Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

5. bölüm / 41

Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime · Okuduğun bölüm
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM IV

THOMAS AŞKINI ANLATIYOR
İspanyol’u olabildiğince sıkı bağlamış, kollarını arkasındaki ağaca tutturmuş ve kılıcını yanıma almıştım. Lily’nin peşinden hızla koşup ona tam zamanında yetiştim; bir dakika daha geç kalsaydım sulama yerine giden yola sapmış, Park Hill patikasından köprüyü geçip Malikâne’ye doğru ilerlemiş olacaktı.

Ayak seslerimi duyunca karşılaşıp selam vermek, daha doğrusu kendisini izleyenin kim olduğunu görmek için dönüp baktı. Akşam ışığında orada duruyordu; elinde çiçek açmış bir alıç dalı vardı. Onu görünce kalbim daha da hızlı çarpmaya başladı. Beyaz giysisi içinde, yüzünde yarısı gerçek yarısı yapmacık bir şaşkınlıkla dururken hiç bu kadar güzel görünmemişti. Küçük şapkasının altından görünen kızıl kahverengi saçlarında güneş ışığı geziniyordu. Lily, güzelliği gençliğinden ve sağlığından ibaret, yanakları tombul bir köylü kızı değildi; erkenden olgunlaşmış, zarafeti ve güzelliğiyle boylu poslu bir hanımefendiydi. Yaşlarımız neredeyse bir olsa da onun yanında kendimi hep daha genç hissederdim. Ona duyduğum aşka biraz da saygı karışmıştı.

“Aa, Thomas, senmişsin,” dedi kızararak. “Gelmeyeceğini sanmıştım—yani, hava geç olduğu için eve dönüyorum. Ama söyle bakalım, neden böyle hızlı koşuyorsun? Kolun kanıyor, elinde de kılıç var; ne oldu sana, Thomas?”

“Daha konuşacak nefesim yok,” diye karşılık verdim. “Alıçların yanına dön, sana anlatırım.”

“Hayır, eve doğru yola koyulmalıyım. Bir saati aşkın süredir ağaçların arasındayım; dallarda da pek az çiçek var.”

“Daha önce gelemedim, Lily. Bir iş beni alıkoydu, hem de tuhaf bir iş. Koşarken çiçek açmış dallar da gördüm.”

“Doğrusu geleceğini hiç sanmıyordum, Thomas,” diye karşılık verdi, gözlerini yere indirerek. “Kızlar gibi mayıs gezintisine çıkmaktan daha önemli işlerin var. Ama hikâyeni dinlemek isterim, kısa sürecekse seninle biraz yürürüm.”

Böylece dönüp yan yana yürüyerek iri budanmış meşelere doğru ilerledik. Oraya vardığımızda İspanyol’un hikâyesini, beni nasıl öldürmeye kalkıştığını ve onu asamla nasıl dövdüğümü anlatmıştım. Lily dikkatle dinledi; ölüme ne kadar yaklaştığımı öğrenince korkuyla iç çekti.

“Ama yaralanmışsın, Thomas,” diye sözümü kesti. “Bak, kolundan kan boşanıyor. Darbe derin mi?”

“Bakmadım. Bakacak vaktim olmadı.”

“Yaranı sarabilmem için ceketini çıkar, Thomas. Hayır, dediğimi yapacaksın.”

Acı duya duya ceketimi çıkardım, altındaki gömleğin kolunu sıvadım. Yara, alt kolumun etli kısmını baştan başa delip geçen temiz bir kılıç yarasıydı. Lily dereden aldığı suyla yarayı yıkadı, mendiliyle sardı; bu sırada durmadan bana acıdığını belli eden sözler mırıldandı. Doğrusu, onu yanıma gelip yarama bakarken bulabilmek için bundan daha ağır bir acıya bile seve seve katlanırdım. Nazikçe ilgilenmesi, kuşkularımın önündeki engeli yıktı ve bana, yoksa onun yanında belki de yetersiz kalacak bir cesaret verdi. Önce tek kelime edemedim; ama yaramı sararken eğilip şefkatli elini öptüm. Akşam göğü gibi kıpkırmızı kesildi. Yüzüne yayılan kızıllık sonunda kızıl kahverengi saçlarının altında kayboldu; ama öptüğüm beyaz elin üzerinde en koyu hâliyle yanıyordu.

“Bunu neden yaptın, Thomas?” diye alçak sesle sordu.

Sonra konuştum. “Seni sevdiğim ve sana olan aşkımı anlatmaya nereden başlayacağımı bilmediğim için yaptım. Seni seviyorum, sevgilim; seni hep sevdim ve hep seveceğim.”

“Bundan bu kadar emin misin, Thomas?” diye yine sordu.

“Dünyada emin olduğum başka hiçbir şey yok, Lily. Senin de beni benim seni sevdiğim gibi sevdiğinden emin olmak istiyorum.”

Bir an sessizce durdu, başı neredeyse göğsüne düşmüştü. Sonra başını kaldırdı; gözleri daha önce hiç görmediğim kadar ışıldıyordu.

“Bundan kuşku duyabilir misin, Thomas?” dedi.

Onu kollarıma alıp dudaklarından öptüm. O öpücüğün hatırası uzun ömrüm boyunca benimle geldi; şimdi bile, yaşlı ve pörsümüş hâlde mezarın eşiğinde dururken benimle. Bütün ömrümde tattığım en büyük sevinçti. Ne yazık ki genç aşkın o ilk, tertemiz öpücüğü çok kısa sürdü; ardından yine biraz amaçsızca konuştum.

“Demek beni, seni böylesine seven beni, sen de seviyorsun.”

“Daha önce kuşku duyduysan, şimdi duyabilir misin?” diye çok yumuşak bir sesle karşılık verdi. “Ama dinle, Thomas. Birbirimizi sevmemiz iyi; çünkü bunun için doğmuşuz ve istesek de elimizden bir şey gelmez. Yine de aşk tatlı ve kutsal olsa da her şey demek değil. Düşünmemiz gereken görevler var. Babam buna ne der, Thomas?”

“Bilmiyorum, Lily; ama tahmin edebiliyorum. Eminim, sevgilim, baban benim kardeşim Geoffrey’yle evlenmeni ve beni bir kenara bırakmanı istiyor.”

“Öyleyse onun istediği benim istediğim değil, Thomas. Üstelik görev duygusu güçlü olsa da bir kadını istemediği bir evliliğe zorlayacak kadar güçlü değildir. Ama kalbinin yalvardığı bir evlilikten kadını alıkoyacak kadar güçlü olabilir; belki de aşkımı sana söylemekten beni alıkoyacak kadar güçlü olmalıydı.”

“Hayır, Lily; aşkın kendisi çok şey demek. Bize hiçbir meyve vermese bile, onu sonsuza dek kazanmış olmak yine de bir şeydir.”

“Böyle konuşmak için çok gençsin, Thomas. Ben de genç olduğumu biliyorum ama biz kadınlar daha çabuk olgunlaşıyoruz. Belki de bütün bunlar, delikanlılıkla birlikte geçip gidecek bir oğlan hevesinden ibaret.”

“Asla geçip gitmeyecek, Lily. İlk aşklarımızın en uzun süren aşklar olduğunu, gençlikte ekilenin yaşlılığımızda yeşereceğini söylerler. Dinle Lily, dünyada kendime bir yer edinmem gerek; bunun için zaman gerekebilir. Senden bir söz istiyorum, belki de bunu istemek bencillik. Bana sadık kalacağına; iyi günde kötü günde, öldüğümü öğrenene dek başka hiçbir erkekle evlenmeyeceğine söz ver.”

“Bu verilmesi kolay bir söz değil, Thomas; zamanla her şey değişir. Yine de kendimden öyle eminim ki söz veriyorum—hayır, yemin ediyorum. Senin için aynı kesinlikle konuşamam; ama biz kadınlar böyleyiz, bütün umudumuzu tek bir atılıma bağlamak zorundayız. Kaybedersek mutluluğa elveda.”

Sonra konuşmayı sürdürdük. Neler söylediğimizi hatırlamıyorum; ama yazdığım bu sözler zihnimde kaldı. Biraz kendi ağırlıklarından, biraz da sonraki yıllarda yaşananlardan ötürü.

Sonunda ayrılmam gerektiğini anladım; ikimiz de ayrılırken hayli üzgündük. Onu kollarıma alıp öyle sıkı öptüm ki yaramdan akan kan beyaz giysisine bulaştı. Sarılırken başımı kaldırıp bakınca beni korkutan bir manzara gördüm: Beş adımdan az ötemizde Squire Bozard, Lily’nin babası, her şeyi izliyordu; yüzünde gülümsemeden eser yoktu.

Atını, sulama yerindeki geçide giden dizgin yolundan sürüyormuş. Meşelerin altında izinsiz dolaşan bir çift görünce onları kovalamak için atından inmiş. Ancak iyice yaklaşınca kovaladığı kişilerin kim olduğunu anlamış; şaşkınlıkla öylece kalakalmıştı. Lily’yle yavaşça birbirimizden ayrılıp ona baktık. Kısa boylu, tıknaz bir adamdı; yüzü kıpkırmızı, öfkeyle yuvalarından fırlayacakmış gibi görünen gözleri sert ve griydi. Bir süre konuşamadı; sonunda başlayınca da sözleri peş peşe döküldü. Dediklerinin hepsini unuttum ama sonunda kızıyla ne işim olduğunu öğrenmek istedi. Soluklanmasını bekledim, sonra Lily’yle birbirimizi sevdiğimizi ve evlenmek üzere sözleştiğimizi söyledim.

“Doğru mu bu, kızım?” diye sordu.

“Doğru, babacığım,” diye cesaretle karşılık verdi.

Sonra küfrederek patladı. “Seni hafifmeşrep kız!” dedi. “Seni kırbaçlatıp odanda ekmek ve suyla cezalandıracağım. Sana gelince, melez İspanyol horozu; şunu aklından çıkarma: Bu kız senin dengin değil. Kızımı nasıl istemeye cüret edersin, cebinde şıngırdayacak iki gümüş penin bile olmayan, içi boş hap kutusu seni! Onun gibi birinin karşısına çıkmaya kalkmadan önce kendine bir servet ve ad kazan.”

“Ben de bunu istiyorum efendim; yapacağım,” diye karşılık verdim.

“Demek sen, eczacının ayakçısı, ad ve mevki kazanacaksın öyle mi? Eh, sen bunu başarıncaya kadar çoktan adı sanı olan bir adamla güven içinde evlendirmiş olurum onu; üstelik o adam sana yabancı da değil. Kızım, artık onunla işinin bittiğini söyle bakalım.”

“Bunu söyleyemem, baba,” diye karşılık verdi, giysisini çekiştirerek. “Thomas’la evlenmemi istemiyorsan görevim açık; onunla evlenemem. Ama ben kendime aitim; hiçbir görev, istemediğim biriyle evlenmeye beni zorlayamaz. Thomas yaşadığı sürece ona bağlı olduğuma yemin ettim; başka hiçbir erkeğe değil.”

“En azından cesaretin var, utanmaz kız,” dedi babası. “Ama şimdi iyi dinle: İstediğim yerde ve zamanda evlenirsin, yoksa ekmeğini dilenerek kazanırsın. Nankör kız, seni beni yüzüme karşı küçük düşüresin diye mi büyüttüm? Sana gelince, hap kutusu seni; namuslu insanların kızlarını izinlerini almadan öpmeye kalkışmamayı öğreteceğim!” diye küfredip sopasını havaya kaldırarak beni dövmek üzere üzerime atıldı.

O gün ikinci kez kanım kaynadı. Yanımda çimenlerin üzerinde duran İspanyol’un kılıcını kapıp ucundan tuttum; oyun değişmişti. Az önce sopayla kılıca karşı dövüşen ben, şimdi kılıçla sopaya karşı savaşmak zorundaydım. Lily korkuyla haykırıp kolumu aşağı itmeseydi, kılıcın ucu adamın omzunun üzerinden geçmezdi. Gerçekten de o anda kılıcı babasının göğsüne saplayacağıma ve boynumda ilmikle genç yaşta öleceğime inanıyorum.

“Deli misin?” diye haykırdı. “Beni babamı öldürerek mi kazanacağını sanıyorsun? Kılıcı bırak, Thomas.”

“Seni kazanma ihtimalim pek az gibi görünüyor,” diye öfkeyle karşılık verdim. “Ama şunu bil: Yeryüzündeki bütün kızlar uğruna bile olsa bir mutfak hizmetçisi gibi sopayla dövülmeye katlanmam.”

“Bu konuda sana kızmıyorum delikanlı,” dedi babası daha yumuşak bir sesle. “Sende de işine yarayabilecek bir cesaret olduğunu görüyorum. Öfkeyle sana ‘hap kutusu’ demem yakışıksızdı. Yine de söylediğim gibi, kız sana göre değil. Git ve elinden geldiğince onu unut. Hayatına değer veriyorsan ikinizi bir daha öpüşürken görmeme izin verme. Yarın bu mesele hakkında babanla konuşacağımı da bil.”

“Gitmem gerekiyorsa giderim,” diye karşılık verdim, “ama efendim, kızınızın karım olduğunu görecek kadar yaşamayı hâlâ umuyorum. Lily, bu fırtınalar dinene dek hoşça kal.”

“Hoşça kal Thomas,” dedi ağlayarak. “Beni unutma; ben de sana ettiğim yemini asla unutmayacağım.”

Sonra Lily’nin koluna giren babası onu alıp götürdü.

Ben de oradan ayrıldım; üzgündüm ama bütünüyle mutsuz değildim. Çünkü babasının öfkesini üzerime çekmiş olsam da kızının değişmez sevgisini kazandığımı biliyordum; sevgi öfkeden uzun sürer ve er ya da geç, burada olsun öte dünyada olsun, muradına erer. Biraz uzaklaştıktan sonra, bütün bu sevda ve kavga içinde aklımdan tamamen çıkan İspanyol’u hatırladım. Onu arayıp ceza kütüğüne sürüklemek için geri döndüm; bunu sevinçle yapar, uğradığım haksızlıkların öcünü alabileceğim birini bulduğuma memnun olurdum. Ama onu bıraktığım yere vardığımda, kaderin bir aptal eliyle ona yardım ettiğini gördüm. İspanyol yoktu; yalnızca köyün budalası, Billy Minns adında biri duruyordu. Önce yabancının bağlandığı ağaca, sonra elindeki gümüş parçasına bakıyordu.

“Billy, buraya bağlanan adam nerede?” diye sordum.

“Bilmiyorum, Efendi Thomas,” diye karşılık verdi; Norfolk ağzıyla konuşuyordu ama söylediklerini yazıya geçirmeyeceğim. “Gittiği yere doğru yolun yarısına varmıştır herhalde; onu atına bindirdikten sonra gidiş hızına bakılırsa.”

“Onu atına sen mi bindirdin, budala? Ne kadar oldu?”

“Ne kadar mı? Bir saat olmuştur, belki de iki. Zamanı hesaplamayı bilmem; hancı gibi hesabını kendi tutar, bana sormaz. Aman Tanrım, nasıl da dörtnala uzaklaştı; giydiği uzun mahmuzları atın kaburgalarına geçiriyordu. Zavallı adam, aklı kıt ve konuşamıyor; koyun gibi melemekten başka bir şey yapamıyor. Bir de kral yolunda, güpegündüz soyguncuların eline düşmüş! Ama Billy onu çözdü, atını yakalayıp üstüne bindirdi; bu iyiliğinin karşılığında da şu parayı aldı. Aman Tanrım, gitmek için nasıl da can atıyordu. Nasıl da dörtnala gitti!”

“Billy Minns, şimdi seni düşündüğümden de büyük bir budala sayıyorum,” dedim öfkeyle. “O adam beni öldürecekti; ben onu yenip bağladım, sen de salıverdin.”

“Sizi öldürecekti, Efendi, siz de onu bağladınız! Öyleyse ben gelene kadar onu alıkoymak için niye durmadınız? Sonra onu ceza kütüğüne götürürdük. Eğlenceli olurdu işte! Bana budala diyorsun ama kan revan içindeki, ağaca bağlanmış, aklı kıt ve konuşamayan bir adam bulsaydın sen de çözmez miydin? Neyse, gitti; geriye yalnız bu kaldı.” Parayı havaya fırlattı.

Billy’nin söylediklerinde haklılık payı olduğunu, kabahatin bende bulunduğunu görünce başka bir şey söylemeden oradan ayrıldım. Doğrudan eve yönelmedim; Lily’yle babası arasında yaşananları bir süre yalnız başıma düşünmek istiyordum. Bağ yolunu aşıp Bağ Tepeleri’nin sırtına çıkan yola saptım. Tepeler çalılıklarla kaplıdır; iri meşeler, yazdığım bu eve yaklaşık iki yüz yarda mesafeye kadar uzanır. Bu çalılıkların arasından annemin açtırdığı patikalar geçerdi, çünkü burada yürümeyi severdi. Patikalardan biri tepenin eteğinde, güzel Waveney Irmağı kıyısı boyunca uzanır; diğeri ise yamaç sırtına yakın, yüz ayak ya da daha yukarıdan geçer. Daha açık söylemek gerekirse, ⬭ biçiminde, O harfine benzeyen tek bir patika vardır; harfin kıvrımlı uçları patikanın yamaçta dönüş yaptığı yerleri gösterir.

Patikaya, bu eve en uzak ucundan girdim ve ırmak kıyısından aşağı inen yarısını izledim; bir yanımda su, öte yanımda çalılıklar vardı. Bu alçak patikada, gözlerim yere dikili, derin düşüncelere dalmış halde yürüdüm; bazen Lily’nin sevgisinin sevincini, bazen ayrılığımızın ve babasının öfkesinin kederini düşünüyordum. Böyle düşüncelere dalmış yürürken çimenlerin üzerinde beyaz bir şey gördüm ve aldırmadan İspanyol’un kılıcının ucuyla kenara ittim. Yine de biçimi ve işlenişi aklımda kaldı. Onu yaklaşık üç yüz adım geride bırakıp eve yaklaşırken, çimenlerin üzerinde yumuşakça duran beyaz şeyi yeniden hatırladım ve gözüme tanıdık geldiğini anladım. Aklım o şeyden, ne olursa olsun, kılıcını kullanarak onu kenara ittiğim İspanyol’un kılıcına, oradan da adamın kendisine geçti. Bu köyde ne işi vardı? Kuşkusuz kötü bir iş için gelmişti. Adımı öğrenince neden benden korkmuş gibi görünmüş, sonra da üzerime saldırmıştı?

Durup yere baktım; gözüm patikanın ıslak kumuna basılmış ayak izlerine takıldı. İzlerden biri anneminkiydi. Bin iz arasında bile onunkini tanıyacağıma yemin edebilirdim; buralarda başka hiçbir kadının ayağı bu kadar zarif değildi. Hemen yanında, sanki peşinden gelmiş gibi duran bir başka iz vardı. Öylesine dardı ki önce onun da bir kadına ait olduğunu sandım. Ama boyunu görünce bunun pek mümkün olmadığını anladım. Üstelik izi bırakan çizme tanıdıklarımdan hiçbirine benzemiyordu; ayak sırtı kısmı çok yüksek kesilmiş, burnu da sivriydi. Birden, İspanyol yabancının böyle çizmeler giydiğini hatırladım; onunla konuşurken dikkatimi çekmişlerdi. Ayak izleri anneminkileri izliyordu; onun izlerine basmış, bazı yerlerde kendi izleri anneminkileri silmişti. O zaman kenara ittiğim beyaz bez parçasının ne olduğunu da anladım. Annemin mantillasıydı; onu tanıyordum ama bir yandan da tanımıyordum, çünkü onu hep annemin başında özenle örtülmüş halde görmüştüm. Bir anda gerçeği kavradım; bu bilgiyle birlikte içimi keskin, mide bulandırıcı bir korku kapladı. Bu adam annemi neden izlemişti? Mantillası neden yerde yatıyordu?

Dönüp dantel örtüyü gördüğüm yere geyik gibi koştum. Yol boyunca ayak izleri önümden gidiyordu. İşte oradaydım. Evet, örtü onundu ve hoyrat bir el tarafından yırtılmış gibiydi. Ama annem neredeydi?

Kalbim yeniden çarparken eğilip ayak izlerinin yazdıklarını okumaya koyuldum. İzler burada birbirine karışmıştı; sanki ikisi yan yana durmuş, boğuşurken bir o yana bir bu yana hareket etmişlerdi. Patikanın yukarısına baktım ama orada iz yoktu. Sonra bir tazı gibi çevreyi taradım: önce ırmak kıyısını, sonra yamacı. İzler yeniden karşıma çıktı; biri kaçan, öteki kovalayan ayakların izleriydi. Yamaçtan yukarı elli yarda ya da daha fazla ilerliyorlardı; sağlam çimenlerde kayboluyor, kumda ya da tınlı toprakta yeniden beliriyorlardı. Sonunda büyük bir meşenin gövdesine vardılar ve orada yine birbirine karıştılar; kovalayan, kaçana yetişmişti.

Bir düş gören kişi gibi umutsuzluk içinde, artık her şeyi tahmin edip korkudan deliye dönmüş halde, bir o yana bir bu yana baktım. Sonunda İspanyol’un ayak izlerini buldum. Ağır bir yük taşıyan birinin izleri gibi derine basmışlardı. Peşlerinden gittim; önce tepeden ırmağa doğru iniyor, sonra çalılıkların sıklaştığı bir yere sapıyorlardı. Kümenin en kuytu yerinde, yapraklanmaya başlayan dallar sanki altlarında bir şeyi gizlemek istercesine aşağı eğilmişti. Dalları hışımla araladım. Alacakaranlık koyulaşırken, orada annemin ölü yüzü bembeyaz parlıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…