan aldım. Karşılığında kendi inancımdan ve Avrupalıların geleneklerinden ona söz ettim. Sonraları İspanyollara bu kadar yararlı olmasını ve onların dinini benimsemeye hazır hale gelmesini, beyazların yaşayışını anlamasını sağlayan da benden öğrendikleriydi.

Tobasco cacique’sinin evinde dört aydan fazla kaldım. Bana gösterdiği iyilik, kız kardeşini evlenmem için teklif edecek kadar ileri gitti. Olabildiğince nazikçe hayır dedim. Kız güzel olduğu için buna şaşırdı. Bana öyle iyi davranıyorlardı ki, yüreğim uzakta olmasa ve hemen her gün tanık olmaya zorlandığım dinlerinin korkunç ayinleri bulunmasa, bu nazik, becerikli ve çalışkan halkı sevmeyi öğrenebilirdim.

Sonunda dört ayı aşkın zaman geçmişti ki Montezuma’nın sarayına giden haberciler döndü. Şişmiş nehirler ve yolculuğun başka aksilikleri onları epey geciktirmişti. İmparator yakalanmış olmama öylesine önem veriyor, başkentinde beni görmeyi öylesine istiyordu ki, beni almaya kendi yeğeni Prens Guatemoc’u ve yanına büyük bir savaşçı birliğini göndermişti.

Daha sonra can yoldaşım ve silah kardeşim olan bu prensle ilk karşılaşmamı hiç unutmayacağım. Birlik geldiğinde kasabadan uzakta, yay ve okla geyik avlıyordum. Bu silahta öyle ustaydım ki Kızılderililerin hepsi bana hayret ediyordu; Bungay Common’daki okçuluk yarışmasında ödülü iki kez kazandığımı bilmiyorlardı. Bir haberci gelip grubumuzu çağırınca vurduğumuz geyiği yanımıza alıp döndük. Cacique’nin evinin avlusuna vardığımda, en gösterişlisinin aralarında bulunduğu, baştan aşağı görkemli giysilere bürünmüş savaşçılarla dolu olduğunu gördüm. Bu adam genç, çok uzun boylu ve iri yapılı, son derece yakışıklıydı; kartal gözleri vardı, bütün haliyle heybet ve buyurganlık saçıyordu. Gövdesini altın bir zırh kaplıyordu; üzerine farklı renklerde şeritler halinde ustalıkla dizilmiş göz alıcı tüylerden bir pelerin giymişti. Başında, mücevherlerle altından yapılmış bir yılanın üzerine tüneyen kartal biçimindeki kraliyet armasıyla taçlandırılmış altın bir miğfer vardı. Kollarında ve dizlerinin altında altın ve mücevherden halkalar taşıyordu; elinde bakır ağızlı bir mızrak tutuyordu. Çevresindeki soyluların çoğu benzer biçimde giyinmişti; ancak altın zırh yerine kapitone pamuklu yelek, kraliyet arması yerine mücevherli kuş tüylerinden sorguç takmışlardı.

Bu, Montezuma’nın yeğeni ve daha sonra Anahuac’ın son imparatoru olacak Guatemoc’tu. Onu görür görmez, sağ elimle yere dokunup sonra elimi başıma kaldırarak Kızılderili usulünce selam verdim. Guatemoc, elimde yay, sade avcı giysilerimle karşımda dururken beni baştan aşağı süzdü; sonra içtenlikle gülümsedi ve şöyle dedi:

“Teule, erkeklerin görünüşünden anladığım bir şey varsa, doğumumuz ve yaşımız bakımından birbirimize o kadar denkiz ki bana bir kölenin efendisine selam verdiği gibi selam vermen doğru olmaz.” Elini bana uzattı.

Elini tuttum ve bu büyük efendiye hayranlıkla bakan Marina’nın yardımıyla karşılık verdim.

“Belki öyledir, prens; ama kendi ülkemde saygın ve varlıklı bir adam olsam da burada kurban edilmek üzere kapılmış bir köleden başka bir şey değilim.”

“Biliyorum,” dedi kaşlarını çatarak. “Seni yaşam nefesin tükenmeden önce oradan çekip almaları buradaki herkes için iyi oldu; yoksa Montezuma’nın gazabı bu şehre çökerdi.” Adı o günlerde öyle korku salıyordu ki cacique’ye baktı; cacique titriyordu.

Sonra bana Teule, yani İspanyol olup olmadığımı sordu. İspanyol olmadığımı, ama damarlarında İspanyol kanı bulunan başka bir beyaz halka mensup olduğumu söyledim. Bu sözüm kafasını karıştırmış gibiydi; başka bir beyaz halkın varlığını hiç duymamıştı. Ben de başımdan geçenleri, en azından deniz kazası geçirip kıyıya vurmuş olmamla ilgili kısmını anlattım.

Bitirince, “Doğru anladıysam Teule, İspanyol olmadığını ama damarlarında İspanyol kanı bulunduğunu ve buraya bir İspanyol gemisiyle geldiğini söylüyorsun. Bu anlattıkların bana tuhaf geldi. Neyse, bunlara Montezuma karar versin; artık bu konuyu konuşmayalım. Gel de şu büyük yayı nasıl kullandığını göster. Yanında mı getirdin, yoksa burada mı yaptın? Teule, bu ülkede senin kadar iyi ok atan kimse olmadığını söylüyorlar,” dedi.

Yanına gidip kendi yaptığım yayı gösterdim. Anahuac’ta gördüğüm yayların attığı mesafeyi yaklaşık altmış adım aşıyordu. Marina dil eksiğimi tamamladı; spor ve savaş üzerine konuşmaya koyulduk. Gün bitmeden dost olmuştuk.

Prens Guatemoc ve yanındakiler Tobasco kasabasında bir hafta dinlendi; bu süre boyunca üçümüz birlikte uzun uzun konuştuk. Marina’nın büyük efendiye özlemle baktığını kısa sürede fark ettim. Bunun bir nedeni onun yakışıklılığı, mevkii ve kudretiydi; bir diğeriyse cacique’nin evinde tutsak yaşamaktan bıkmış olması ve Guatemoc’un gücünü paylaşmak istemesiydi. Çünkü Marina hırslıydı. Onun gönlünü kazanmak için türlü yollara başvurdu ama Guatemoc onu fark etmiyor gibiydi. Sonunda, benim yanımda daha açık konuştu.

“Prens, yarın buradan ayrılıyorsunuz,” dedi yumuşak bir sesle. “Hizmetkârınızı dinlerseniz sizden bir iyilik isteyeceğim.”

“Söyle, genç kız,” diye karşılık verdi.

“Şunu rica ediyorum: Uygun görürseniz beni efendim cacique’den satın alın ya da beni size bırakmasını buyurun; beni yanınızda Tenoctitlan’a götürün.”

Guatemoc kahkahayı bastı. “Lafı dolandırmıyorsun, genç kız,” dedi. “Ama Tenoctitlan şehrinde karım, kraliyet soyundan kuzenim Tecuichpo beni bekliyor; ayrıca, talih bu ya, biraz kıskanç olan üç hanım daha var.”

Marina’nın esmer teninin altı kızardı. Hayatımda ilk ve son kez, öfkeyle sertleşen yumuşak gözlerini gördüm; şöyle karşılık verdi:

“Sizden beni yanınıza almanızı istedim, prens; karınız ya da sevgiliniz olmamı istemedim.”

“Ama belki de niyetin buydu,” dedi alaycı bir tavırla.

“Ne düşünmüş olursam olayım, artık unuttum, prens. Buradaki hayatımdan bıktığım ve kendim de yükselmek istediğim için büyük şehri ve büyük kralı görmek istedim. Beni geri çevirdiniz; ama belki bir gün size rağmen yükselirim. O zaman bana ve bütün kraliyet ailenize yaşattığınız utancı hatırlayabilirim, prens.”

Guatemoc yine güldü, sonra birden ciddileşti.

“Çok cüretkârsın, kızım,” dedi. “Bundan daha azını söyleyen nice kişi kurban taşında yatarken bulabilirdi kendini. Ama bunları unutacağım; çünkü kadınlık gururun incindi, ne dediğini bilmiyorsun. Sen de unut bunları, Teule, eğer anladıysan.”

Marina dönüp gitti; göğsü öfkeden, incinmiş sevgiden ya da gururdan kabarıyordu. Yanımdan geçerken, “Evet, prens, siz unutabilirsiniz ama ben unutmayacağım,” diye mırıldandığını duydum.

O günden beri, kızın o saatte geleceğe dair bir sezgiye kapılıp kapılmadığını, yoksa öfkeyle rastgele mi konuştuğunu sık sık düşündüm. Marina’yla Guatemoc arasında geçen bu sahnenin onun sonraki yaşamıyla bir ilgisi olup olmadığını da düşündüm; yoksa Marina, ileride bana söylediği gibi, ülkesine yalnızca Cortes’e duyduğu aşk yüzünden mi utanç ve yıkım getirdi? Söylemek zor. Belki de bunların olup bitenlerle hiçbir ilgisi yoktu; çünkü büyük olaylar yaşandıktan sonra, geçmişte bunlara neden olmayan şeylerde neden aramaya meylederiz. Belki de bu, onun aklından çabucak çıkıp giden geçici bir ruh halinden ibaretti. İnsanların pek azı hayatlarının tapınaklarını umut ya da nefret, arzu ya da umutsuzluk gibi sağlam temeller üzerinde kurar. Ben bunu yapmış olsam da, çoğu insan mimar olarak rastlantıyı seçer; hatta seçmeseler bile usta yapı ustası yine odur. Yine de Marina’nın bu konuşmayı unutmadığını biliyorum. Çünkü daha sonraki zamanlarda, aralarında geçen bu sözleri aynı prensin yüzüne vurduğunu, evet, onun soylu yanıtını da işittiğimi hatırlıyorum.

Tobasco’da kalışıma dair anlatacağım yalnızca bir şey daha var. Sonra Meksika’ya geçeyim; Montezuma’nın kızının nasıl karım olduğunu ve de Garcia’yla sonraki hesaplaşmalarımı anlatayım.

Ayrılacağımız gün tanrıları yatıştırıp yolculuğumuzun güvenli geçmesini sağlamak ve bir bayramı kutlamak için teocalli’de büyük bir köle kurbanı düzenlendi; Kızılderililerin bayramlarının ardı arkası kesilmezdi. Bu dehşetlere her gün tanık olmam gerektiği için dik piramidin yamaçlarından yukarı çıktık. Her şey hazır olduğunda, kalabalık aşağıdan izlerken kurban taşının çevresinde duruyorduk. Bir zamanlar kalbimin atışlarını duymuş olan o gaddar paba, Quetzal’ın kutsal alanından çıktı ve arkadaşlarına ilk kurbanı taşın üzerine yatırmalarını işaret etti. Tam o sırada Prens Guatemoc öne çıktı, rahiplere seslendi, başrahiplerini gösterip şöyle dedi:

“Şu adamı tutuklayın!”

Buyruğu veren kişi kraliyet soyundan bir prens olsa da, başrahibe el kaldırmak kutsala saygısızlık olacağından tereddüt ettiler. Guatemoc gülümseyerek çerçevesine mat mavi bir taş yerleştirilmiş, üzerine tuhaf bir işaret kazınmış yüzüğünü çıkardı. Yüzükle birlikte resim yazısıyla yazılmış bir tomar da çıkarıp pabalara gösterdi. Yüzük Montezuma’nın yüzüğüydü; tomarı da Tenoctitlan’ın büyük başrahibi imzalamıştı. Yüzükle tomarın taşıyıcısının buyruğuna karşı gelmenin hem ölüm hem de onursuzluk getireceğini görenler bunu iyi biliyordu. Hiç oyalanmadan başrahiplerini yakalayıp tuttular. Guatemoc kısa ve kesin bir sesle yeniden konuştu:

“Onu taşın üzerine yatırın ve tanrı Quetzal’a kurban edin.”

Başkalarının ölümünü aynı taş üzerinde seyretmekten büyük zevk alan adam şimdi titremeye ve ağlamaya başladı; kendi ilacını içmek istemiyordu.

“Prens, neden kurban ediliyorum?” diye haykırdı. “Tanrılara ve İmparator’a sadık bir hizmetkâr olduğum halde.”

“Bu Teule’yi,” diyerek beni gösterdi Guatemoc, “efendin Montezuma’dan izin almadan kurban etmeye kalkıştığın için; bir de şu tomarda yazılı olan, yaptığın diğer kötülükler yüzünden. Teule, senin de ilan ettiğin gibi, Quetzal’ın oğludur; Quetzal da oğlunun intikamını alacaktır. Götürün onu; işte buyruğunuz.”

O ana kadar onun hizmetkârı olan rahipler başrahiplerini sürükleyerek taşa götürdüler. Dualarına ve böğürmelerine aldırmadan, onun giysisini kuşanmış bir başkası kendi yöntemini ona uyguladı; çok geçmeden bedeni piramidin yamacından aşağı atıldı. Benim payıma, o kadar çok daha iyi insanın ölümüne yol açtığı yöntemle öldüğünü gördüğüme üzüldüğümü söyleyecek kadar iyi bir Hristiyan değilim.

İş bitince Guatemoc bana dönüp, “Düşmanlarının hepsi böyle yok olsun, dostum Teule,” dedi.

Bu olaydan, Montezuma’nın parmağındaki bir yüzüğü göstermekle bir başrahibin kendi öğrencilerinin eliyle anında öldürülebildiğini görünce onun gücünün ne kadar büyük olduğunu anlamıştım. Olaydan bir saat geçmeden uzun yolculuğumuza koyulduk. Gitmeden önce dostum cacique’yle ve gidişime ağlayan Marina’yla içtenlikle vedalaştım. Cacique’yi bir daha hiç görmedim, ama Marina’yı gördüm.

Yol uzun ve engebeli olduğu için tam bir ay yol aldık; kimi zaman ormanlarda kendimize yol açmamız, kimi zaman da nehir kıyılarında beklememiz gerekti. Yolculuk boyunca pek çok tuhaf manzara gördüm, büyük gösteriş ve onur içinde konakladığımız pek çok şehirde kaldık; ama bunların hepsini anlatmaya zaman ayıramam.

Yine de kısaca anlatacağım bir olay var; çünkü Prens Guatemoc’la aramızdaki karşılıklı saygıyı, onun ölümüne dek süren ve bugün hâlâ yüreğimde yaşayan bir dostluğa dönüştürdü.

Bir gün kabarmış bir nehrin kıyısında yolumuz kesildi. Vakit geçirmek için geyik avına çıktık. Bir süre avlanıp üç geyik öldürdükten sonra Guatemoc bir tepeciğin üzerinde duran bir erkek geyiği fark etti; beşimiz hep birlikte onu izlemeye koyulduk. Ama geyik açık alandaydı; durduğu yerin tam yüz metre ötesinde ağaçlar ve çalılıklar başlıyordu, bu yüzden ona yaklaşmamızın imkânı yoktu. Guatemoc benimle alay etmeye başladı: “Teule, okçuluğunla ilgili hikâyeler anlatıyorlar. Şu geyik, bizim Azteklerin kesinlikle vurabileceği mesafenin üç katı uzakta. Becerini görelim.”

“Deneyeceğim,” diye karşılık verdim, “ama atış uzak.”

Bir ceiba ağacının koruması altına girdik. En alçak dalları yerden dört buçuk metre kadar yukarı sarkıyordu. İngiltere’mizde eğlence olsun diye kullandığımız yayların biçiminde yaptığım büyük yayımın kirişine bir ok yerleştirip nişan aldım, yayı gerdim. Ok dosdoğru fırlayıp geyiğe tam isabet etti, yüreğini delip geçti. Bu beceriyi görenlerin arasından hayranlık dolu alçak bir uğultu yükseldi.

Düşmüş geyiğe gitmeye hazırlanıyorduk ki, yukarıdan onu gözetleyen erkek bir puma—kocaman bir kedi, hepsi bu, ama elli kat büyüğü—ceiba ağacının dallarından atlayıp Prens Guatemoc’un omuzlarına indi. Onu yere yıktı; Guatemoc yüzüstü yatarken yırtıcı hayvan sırtını pençeliyor, ısırıyordu. Altın zırhı ve miğferi olmasa Guatemoc Anahuac imparatoru olacak kadar yaşayamazdı. Belki de böyle olması daha iyi olurdu.

Pumanın hırlayarak prensleri Guatemoc'un üzerine atılıp onu parçalamaya çalıştığını gören, üstelik hiç de korkak olmayan üç soylu, ani bir paniğe kapılıp Guatemoc'u ölmüş sanarak kaçtı. Ben kaçmadım, gerçi kaçmayı çok isterdim. Yanımda, kılıç yerine kullandıkları yerli silahlarından biri asılıydı: iki yanı kılıçbalığının gagasındaki dişler gibi obsidyen dikenlerle kaplı tahta bir sopa. Askısından çekip aldım ve pumayla dövüşmeye başladım. Başına indirdiğim darbe onu yere yuvarladı; kanı boşandı. Bir an sonra ayağa kalkıp öfkeyle kükreyerek üzerime atıldı. Tahta kılıcı iki elimle savurup havada ona vurdum; darbem açık pençelerinin arasından geçerek burnuna ve başına tam isabet etti. Öylesine sert vurdum ki silahım paramparça oldu; ama bu pumayı durdurmadı. Bir saniye içinde büyük bir sarsıntıyla yere serildim; hayvan göğsümü ve boynumu pençeliyor, ısırıyordu. O anda kapitone pamuklu giysim sayesinde kurtuldum; yoksa bedenim yarılıp açılırdı. Bu korumaya rağmen fena halde parçalandım; hayvanın pençe izlerini bugün bile bedenimde taşıyorum. Tam mahvoldum derken indirdiğim o güçlü darbe etkisini gösterdi: camdan bir uç beynine saplanmıştı. Başını kaldırdı, pençeleri etime gömüldü; sonra acı içindeki bir köpek gibi uluyup bedenimin üzerine ölü olarak yığıldı. Ağır yaralı olduğumdan kıpırdayamadan yerde yatarken arkadaşlarım cesaretlerini toplayıp geri geldiler ve pumayı üzerimden çektiler. Her şeyi gören Guatemoc ise nefessiz kaldığı için şimdiye kadar hareket edememişti; artık yeniden ayağa kalkmıştı.

“Teule,” diye soludu, “gerçekten cesur bir adamsın. Yaşarsan, benim hayatımı kurtarmak için nasıl yanımda durduysan, ben de ölene dek senin dostun olacağıma ant içerim.”

Bana böyle söyledi; ötekilereyse hiçbir şey demedi, onları kınamadı.

Sonra bayıldım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…