Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

10. bölüm / 41

Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime · Okuduğun bölüm
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM IX

THOMAS ZENGİN OLUYOR
Aylarca de Garcia’dan ya da Isabella de Siguenza’dan haber alamadık. İkisi de iz bırakmadan ortadan kaybolmuştu; onları boşuna aradık. Bana gelince, Fonseca’nın yardımcısı olarak eski hayatıma döndüm; dünyaya da yeğeniymişim gibi görünmeye devam ettim. Ancak katille yaptığım düello gecesinden sonra efendimin sağlığı, bütün hekimlik bilgisini çaresiz bırakan, karaciğerini tüketen bir hastalık yüzünden giderek bozuldu. Sekiz ay geçmeden yatağa bağlı denecek kadar düşkün, ölümün eşiğindeydi. Aklı ise bütünüyle yerindeydi. Ara sıra kendisine danışmaya gelenleri, işlemeli kaftanına sarınmış hâlde bir sandalyeye yaslanarak kabul ederdi. Ama ölüm eli üzerindeydi ve bunun farkındaydı. Haftalar geçtikçe bana daha da bağlandı; sonunda öz oğlu olsaydım bana bundan daha büyük sevgi gösteremezdi. Ben de acılarını hafifletmek için elimden geleni yaptım; çünkü yanına başka hiçbir hekimin yaklaşmasına izin vermiyordu.

Sonunda iyice güçten düşünce bir noter görmek istediğini söyledi. Adını verdiği adamı çağırttılar. Noter onunla bir saatten uzun süre kapalı kapılar ardında kaldı; sonra bir süreliğine çıktı ve birkaç kâtibiyle geri döndü. Hep birlikte efendimin odasına girdiler; beni içeri almadılar. Çok geçmeden oradan ayrıldılar; yanlarında birkaç parşömen götürüyorlardı.

O akşam Fonseca beni yanına çağırdı. Onu çok güçsüz ama neşeli, konuşmaya hevesli buldum.

“Buraya gel, yeğenim,” dedi. “Yoğun bir gün geçirdim. Bütün ömrüm boyunca çalıştım; son zamanlarımda aylaklaşmam doğru olmazdı. Bugün ne yaptığımı biliyor musun?”

Başımı salladım.

“Söyleyeyim. Vasiyetimi hazırladım—bırakacak bir şeyim var; pek fazla değil ama yine de bir şeyler.”

“Vasiyetlerden söz etmeyin,” dedim. “Umarım daha uzun yıllar yaşarsınız.”

Güldü. “Demek durumumun o kadar kötü olduğunu düşünüyorsun ki seni böyle kandırabileceğimi sanıyorsun, yeğenim. Bildiğin gibi ölmek üzereyim ve ölümden korkmuyorum. Hayatım bolluk içinde geçti ama mutlu değildim; baharında solup kaldı—nasıl olduğu önemli değil. Eski bir hikâye bu, anlatmaya değmez. Üstelik hikâye nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın, ölüm saatinde artık fark etmezdi. Her birimiz kendi yolculuğumuza çıkmalıyız; hedefe ulaştıktan sonra yolun iyi ya da kötü olmasının ne önemi var? Son saatimde din ne teselli ediyor ne de korkutuyor beni. Hayatımın hesabına göre ya ayakta kalacağım ya da düşeceğim. Kötülük de yaptım iyilik de. Kötülüğü, kimi zaman yaradılışım ve ayartılar bana ağır bastığı için; iyiliği de yüreğim öyle buyurduğu için yaptım. Her şey bitti artık. Sonuçta ölüm o kadar da korkunç olamaz; çünkü her insan ve bütün canlılar bir gün ölecek. Başka her şey yalan olsa da Tanrı’nın var olduğuna ve onu vaaz edenlerin inanmamızı istediğinden daha merhametli olduğuna inanıyorum.” Sonra yorgunluktan sustu.

O günden sonra sık sık onun sözlerini düşündüm; kendi saatim yaklaşmışken hâlâ düşünüyorum. Görüleceği üzere Fonseca kaderciydi. Ben bu görüşü bütünüyle paylaşmıyorum; belli sınırlar içinde kendi karakterimizi ve kaderimizi şekillendirmemize izin verildiğine inanıyorum. Ama son sözlerinin doğru olduğuna inanırım. Tanrı merhametlidir; ölüm de ne gerçekleşirken ne de ardından korkunçtur.

Bir süre sonra Fonseca yeniden konuştu. “Beni neden böyle şeylerden söz etmeye yöneltiyorsun? Yoruyor beni, üstelik fazla vaktim de yok. Vasiyetimden söz ediyordum. Dinle, yeğenim. Hayır işleri için ayrılmasını istediğim belli miktarlar dışında—ayinler için değil, bunu unutma—sahip olduğum her şeyi sana bıraktım.”

“Bana mı bıraktınız!” dedim şaşkınlıkla.

“Evet, sana bıraktım, yeğenim. Neden olmasın? Hayatta hiçbir akrabam yok. Bir daha hiçbir erkek, kadın ya da çocuğa bağlanamayacağımı sanırken seni sevmeyi öğrendim. Yüreğimin ölmediğini bana gösterdin; sana verdiklerimi minnetimin nişanesi olarak kabul et.”

Teşekkür etmeye başlayıp kekeledim ama sözümü kesti. “Miras kalacak toplam para, yeğenim, yaklaşık beş bin altın peso; İngiliz paranla belki on iki bin sterlin eder. Bir gencin hayata atılması, hatta evlenmesi için yeterli. İngiltere’de bu büyük bir servet sayılabilir. Sanırım nişanlının babası artık seni damat olarak kabul etmeye itiraz etmez. Bu ev ve içindeki her şey de senin; kütüphane ile gümüş eşyalar değerlidir, onları saklaman iyi olur. Her şey, hakkına ilişkin hiçbir kuşku doğmayacak biçimde, bütün resmî işlemleriyle sana bırakıldı. Sonumun yaklaştığını öngörüp son zamanlarda alacaklarımı topladım; altınların çoğu, bildiğin şu duvarın içindeki gizli dolapta duran kilitli sandıklarda. Seni birkaç yıl önce tanımış olsaydım daha fazlası kalırdı. Mirasçım olmadığı hâlde fazla zenginleştiğimi düşünerek, o zaman merhamet işleri ve evsizlerle acı çekenlere sığınak sağlamak için bugün geriye kalan kadarını dağıtmıştım. Thomas Wingfield, bu paranın çoğu insanın budalalığının, sefilliğinin, zayıflığının ve günahının ürünü olarak bana geldi. Onu bilgelik ve hak ile özgürlüğü ilerletmek için kullan. Sana uğur getirsin ve onu sonunda çocuklarına ya da yoksullara bırakana dek yaşlı efendini, İspanyol şarlatanı hatırlatsın. Şimdi bir söz daha. Vicdanın el verirse de Garcia’nın peşini bırak. Servetini alıp İngiltere’ye dön; sevdiğin genç kadınla evlen ve sana en doğru görünen yoldan mutluluğun peşinden git. Sen kimsin ki bu alçak de Garcia’dan öç almaya kalkışasın? Bırak onu; kendi kendisinin öcünü alacaktır. Yoksa çok zahmet ve tehlikeye katlanabilir, sonunda tek bir darbeyle sevdiğini, hayatını ve servetini yitirebilirsin.”

“Ama onu öldüreceğime yemin ettim,” diye cevap verdim. “Böylesine ciddi bir yemini nasıl bozabilirim? Böyle bir utancın yükü altında evimde huzur içinde nasıl oturabilirim?”

“Bilmiyorum; yargılamak bana düşmez. Ne istiyorsan onu yap. Ama bunu yaparken bu utançtan daha büyüğüne düşmen de mümkün. Adamla dövüştün, elinden kaçtı. Akıllıysan bırak gitsin. Şimdi eğil, beni öp ve vedalaş. Ölürken yanımda olmanı istemiyorum; ölümüm yakın. Sıra sana geldiğinde sen de benim gibi yatarken yeniden karşılaşır mıyız, yoksa ayrı yıldızlara doğru mu yol alırız, bilemiyorum. Eğer yollarımız ayrılacaksa, sonsuza dek hoşça kal.”

Eğilip onu alnından öptüm; o sırada ağladım. Onu ne kadar sevdiğimi ancak o an anladım; öyle ki orada can çekişenin babam olduğunu sanıyordum.

“Ağlama,” dedi. “Hayatımız dediğin bir vedalaşmadan ibaret. Bir zamanlar senin gibi bir oğlum vardı; vedamız da acıların en büyüğüydü. Şimdi bana geri dönemeyen oğlumu yeniden aramaya gidiyorum. Ben ölüyorum diye ağlama. Hoşça kal, Thomas Wingfield. Tanrı seni korusun, yolunu açık etsin! Şimdi git!”

Ağlayarak çıktım. O gece, şafak sökmeden, Andres de Fonseca’nın her şeyi sona ermişti. Bana, son ana kadar bilincinin açık kaldığını ve bana son sözlerinde bahsettiği oğlunun adını mırıldanarak öldüğünü söylediler.

Bu oğlunun ya da Fonseca’nın kendi hikâyesinin ne olduğunu hiç öğrenemedim; bir Kızılderili gibi, hayat yolunda adım adım ilerlerken izini ustalıkla gizlemişti. Geçmişinden hiç söz etmezdi; geride bıraktığı kitapların ve belgelerin hiçbirinde ona dair bir ima yoktu. Yıllar önce, daha önce sözünü ettiğim ve ölmeden önce anahtarını bana verdiği şifreli kayıt ciltlerini bir kez baştan sona okudum. Yazarken önümdeki rafta duruyorlar. İçlerinde utanç, keder ve kötülük; aldatılmış inanç ve ihanete uğramış masumiyet; rahiplerin acımasızlığı; sevgiye galip gelen açgözlülük ve ölüme galip gelen sevgi hikâyeleri var. Gerçek öykülerden elli romanı doldurmaya yetecek kadar. Ama artık geçmişte kalmış, unutulmuş bir kuşağın bu kayıtları arasında Fonseca’nın kendi adı da yok, kendi hikâyesine dair en küçük ipucu da. Sonsuza dek yitip gitmiş; belki de böylesi iyi. Böylece iyilikseverim ve en iyi dostum öldü.

Cenaze için hazırlanınca onu görmeye gittim; ölüm uykusunda sakin ve güzel görünüyordu. O sırada, onu mezara hazırlayan kadın, boynunda bulunmuş, altın çerçeveli ve fildişine son derece ince işlenmiş iki portreyi bana verdi. Hâlâ bendedirler. Portrelerden birinde tatlı, hüzünlü bakışlı bir kadının başı; diğerinde güzel ama çok kederli, ölü bir delikanlının yüzü var. Kuşkusuz anne oğuldular, ama onlar hakkında bundan fazlasını bilmiyorum.

Ertesi gün Andres de Fonseca’yı gösterişsiz bir törenle gömdüm; çünkü ölü bedeni için olabildiğince az para harcanmasını istemişti. Sonra eve dönüp noterleri bekledim. Mühürler kırıldı, parşömenler okundu ve ölen adamın servetinin tamamı bana geçti. Ödenmesi gereken harçları, vasiyetle bırakılmış meblağları ve ücretleri düştükten sonra noterler ayrıldı; ben de önlerinde saygıyla eğildim. Zengin olmuştum, değil mi? Evet, zengindim; hiçbir çaba harcamadan servet sahibi olmuştum ve serveti istemek için nedenim vardı. Yine de İspanya’ya ayak bastığımdan beri geçirdiğim en kederli geceydi. Aklım kuşku ve üzüntüyle doluydu; üstelik yalnızlık da içime çökmüştü. Ne var ki gece ne kadar kederli olursa olsun, sabaha varmadan daha da acıklı görünecekti. Yemek yiyormuş gibi yaparak otururken bir hizmetçi yanıma gelip, merhum efendisini görmek isteyen bir kadının dış odada beklediğini söyledi. Fonseca’nın ölümünü duymamış bir müşterisi olduğunu düşünüp kadının gönderilmesini söyleyecektim; sonra belki ona yardım edebileceğimi, hiç değilse onun derdini dinleyerek kendi dertlerimi bir süre unutabileceğimi düşündüm. İçeri alınmasını söyledim. Az sonra uzun boylu bir kadın geldi; yüzünü gizleyen koyu renkli bir pelerine bürünmüştü. Eğilip oturmasını işaret ettim; birden irkildi ve konuştu.

“Don Andres de Fonseca’yı görmek istemiştim,” dedi alçak ve hızlı bir sesle. “Siz o değilsiniz, señor.”

“Andres de Fonseca bugün gömüldü,” diye karşılık verdim. “İşlerinde yardımcısıydım, şimdi de mirasçısıyım. Size bir şekilde yardımcı olabilirsem emrinizdeyim.”

“Gençsiniz, hem de çok genç,” diye şaşkınlıkla mırıldandı. “Mesele korkunç ve acil. Size nasıl güvenebilirim?”

“Buna siz karar vereceksiniz, señora.”

Bir süre düşündü, sonra pelerinini çıkardı; altından bir rahibenin giysileri göründü.

“Dinleyin,” dedi. “Bu gece yaptığım iş için pek çok kefaret ödemem gerekecek; buraya bir merhamet işi için gelme iznini de çok güç aldım. Şimdi eli boş dönemem, bu yüzden size güvenmek zorundayım. Ama önce, Tanrı’nın kutsal Annesi adına yemin edin ki bana ihanet etmeyeceksiniz.”

“Size söz veriyorum,” diye karşılık verdim. “Bu yetmiyorsa konuşmayı burada keselim.”

“Bana kızmayın,” diye yalvardı. “Yıllardır manastırın duvarlarından dışarı çıkmadım; kederden perişanım. En öldürücü türden bir zehir arıyorum. Karşılığını iyi öderim.”

“Katil uşaklığı yapmam,” diye karşılık verdim. “Zehri ne amaçla istiyorsunuz?”

“Ah, anlatmalıyım… ama nasıl anlatayım? Manastırımızda bu gece genç ve güzel bir kadın, neredeyse bir kız çocuğu, ölüyor; ettiği yeminleri bozmuş. Bu gece bebeğiyle birlikte ölecek; işte böyle, Tanrım, böyle! Utanç verdiği binanın temellerine diri diri gömülerek. Ona verilen hüküm bu; bağışlanma ya da erteleme yok. Bu manastırın başrahibesiyim; ne adını ne de benimkini sormayın. Bu günahkârı kızım gibi seviyorum. Kiliseye sadakatle hizmet etmiş olmam ve gizli nüfuzum sayesinde ona bu kadar merhamet gösterebildim: İş tamamlanmadan önce ona bir tas su verdiğimde içine zehir karıştırabilecek, bebeğin dudaklarına da zehir sürebileceğim; böylece ikisinin de sonu çabuk gelecek. Bunu yapabilirim ve ruhuma günah yüklenmez. Mühürlü af belgem var. Öyleyse bana masum bir katil olmam için yardım edin; bu günahkârı yeryüzündeki son acılarından kurtarayım.”

Bu korkunç hikâyeyi dinlerken neler hissettiğimi anlatamam; sözcükler bunları aktaramazdı. Dehşet içinde kalakaldım, bir cevap ararken aklıma korkunç bir düşünce geldi.

“Bu kadının adı Isabella de Siguenza mı?” diye sordum.

“Dünyadayken adı buydu,” diye karşılık verdi. “Bunu nereden bildiğinizi anlayamıyorum.”

“Bu evde pek çok şey biliriz, anne. Söyleyin bakalım, bu Isabella para ya da nüfuzla kurtarılabilir mi?”

“İmkânsız. Hükmü Merhamet Mahkemesi tarafından onaylandı. En geç iki saat içinde ölmeli. Zehri vermeyecek misiniz?”

“Ne amaçla kullanılacağını bilmeden veremem, anne. Bu asılsız bir hikâye olabilir; ilaç öyle bir biçimde kullanılabilir ki ben de yasanın pençesine düşerim. Zehri ancak bir koşulla veririm: Kullanıldığını görmek için orada bulunacağım.”

Bir süre düşündü, sonra şöyle dedi: “Olabilir; şartlar gereği, af belgemin ifadesi bunu kapsar. Ama rahip kılığına, başlık ve cüppeye bürünmelisiniz ki hükmü uygulayanlar hiçbir şey anlamasın. Yine de başkaları bilecek. Bu meseleden söz ederseniz başınıza felaket geleceği konusunda sizi uyarıyorum. Kilise, sırlarına ihanet edenlerden öcünü alır, señor.”

“Bir gün sırları da Kilise’den öcünü alacak,” diye acı acı karşılık verdim. “Şimdi uygun bir ilaç bulayım: Hızlı etki etsin ama fazla hızlı olmasın ki sizin tazılarınız bütün şeytanlıkları bitmeden avlarını kaçırdıklarını anlamasınlar. İşte, bu işi görecek bir şey,” dedim ve ilaç kutusundan çıkardığım bir şişeyi kaldırdım. “Haydi, yüzünüzü örtün anne; şu ‘merhamet işi’ için yola çıkalım.”

Dediğimi yaptı; az sonra evden çıkıp kalabalık sokaklardan hızla geçerek nehir kıyısındaki eski kent bölümüne vardık. Kadın beni, kendisini bekleyen bir kayığın bulunduğu iskeleye götürdü. Kayığa bindik; nehirde bir mil ya da daha fazla yol aldıktan sonra yüksek bir duvarın altındaki iskelede durduk. Kayığı bırakıp duvardaki bir kapıya geldik; yanımdaki kadın kapıyı üç kez çaldı. Bir süre sonra ahşap kapaktaki sürgülü pencere açıldı; parmaklıkların ardından beyaz bir yüz belirdi ve bir ses konuştu. Yanımdaki kadın alçak sesle karşılık verdi. Biraz bekledikten sonra kapı açıldı ve kendimi portakal ağaçlarıyla dolu, geniş ve duvarlarla çevrili bir bahçede buldum. Başrahibe o zaman konuştu.

“Sizi evimize getirdim,” dedi. “Nerede olduğunuzu biliyorsanız ve buranın adı aklınızda kaldıysa, kendi iyiliğiniz için bu kapılardan çıkınca unutmanızı rica ediyorum.”

Karşılık vermedim; loş, çiyli bahçeye göz gezdirdim.

De Garcia’nın bu gece ölmesi gereken o talihsiz kadınla kuşkusuz burada buluştuğu yer burasıydı. Yüz adım kadar yürüyünce, alçak ve uzun, Mağribi tarzında bir binanın duvarındaki başka bir kapıya ulaştık. Kapı yeniden çalındı, sorular soruldu; bu kez süreç daha uzun sürdü. Sonunda kapı açıldı ve kendimi loş ışıklı, uzun, dar bir geçitte buldum. Uzak ucunda rahibeler, mezardaki yarasalar gibi oradan oraya süzülüyordu. Başrahibe geçitten ilerleyip sağdaki bir kapıyı açtı. Kapı bir hücreye çıkıyordu; beni karanlıkta orada bıraktı. On dakika, belki daha uzun süre, unutmayı yeğleyeceğim düşüncelere kapılmış halde kaldım. Sonunda kapı yeniden açıldı. Başrahibe, yüzünü göremediğim uzun boylu bir rahiple içeri girdi. Dominikenlerin beyaz cüppesini ve başlığını giymişti; yalnız gözleri görünüyordu.

“Selam sana, oğlum,” dedi beni bir süre süzdükten sonra. “Başrahibe anne, geliş amacını anlattı. Böyle bir iş için çok gençsin.”

“Yaşlı olsaydım da bu işi daha çok sevmezdim, peder. Durumu biliyorsunuz. Benden, merhamet amacıyla kullanılacak öldürücü bir ilaç istendi. İlacı getirdim; ama doğru biçimde kullanıldığını görmek için orada bulunmalıyım.”

“Çok tedbirlisin, oğlum. Kilise katil değildir. Bu kadın, günahı apaçık olduğu için ölmeli; üstelik son zamanlarda bu tür kötülükler yaygınlaştı. Bu yüzden uzun uzun düşünüp dua ettikten, merhamet göstermenin yolunu aradıktan sonra, adları ağıza alınamayacak kadar yüksek mevkideki kişiler tarafından ölüme mahkûm edildi. Ne yazık ki, baş yargıcının merhametiyle izin verilen bir hafifletmeyle hükmün yerine getirilmesini gözetmek için buradayım. Bu sevgi eylemi için görünüşe göre orada bulunman gerekiyor; buna izin veriyorum. Başrahibe anne, Kilise’nin sırlarını açığa vuranların peşini kötülüğün bırakmayacağı konusunda seni uyardı. Kendi iyiliğin için bu uyarıyı aklından çıkarma.”

“Geveze değilim, peder; uyarınıza gerek yok. Bir şey daha: Bu ziyaretin ücreti iyi olmalı; ilaç pahalı.”

“Korkma, hekim,” diye karşılık verdi keşiş, sesine küçümseyici bir ton katarak. “Ne kadar istediğini söyle, ödenir.”

“Para istemiyorum, peder. Hatta bu gece çok uzaklarda olabilmek için çok şey verirdim. Tek isteğim, ölmeden önce bu kızla konuşmama izin verilmesi.”

“Ne!” diye irkilerek karşılık verdi. “Umarım o alçak adam değilsindir. Öyleysen onunla aynı kaderi paylaşma riskini göze alacak kadar cesursun doğrusu.”

“Hayır, peder, o adam değilim. Isabella de Siguenza’yı yalnızca bir kez gördüm; onunla hiç konuşmadım. Onu kandıran adam ben değilim, ama onu tanıyorum. Adı Juan de Garcia.”

“Ah!” dedi hemen. “İşkence tehdidi altında bile gerçek adını söylemezdi. Zavallı yoldan çıkmış ruh; sadakatsizliğinde bile sadık kalabilirdi. Onunla ne konuşacaksın?”

“Bu adamın nereye gittiğini sormak istiyorum. Düşmanımdır; çok uzaklara kadar peşinden gittim, yine de onu izlemeyi sürdüreceğim. Bana ve aileme, bu zavallı kıza yaptığından da beterini yaptı. İsteğimi kabul edin peder; onun üzerinde intikamımı, aynı zamanda Kilise’nin de intikamını almama imkân verin.”

“‘Öç benimdir,’ der Rab, ‘karşılığını ben vereceğim.’ Yine de, oğlum, Rab öfkesinin aracı olarak seni seçebilir. Onunla konuşma fırsatı verilecek. Şimdi bu giysiyi giy,” dedi ve bana beyaz bir Dominiken başlığıyla cüppesi uzattı, “sonra da beni izle.”

“Önce,” dedim, “bu ilacı başrahibeye vereyim; ilacın uygulanmasında benim elim olmayacak. Alın anne; vakti gelince şişenin içindekini bir tas suya dökün. Sonra bebeğin ağzına ve diline bu sıvıdan sürüp tası annesine verin, içtiğinden emin olun. İkisinin çevresine tuğlalar örülmeden önce derin bir uykuya dalacak, bir daha uyanmayacaklar.”

“Yapacağım,” diye mırıldandı başrahibe. “Aflı olduğuma göre cesur davranacağım; bunu sevgi ve merhamet uğruna yapacağım!”

“Yüreğin fazla yumuşak, kardeşim. Adalet merhamettir,” dedi keşiş iç çekerek. “Ah, ruha karşı savaşan bedenin zayıflığı!”

Sonra iç karartıcı giysiyi giydim. Lambaları alıp beni izlemem için işaret ettiler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…