Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

40. bölüm / 41

Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime · Okuduğun bölüm
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM XXXIX

THOMAS ÖLÜLER ARASINDAN DÖNÜYOR
Marina’yı ziyaretimin ertesi günü Kaptan Diaz beni görmeye geldi. Bir dostunun, on gün içinde Vera Cruz limanından Cadiz’e hareket edecek bir karaka komuta ettiğini ve Meksika’dan ayrılmak istersem beni gemisine alabileceğini söyledi. Bir süre düşündükten sonra gideceğimi söyledim. Aynı gece, Tanrı esirgesin, pek çok kötü insanın arasında iyi bir adam olan Kaptan Diaz’a veda edip birkaç tüccarla birlikte şehirden son kez ayrıldım. Bir haftalık yolculukla dağlardan güvenle inip, havası sıcak ve sağlıksız, demir yeri pek elverişsiz, sert kuzey rüzgârlarına fazlasıyla açık bir kasaba olan Vera Cruz’a vardık. Tavsiye mektuplarımı karakanın komutanına sundum. Komutan hiçbir soru sormadan beni gemiye aldı; yolculuk için erzakımı da kendim hazırladım.

Üç gece sonra uygun bir rüzgârla yelken açtık. Ertesi sabah şafak sökerken Anahuac diyarından gözümüze görünen tek şey, Orizaba yanardağının karlı zirvesiydi. Çok geçmeden o da bulutların içinde kayboldu. Böylece, hesabıma göre tam on sekiz yıl önce ilk kez gördüğüm, başımdan onca şeyin geçtiği uzak ülkeye veda ettim.

İspanya yolculuğumda anlatmaya değer bir şey olmadı. Bu yolculuk, çoğu yolculuğa kıyasla daha rahat geçti; Vera Cruz’dan demir almamızın üzerinden on hafta geçmeden Cadiz limanına demir attık. Burada yalnızca iki gün kaldım. Şans eseri limanda Londra’ya sefer yapan bir İngiliz gemisi vardı ve ona bindim. Bunun için kolyedeki en küçük zümrüdü satmam gerekti; Marina’nın verdiği para bitmişti. Zümrüt büyük bir meblağa satıldı. Paranın bir kısmıyla soylu birine yakışır giysiler aldım, geri kalan altını da yanıma aldım. Taştan ayrıldığıma gerçekten üzüldüm; gerçi o da kolye ucundaki asıl taşın yanında bir sarkaçtan ibaretti. Ama zorunluluk kural tanımaz. Kusurlu olsa da değerli bir mücevher olan kolye ucundaki asıl taşı ise yıllar sonra yüce gönüllü Kraliçe Elizabeth’e armağan ettim.

İngiliz gemisindekiler beni Hint Adaları’nda para kazanmış bir İspanyol maceraperest sanıyordu. Yanıldıklarını söylemedim; bir süre kendi başıma kalıp uzun zamandır unuttuğum düşünce ve yaşam biçimlerine yeniden alışmak istiyordum. Bu yüzden kibirli bir don gibi ayrı oturuyor, az konuşup çok dinliyor, yaklaşık yirmi yıl önce ayrıldığımdan beri İngiltere’de olup bitenleri öğrenmeye çalışıyordum.

Sonunda yolculuğumuz bitti. Haziranın on ikisinde, daha önce hiç görmediğim kudretli Londra şehrinde buldum kendimi. Han odamdaki yatağın yanında diz çökerek, bunca tehlike ve güçlüğe katlandıktan sonra yeniden İngiliz toprağına ayak basmamı nasip ettiği için Tanrı’ya şükrettim. Bugüne dek, bunca yıl boyunca maruz kaldığım hastalık, açlık, savaş, cinayet, boğulma, vahşi hayvanlar ve insanların zulmü gibi acı ve ölüm tehlikelerinden bu güçsüz insan bedeninin sağ çıkmasını gerçekten mucize sayarım.

Han sahibinin yardımıyla Londra’da iyi bir at satın aldım. Ertesi sabah şafak sökerken Ipswich yoluna koyuldum. Son maceram da o sabah başıma geldi: İngiliz kırlarının güzelliğini düşünerek, haziranın tatlı havasını içime çeke çeke ilerlerken korkak bir haydut çitin arkasından bana tabancayla ateş etti; düşersem soymayı tasarlıyordu. Kurşun şapkamı delip kafatasımı sıyırdı. Ama hedefi ıskaladığını gören alçak hemen kaçtı; ben de yoluma devam ettim. Bunca büyük tehlikeyi sağ salim atlattıktan sonra, sonunda Londra’ya beş milden az mesafede zavallı bir yol kesicinin eliyle ölseydim gerçekten tuhaf olurdu, diye düşündüm.

O gün ve ertesi gün atımı hızla sürdüm. Güçlü ve çevik atımla akşam yediyi buçuk geçe, babamla Yarmouth’a gitmek üzere yola çıktığımda Bungay’a son kez baktığım küçük tepeye vardım. Aşağıda kasabanın kırmızı çatıları uzanıyordu; sağda Ditchingham meşeleriyle Meryem Ana Kilisesi’nin güzel kulesi, ileride Waveney’in kıvrılarak akan suları vardı. Önümde çiçek açmış bataklık otlarının mor ve altın rengine boyadığı çayırlar uzanıyordu. Her şey eskisi gibiydi, hiçbir değişiklik göremiyordum; değişen yalnızca bendim. Attan indim ve yol kenarındaki bir su birikintisine gidip yüzümün yansımasına baktım. Gerçekten değişmiştim; yirmi yıl kadar önce bu tepeye çıkan delikanlıya benzediğimi güçlükle söyleyebilirdim. Şimdi gözlerim çökmüş ve keder doluydu, yüzüm keskin çizgilerle sertleşmişti; sakalımda ve saçımda siyahtan çok kır vardı. Ben bile kendimi güçlükle tanırdım. Acaba başkaları tanır mıydı? Beni tanıyacak biri var mıydı ki? Yirmi yılda nice insan ölür, niceleri gözden kaybolur. Yaşayanlar arasında tek bir dost bulabilecek miydim? Kaptan Bell’in Hispaniola’ya yelken açmadan önce bana Adventuress’ten getirdiği mektupları okuduğumdan beri evimden haber almamıştım. Şimdi beni ne haberler bekliyordu? Her şeyden önce Lily ne olmuştu? Ölmüş müydü, evlenmiş miydi, yoksa gitmiş miydi?

Atıma binip yeniden dörtnala yola koyuldum. Waingford Değirmenleri’nin yanından geçip geçitlerden ve Pirnhow kasabasından ilerledim; Bungay’ı solumda bıraktım. On dakika sonra Norwich yolundan ayrılıp Ditchingham’daki Orman Evi’nin bulunduğu sarp, ağaçlık yamacın eteğinde yarım mil ya da daha fazla uzanan atlı yolun kapısına vardım. Güneşin son ışıklarında bir adam kapının yanında oyalanıyordu. Ona baktım ve tanıdım: Sevgilime koşmak için de Garcia’yı bağlı bırakıp yanından ayrıldığımda onu serbest bırakan o aynı ahmak Billy Minns’ti. Şimdi yaşlanmıştı; beyaz saçları buruşmuş yüzünün çevresine dökülüyordu. Üstü başı kirli, giysileri paçavraydı. Ama gençliğimden tanıdığım birini yeniden gördüğüme öylesine sevindim ki boynuna sarılıp kucaklayabilirdim.

Beni görünce bastonuna dayanarak topallaya topallaya kapıya gelip açtı; sadaka için yalvararak dua ediyordu.

Yolu göstererek, “Bay Wingfield burada mı oturuyor?” diye sordum. Soru ağzımdan çıkarken nefesim hızlandı.

“Bay Wingfield, efendim? Hangisi?” diye karşılık verdi. “Yaşlı bey neredeyse yirmi yıl önce öldü. Şu kilisenin koro yerinde mezarını kazmaya yardım ettim; karısının, hani öldürülen kadının yanına gömdük. Bir de Bay Geoffrey var.”

“Ona ne oldu?” diye sordum.

“O da öldü; on iki yıl oldu, belki daha fazla. Kendini içkiyle öldürdü. Bay Thomas’a gelince, yıllar önce denizaşırı sularda boğuldu derler; hepsi öldü, hepsi! Ah, Bay Thomas bulunmaz adamdı. Yabancıyı salıverdiğimde nasıl da…” Sonra beni yendikten sonra de Garcia’yı atına bindirip götürmesinin hikâyesini anlatmaya koyuldu; onu başka konuya döndüremedim.

Ona bir para atıp yorgun atımı mahmuzladım ve Mill House’u solumda bırakarak atlı yoldan yukarı çıktım. Giderken nalların sesi yaşlı adamın sözlerini yankılıyordu: “Hepsi öldü, hepsi!” Lily’nin de ölmüş olması muhtemeldi; ölmediyse bile denizde boğulduğum haberi ulaşınca evlenmiş olmalıydı. Böylesine güzel ve tatlı biri elbette taliplerden yoksun kalmazdı; gençlik aşkını yitirdi diye hayatını yas tutarak geçirmiş olması da düşünülemezdi.

Orman Evi karşımdaydı. Ön cephesindeki sarmaşıklar daha yükseğe, neredeyse çatıya kadar tırmanmıştı; onun dışında hiçbir şey değişmemişti. Bakıma özen gösterildiği, bacaların üstünde duman tüttüğü için evde insanların yaşadığını anlıyordum. Kapı kilitliydi; gece hızla çökerken hizmetkârların hepsi işlerini bırakmıştı, ortalıkta kimse yoktu. Evi sağımda bırakıp arka tarafta, yamaç bahçesinin yanındaki ahırlara dolandım. Ama buranın kapısı da kilitliydi. Ne yapacağımı bilemeden attan indim. Korku ve kuşkudan öylesine sersemlemiştim ki bir süre kendimi kaybolmuş gibi hissettim. Atı durduğu yerde otlamaya bırakıp kilise yolunun dibine yürüdüm; sanki karşılaşmayı beklediğim biri birazdan gelecekmiş gibi tepeye baktım.

“Ya hepsi öldüyse? Ya O da öldüyse, artık yoksa?” Yüzümü ellerimin arasına gömüp bunca yıl beni koruyan yüce Tanrı’ya yalvardım; son ve en acı darbeyi benden esirgesin istedim. Keder altında ezilmiş, daha fazlasına dayanamayacağımı hissediyordum. Lily de elimden alınmışsa ölmemin daha iyi olacağını düşündüm; yaşamak için değer verdiğim hiçbir şey kalmamıştı.

Bir süre böyle dua ettim; yaprak gibi titriyordum. Yeniden başımı kaldırıp evde yaşayanlardan, kim olurlarsa olsunlar, haber almaya gitmek üzere dönecekken alacakaranlık bütünüyle çökmüştü. Ve işte, bülbüller hem yakından hem uzaktan ötüyordu. Şarkılarını dinlerken, önce kavrayamadığım bulanık bir anı yeniden canlandı. Sonra birden zihnimde Tenoctitlan’daki Montezuma sarayının görkemli odası belirdi: Altın bir yatakta yatıyor, o yatakta bir düş görüyordum. Şimdi hatırladım: Tanrı Tezcat’tım; ertesi gün kurban edilecektim. Keder içinde uyuyor, uykumda düş görüyordum. Bu gece durduğum yerde durduğumu, İngiliz çiçeklerinin kokusunun bu geceki gibi burnuma dolduğunu, bülbüllerin tatlı şarkısının tıpkı şu anda olduğu gibi kulaklarımda çınladığını düşlüyordum. Düşümde düşüncelere dalıp dinlerken ayın yeşil dişbudakla meşelerin üstünden yükseldiğini gördüm; işte, orada parlıyordu. Tepeden bir şarkı sesi duyduğumu düşledim—

Ama şimdi geçmişe ve çoktan yitip gitmiş bir düşe dair bu görüntüden uyanmıştım. Orada dururken yamacın üstünden bir kadının tatlı sesi şarkı söylemeye başladı. Deli değildim; sesi açıkça duyuyordum. Şarkıcı sarp yamaçtan aşağı indikçe ses giderek yaklaştı. Artık öylesine yakındı ki bugün bile hatırladığım o hüzünlü şarkının sözlerini seçebiliyordum.

Ay ışığında kadının siluetini görebiliyordum: uzun boylu, heybetliydi ve beyaz bir giysi giyiyordu. Bir süre sonra başını kaldırıp bir yarasanın uçuşunu izledi; ay ışığı yüzüne vurdu. Bu, yitirdiğim aşkım Lily Bozard’ın yüzüydü; eskisi kadar güzeldi, ama yaşlanmış ve büyük bir kederin iziyle damgalanmıştı. Onu görünce içim öylesine sarsıldı ki alçak çite tutunmasaydım yere yığılırdım; dudaklarımdan derin bir inilti döküldü.

İniltimi duyunca şarkısını kesti. Bir adam silueti fark edince durdu, sonra kaçacakmış gibi döndü. Ben kıpırdamadan durdum. Merakı korkusuna galip gelince yaklaştı ve iyi hatırladığım tatlı, alçak sesiyle, “Bu saatte burada kim dolaşıyor? John, sen misin?” diye sordu.

Böyle konuştuğunu duyunca yeni bir korkuya kapıldım. Elbette evlenmişti; “John” kocası olmalıydı. Onu bulmuştum ama artık bütünüyle kaybetmek üzereydim. Birden, gerçeği öğrenene kadar kendimi tanıtmayacağımı düşündüm. Bir adım ilerledim ama buradaki çalılıkların gölgesinden çıkmadım. Ay ışığı yüzüme vurmayacak biçimde durup İspanyol saraylılarının yaptığı gibi eğildim. Sesimi değiştirerek, yazmaya değer bulmadığım bozuk İngilizcesiyle bir İspanyol gibi konuştum.

“Hanımefendi,” dedim, “geçmiş yıllarda Señora Lily Bozard adıyla anılan kişiyle mi konuşma şerefine erişiyorum?”

“Adım buydu,” diye cevap verdi. “Benden ne istiyorsunuz, efendim?”

Yeniden titremeye başladım ama cesaretle konuşmayı sürdürdüm.

“Cevap vermeden önce, hanımefendi, başka bir soru sormama izin verin. Hâlâ bu adı mı taşıyorsunuz?”

“Hâlâ bu adı taşıyorum; evli değilim,” diye cevap verdi. Bir an gökyüzü üzerimde dönüyor, yer ayaklarımın altında Xaca’nın lav kabuğu gibi kabarıyordu. Ama henüz kendimi açığa vurmadım; anısını hâlâ sevip sevmediğini öğrenmek istiyordum.

“Señora,” dedim, “Cortes’in Hint savaşlarında hizmet etmiş bir İspanyol’um. Belki bu savaşları duymuşsunuzdur.”

Başını eğdi; ben de devam ettim: “O savaşlarda Teule adındaki bir adamla tanıştım. Ölüm döşeğindeyken, yaklaşık iki yıl önce, bana eskiden başka bir ad taşıdığını söylemişti.”

“Hangi ad?” diye alçak sesle sordu.

“Thomas Wingfield.”

Lily sesli bir iniltiyle sarsıldı; o da düşmemek için çite tutundu.

“Onu on sekiz yıldır ölü sanıyordum,” diye güçlükle soludu. “Gemisi batınca Hint denizlerinde boğulmuştu.”

“O denizlerde gemisinin battığını duydum, señora; ama ölümden kurtulup yerlilerin eline düşmüş. Yerliler onu tanrılaştırmış ve krallarının kızını onunla evlendirmiş,” dedim ve sustum.

Titredi, sonra sert bir sesle, “Devam edin, efendim; sizi dinliyorum,” dedi.

“Dostum Teule, savaşlarda yerlilerin safında yer aldı; prenseslerinden birinin kocası olduğundan şeref bunu gerektiriyordu. Yıllarca onlar için yiğitçe savaştı. Sonunda savunduğu kent ele geçirildi, hayatta kalan tek çocuğu öldürüldü, prenses olan karısı kederinden canına kıydı; kendisi de esir alındı ve orada bitkin düşüp öldü.”

“Hüzünlü bir öykü, efendim,” dedi hafifçe gülerek; gözyaşlarının yarıda kestiği kederli bir gülüştü bu.

“Çok hüzünlü bir öykü, señora, ama henüz bitmedi. Ölüm döşeğindeyken dostum, gençliğinde adı— diye anılan bir İngiliz kızıyla nişanlandığını anlattı.”

“Adını biliyorum; devam edin.”

“Evlenmiş ve karısını, o pek soylu prensesi sevmiş olsa da—karısı onun uğruna defalarca hayatını tehlikeye atmış, evet, kendi isteğiyle kurban taşının yanında onun yanı başına yatmıştı—bu kızın anısı, bir zamanlar nişanlandığı o genç kızın anısı, ömrü boyunca ona eşlik etmiş ve yaşamının sonuna yaklaşırken yüreğinde iyice güçlenmiş. Bu yüzden, dostluğumuz hatırına, Avrupa’ya döndüğümde hâlâ yaşıyorsa onu bulmamı, kendisinden bir mesaj iletmemi ve onun adına bir ricada bulunmamı istedi.”

“Nasıl bir mesaj, nasıl bir rica?” diye fısıldadı Lily.

“Şunu: Onu yaşamının başında nasıl sevdiyse sonunda da öyle sevdiğini; Ditchingham’daki kayın ağacının altında birbirlerine verdikleri sözü bozduğu için alçakgönüllülükle affını dilediğini.”

“Efendim,” diye haykırdı, “bundan nereden haberiniz var?”

“Yalnızca dostumun anlattıklarından, señora.”

“Dostluğunuz pek yakın olmalı, hafızanız da güçlü,” diye mırıldandı.

“Bunu,” diye sürdürdüm, “öyle tuhaf koşullarda yapmıştı ki bozduğu sözün bu dünyadan daha iyi bir yerde yeniden kurulabileceğini ummaya bile cesaret etmişti. Son duası, elçisi olarak bana, kendisini affettiğini ve o onu ölümüne dek sevdiği gibi hâlâ sevdiğini söylemenizdi.”

“Ölü bir adama böyle bir bağışlama ya da böyle bir itiraf nasıl yarar sağlayabilir?” diye sordu Lily, gölgelerin arasından beni dikkatle izleyerek. “Ölülerin görecek gözleri, duyacak kulakları mı var?”

“Nereden bileyim, señora? Ben yalnızca görevimi yerine getiriyorum.”

“Peki, sizin gerçek bir haberci olduğunuzu nereden bilebilirim? Yıllar önce Thomas Wingfield’ın boğulduğuna dair kesin haber almıştım. Kızılderililerle prensesler hakkındaki bu öykü de olağanüstü tuhaf; gerçek dünyada değil, aşk romanlarında yaşanacak şeylere benziyor. İyi niyetinizi kanıtlayacak bir nişaneniz yok mu, efendim?”

“Böyle bir nişanem var, señora, ama ışık onu görmeniz için fazla soluk.”

“Öyleyse eve kadar benimle gelin, orada ışık buluruz. Durun,” dedi; bir kez daha ahır kapısına gidip “John!” diye seslendi.

Yaşlı bir adam cevap verdi; sesinden onun babamın hizmetkârlarından biri olduğunu anladım. Lily onunla alçak sesle konuştu, sonra bahçe yolundan evin ön kapısına doğru yürüdü. Kapıyı kuşağından çıkardığı bir anahtarla açıp önce benim girmemi işaret etti. Dediğini yaptım. O sırada böyle şeyleri pek düşünmeden, alışkanlıkla, çok iyi bildiğim oturma odasının kapısına yöneldim; eşiğe takılmamak için ayağımı kaldırıp içeri girdim. Karanlıkta yolumu geniş şömineye kadar bulup önünde durdum. Lily içeri girişimi izledi, ardından peşimden geldi. Ocakta için için yanan ateşten bir mum yaktı ve pencere yanındaki masaya öyle yerleştirdi ki şapkamı çıkarmak zorunda kalmama rağmen yüzüm gölgede kaldı.

“Şimdi, efendim, uygun görürseniz nişanenizi gösterin.”

Parmağımdaki sevda yüzüğünü çıkarıp ona verdim. O da masanın yanına oturup mum ışığında yüzüğü inceledi. Böyle otururken hâlâ ne kadar güzel olduğunu, yüzündeki keder dışında zamanın ona pek dokunmadığını gördüm; oysa şimdi otuz sekiz yaşındaydı. Yüzüğe bakarken yüzünü kontrol altında tutsa da göğsü hızla inip kalkıyor, eli titriyordu.

“Bu gerçek bir nişane,” dedi sonunda. “Yüzüğü tanıyorum; en son gördüğümden beri biraz yıpranmış ama annemindi. Yıllar önce, evlenmeye söz verdiğim bir gence aşk nişanesi olarak vermiştim. Kuşkusuz anlattıklarınızın tümü de doğrudur, efendim; bu kadar yolu gelip yüzüğü getirdiğiniz için teşekkür ederim. Hüzünlü bir öykü, çok hüzünlü. Şimdi, efendim, bu evde tek başıma yaşadığım için sizden burada kalmanızı isteyemem; yakınlarda da han yok. Hizmetkârlarımı, bir milden biraz daha uzaktaki kardeşimin evine size eşlik etmeleri için göndermeyi düşünüyorum. Tabii,” diye yavaşça ekledi, “yolu zaten bilmiyorsanız! Orada sizi konuk ederler; ölmüş yol arkadaşınızın kız kardeşi Mary Bozard da onun tuhaf serüvenlerini ağzınızdan dinlemekten memnun olacaktır.”

Başımı eğip cevap verdim: “Önce, señora, dostumun ölüm döşeğinde ettiği dua ve ilettiği mesaj için yanıtınızı rica ediyorum.”

“Ölülere yanıt göndermek çocukça.”

“Yine de bana verilen görev uyarınca onlar için dua ediyorum.”

“Efendim, şu yüzüğün içindeki yazıda ne yazıyor?”

“Yürek yüreğe,

Uzak da olsak,”

dedim ağzımdan kolayca; bir sonraki an dilimi ısırıp koparabilirdim.

“Demek onu da biliyorsunuz; ama kuşkusuz yüzüğü aylardır taşıyıp yazıyı öğrendiniz. Peki efendim, birbirimizden uzak olsak da bu yüzüğü takan adamın anısını belki içimde yaşatmış ve onun uğruna evlenmeden kalmış olsam da, anlaşılan onun yüreği başka yerlere kaymış; hem de evlendiği ve çocuklarını doğuran vahşi bir kadının göğsüne. Öyleyse ölmüş dostunuzun duasına yanıtım şu: Onu elbette affediyorum; ama bu yaşam ve sonsuzluk için ona ettiğim yeminleri geri almak zorundayım, çünkü onları o bozdu. Elimden geldiğince, beni reddedip incittiğinden beri içimde taşıdığım sevgiyi de söküp atmaya çalışacağım.” Lily ayağa kalktı, göğsünü yırtıp içinden bir şeyi çıkararak fırlatıyormuş gibi yaptı; aynı anda yüzüğü yere bıraktı.

Sözlerini duydum, yüreğim durdu. Demek sonu böyleydi. Eh, haklıydı; yine de şimdi daha az dürüst olmayı dilemeye başlamıştım, çünkü kadınlar bazen böyle bir açık sözlülüğü değil, yalanı daha kolay bağışlayabiliyor. Dilim tutulmuştu, hiçbir şey söylemedim; içimi büyük bir keder ve yorgunluk kapladı. Eğilip yüzüğü buldum, yeniden parmağıma taktım ve beni reddeden kadına son bir kez bakarak kapıya yöneldim. Yarı yolda bir an durup kendimi açıklasam mı diye düşündüm; sonra, ölü olduğumu sanırken bana duyduğu öfkeyi dindiremiyorsa, yaşadığımı öğrenince bana acımasının da pek mümkün olmayacağı aklıma geldi. Hayır, onun gözünde ölmüştüm ve öyle kalacaktım.

Tam kapıya varmış, ayağımı eşiğe basmıştım ki birden Lily’nin sesi kulaklarımda çınladı; sesi tatlı ve sevecendi.

“Thomas,” dedi ses, “gitmeden önce, bana emanet ettiğin altının, malların ve toprakların hesabını görmek istemez misin?”

Şaşkınlıkla döndüm; işte Lily, kollarını uzatmış, yavaşça bana doğru geliyordu.

“Ah, budala adam,” diye alçak sesle fısıldadı. “Bir kadının yüreğini bu kadar beceriksizce kandırabileceğini mi sandın? Hall’un bahçesindeki kayın ağacından söz eden, bu karanlık odaya yolunu bulup gelen, yüzüğün üzerindeki yazıyıysa bunca zamandır ölü birinin sesiyle söyleyen sensin. Dinle: Dostunu bozduğu söz yüzünden affediyorum. Kusurunu anlatırken dürüst davrandı; insanın bunca yıl yalnız yaşaması zordur, yabancı ülkelerde de insanın başına tuhaf serüvenler gelir. Dahası, bunu söyleyeceğim: Görünüşe göre o beni sevdiği gibi ben de hâlâ onu seviyorum; gerçi mezarımın ötesinde aşkı bulmayı umarak uzun süre bekledim ve artık aşk için biraz yaşlandım.”

Lily böyle konuştu, konuşurken hıçkırıyordu. Sonra kollarım onu sardı ve bir daha konuşmadı. Dudaklarımız birleşirken Otomie’yi düşündüm; sözlerini ve tam bir yıl önce bugün kendi eliyle öldüğünü hatırladım.

Dilerim ölüler, yaşayanları göremez!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…