Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

2. bölüm / 41

Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime · Okuduğun bölüm
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

Montezuma’nın Kızı
BİRİNCİ BÖLÜM

THOMAS WINGFIELD ÖYKÜSÜNÜ NEDEN ANLATIYOR
Zaferi bize veren Tanrı’ya hamdolsun! Doğru, İspanya’nın gücü kırıldı; gemileri battı ya da kaçtı, deniz askerlerini ve denizcilerini yüzlerce, binlerce yuttu; İngiltere yeniden nefes alıyor. Fethetmeye, bizi işkenceye ve kazığa götürmeye gelmişlerdi; özgür İngilizlere, Cortes’in Anahuac yerlilerine yaptığını yapacaklardı. Erkeklerimizi kürek mahkûmu edecek, kızlarımızın namusunu kirletecek, ruhlarımızı rahibin merhametine, servetimizi İmparator’la Papa’ya bırakacaklardı! Tanrı onları rüzgârlarıyla, Drake toplarıyla yanıtladı. Gittiler; İspanya’nın ihtişamı da onlarla birlikte gitti.

Ben Thomas Wingfield, haberi bugün, şu perşembe günü, Bungay pazar yerinde duydum. Dedikodu etmek ve bu korkunç fırtınaların ağaçlarımda bıraktığı elmaları satmak için oraya gitmiştim.

Daha önce şundan bundan söylentiler çıkmıştı. Ama burada, Bungay’de, Yarmouthlu Young ailesinden Young adında biri vardı; Yarmouth gemilerinden biriyle Gravelines Savaşı’na katılmış, hatta İspanyolların peşinden kuzeye yelken açıp İskoç denizlerinde kaybolana kadar onları izlemişti.

Derler ki küçük şeyler büyük sonuçlara yol açar; ama burada büyük olaylar küçük bir şeye yol açıyor. Bu haber üzerine, Norfolk kontluğundaki Ditchingham cemaatinin Lodge’unda yaşayan ben, Thomas Wingfield, artık yaşım ilerlemiş ve ömrümün sonuna yaklaşmışken kaleme sarılıyorum. Bundan on yıl önce, yani 1578’de, sevgili kraliçemiz Majesteleri Elizabeth bu kontluğu ziyaret ettiğinde, Norwich’te huzuruna çıkarılmamı buyurdu. Şöhreti kendisine ulaşmış olan bu maceranın bazı ayrıntılarını, daha doğrusu Cortes’in bugün Meksika olarak bilinen Anahuac ülkesini fethettiği sırada yerlilerin arasında geçirdiğim aşağı yukarı yirmi yılı anlatmamı emretti. Ama öyküme başlayamadan, Majesteleri Cossey’de geyik avına çıkmak üzereydi. Anlatacaklarımı yazmamı, böylece okuyabileceğini söyledi; öykü, vaat ettiği olağanüstülüğün yarısı kadar bile şaşırtıcı çıkarsa, ömrümün sonuna dek Sir Thomas Wingfield unvanını taşıyacağımı da ekledi. Majestelerine kalem ve mürekkep kullanmayı bilmediğimi, yine de buyruğunu aklımda tutacağımı söyledim. Sonra cesaretimi toplayıp Montezuma’nın kızının ve ondan önce nice prensesin göğsünde asılı durmuş büyük bir zümrüdü ona armağan ettim. Kraliçemiz böyle değerli oyuncakları sevdiğinden, taşı görünce gözleri mücevher gibi parladı. İsteseydim o anda bir pazarlık yapıp taşı bir unvanla değiş tokuş edebilirdim, sanırım; ama yıllarca büyük bir kabilenin prensi olmuş ben, şövalye olmayı istemiyordum. Kraliyet elini öptüm; mücevheri avucunda öyle sıkı tuttu ki eklem yerleri bembeyaz kesildi. Sonra yola koyulup aynı gün Waveney kıyısındaki bu evime döndüm.

Kraliçe’nin hayat öykümü yazmam yönündeki isteği aklımda kaldı; yaşamımla öyküm birlikte sona ermeden bunu yapmayı uzun zamandır arzuluyorum. Böyle işlere alışık olmayan biri için zahmetli bir uğraş; ama ölümün huzuruna bu kadar yaklaşmışken zahmetten neden korkayım? Başka hiçbir İngiliz’in görmediği, kayda değer şeyler gördüm. Hayatım son derece tuhaftı; her şey yitip gitmiş görünürken Tanrı beni pek çok kez korudu. Belki bunu, yaşadıklarımın dersi başkalarına da ulaşsın diye yaptı. Çünkü yaşadıklarımın ve gördüklerimin bir dersi var: Yanlış hiçbir zaman doğruyu doğurmaz; yanlış eninde sonunda yeni yanlışlar doğurur ve ister bir insanın ister bir halkın olsun, onu düşünenin zihnine, yapanın eline geri döner.

Şimdi, bir zamanlar tanrı gibi kudretle donanmış hâlini gördüğüm o büyük adam Cortes’in başına gelenlere bakın. Duyduğuma göre yaklaşık kırk yıl önce İspanya’da yoksul ve itibarsız bir hâlde öldü. Fetheden oydu; ayrıca oğlu Don Martin’in, babasının İspanya adına bunca zulümle ele geçirdiği kentte işkence gördüğünü de öğrendim. İspanyolların Marina adını verdiği Malinche, Cortes’in kadınları arasında en önde geleni ve en sevdiğiydi. Acısı içinde, onca şey yaşandıktan, onu ve askerlerini güneşi görmeleri için defalarca kurtardıktan sonra Cortes’in sonunda kendisini terk edip Don Juan Xaramillo’yla evlendirmesini ona önceden söylemişti. Marina’nın kendi kaderine de bakın. Kızılderililerin Malinche adını taktığı bu Cortes’i sevdiği için yurduna felaket getirdi; yardımı olmasaydı, artık Meksika dedikleri Tenoctitlan İspanya’nın boyunduruğuna asla girmezdi. Evet, tutkusu uğruna onurunu unuttu. Peki ödülü ne oldu, yaptığı yanlışın karşılığında ne kazandı? Sonunda, güzelliği solunca, yıpranmış bir hayvanın daha yoksul bir efendiye satılması gibi, kendisinden aşağı bir başkasıyla evlendirilmek üzere başkasına verildi.

Anahuac ülkesinin büyük halklarının kaderini de düşünün. İyilik gelsin diye kötülük yaptılar. Servetleri artsın, kuşaklar boyunca barış ve bolluk içinde yaşasınlar diye binlerce canı sahte tanrılarına kurban ettiler. Şimdiyse gerçek Tanrı onlara karşılığını verdi. Servet yerine yıkım, barış yerine İspanyol kılıcı, bolluk yerine işkence sehpası, eziyet ve kölelik günü verdi. Huitzel’in ve Tezcat’ın sunaklarında kendi çocuklarını kurban etmelerinin karşılığı buydu.

Peki merhamet adına karanlıkta kalmış Azteklerin işlediğinden daha büyük zulümler yapan, Mesih adına her gün onun yasasını sonuna dek çiğneyen İspanyolların kendileri refaha kavuşacak mı; kötülükleri onlara esenlik getirecek mi? Yaşlıyım ve yanıtı görecek kadar yaşayamayacağım; yine de yanıt şimdiden gelmeye başladı. Onların kötülüğünün kendi başlarına çökeceğini biliyorum. Yeryüzü halklarının en mağrurlarının şöhretten, servetten ve onurdan yoksun kaldığını, geçmişlerinden başka hiçbir şeyle avunamayan açlıktan kırılmış bir avuç insana dönüştüğünü gözümde canlandırıyorum. Drake’in Gravelines’te başlattığını Tanrı başka yerlerde, başka zamanlarda tamamlayacak; sonunda İspanya önemini yitirip bugün Montezuma’nın imparatorluğunun düştüğü kadar alçalacak.

Bütün dünyanın bildiği bu büyük örneklerde böyle oldu; benim gibi alçakgönüllü bir adamın, Thomas Wingfield’ın hayatında da böyle oldu. Gökler bana merhamet edip günahlarımdan tövbe etmem için zaman verdi; yine de Yüce Tanrı’nın elinden intikam alma ayrıcalığını çekip alan ben, günahlarımın cezasını çektim. Bu adildir; başkaları da öğrensin diye hayatımın hikâyesini anlatmak istiyorum. Dediğim gibi, uzun yıllardır bunu düşünüyordum; doğrusu ilk tohumu Majesteleri Kraliçe atmıştı. Ama yalnızca bugün, Armada’nın başına gelenleri kesin olarak öğrendiğimde, bu düşünce filizlenmeye başladı. Acaba bir gün çiçek açacak mı, kim bilebilir? Bu haber beni tuhaf biçimde sarstı; gençliğimi, aşk ve savaşla, çılgın maceralarla dolu günlerimi yeniden gözümün önüne getirdi. Yıllardır böylesine canlanmamıştı: Kendim adına, Guatemoc ve Otomie halkı için, yine bu İspanyollara karşı savaşmıştım. Gerçekten de bana öyle geliyor ki —yaşlıların sık sık hissettiği gibi— gerçek hayatım uzak geçmişte kalmış, geri kalan her şey bir düşten ibaretmiş.

Yazı yazdığım odanın penceresinden Waveney’nin huzurlu vadisini görebiliyorum. Irmağın ötesinde, karaçalılarla altın rengine bürünmüş ortak otlaklar, yıkık kale ve St. Mary Kilisesi’nin kulesinin çevresine toplanmış, kırmızı çatılı Bungay kasabası var. Uzaklarda kralın Stowe ormanlarıyla Flixton Manastırı’nın tarlaları uzanıyor. Sağda dik yamaç Earsham meşeleriyle yeşile bürünmüş; solda sığırların benek benek göründüğü geniş bataklıklar Beccles’e ve Lowestoft’a dek yayılıyor. Arkamdaysa bahçelerimle meyve bahçelerim, eski günlerde Kont’un Bağı diye bilinen çimenli tepenin yamaçlarına teraslar hâlinde yükseliyor. Hepsi çevremde; ama bu saatte sanki hiçbiri yok. Waveney vadisinin yerine Tenoctitlan vadisini, Stowe yamaçlarının yerine Popo ve Iztac yanardağlarının karlı doruklarını görüyorum. Earsham’ın sivri kulesiyle Ditchingham, Bungay ve Beccles’in kulelerinin yerinde kutsal ateşlerin ışıldadığı, göğe yükselen kurban piramitleri var; çayırlardaki sığırların yerindeyse Cortes’in savaşmak üzere dörtnala ilerleyen atlıları.

Her şey yeniden gözümün önüne geliyor; hayat dediğim buydu, geri kalanıysa bir düşten ibaret. Yeniden genç hissediyorum. Yeterince yaşarsam, şu ilerideki mezarlığa gömülüp düşler dünyasında yitip gitmeden gençliğimin öyküsünü yazacağım. Buna yıllar önce başlamıştım; ama sevgili karım ancak geçen Noel günü öldü ve yaşarken bu işe hiç girişmememin daha doğru olacağını biliyordum. Açık konuşayım, karımla aramızdaki durum şöyleydi: Beni sevdiğine inanıyorum; pek az erkek onunki kadar büyük bir sevgi görür. Ama geçmişimde onun sevgisine dokunan, onu ölüleri kıskanmaya iten çok şey vardı. Bu kıskançlık, yumuşaklığı ve bağışlayıcılığıyla ne kadar iç içe geçmiş olsa da derindi. Hiç sözünü etmediği gizli bir keder yüreğini yiyip bitiriyordu. Tek bir çocuğumuz oldu; o da bebekken öldü. Bütün dualarına rağmen Tanrı ona bir çocuk daha vermedi. Otomie’nin sözlerini hatırlayınca, bunun olmasını zaten beklemiyordum. Karım, denizlerin ötesinde başka bir eşimden çocuklarım olduğunu biliyordu. Onlar çoktan ölmüş olsalar da onları severdim; sevgim hep değişmeden kalacaktı. Bu düşünce yüreğini parçaladı. Başka bir kadının kocası olmuş olmamı bağışlayabilirdi; ama o kadın bana, anısı hâlâ çok sevdiğim çocuklar doğurmuştu. Çocuğu olmayan karım bunu bağışlasa bile unutamıyordu. Bunun neden böyle olduğunu ben, bir erkek olarak, söyleyemem; seven bir kadının yüreğindeki bütün sırları kim bilebilir? Ama olan buydu. Bir keresinde bu yüzden kavga ettik; tek kavgamız da oydu.

Evliliğimizin henüz ikinci yılı dolmuştu ve bebeğimiz Ditchingham cemaatinin mezarlığına gömüleli birkaç gün olmuştu. Bir gece karımın yanında uyurken çok canlı bir düş gördüm. Ölmüş dört çocuğum, en uzun boylu oğlan kucağında ilk doğanımı, büyük kuşatma sırasında ölen bebeğimi taşıyarak yanıma geldiler. Otomie halkını Çamlar Şehri’nde yönettiğim günlerde sık sık yaptıkları gibi benimle konuştular, bana çiçekler verdiler, ellerimi öptüler. Güçlerine ve güzelliklerine baktıkça içim gururla doldu; düşümde büyük bir keder zihnimden kalkıp gitmiş gibiydi. Sevgili çocuklarım yitip gitmiş, sonra yeniden bulunmuştu sanki. Ah, düşlerin bu kederinden daha büyük bir keder var mı? Ölülerimizi alay edercesine bize geri verir; sonra çekilip giderken yaramızı daha da derinleştirirler.

Düşümde çocuklarımla konuşmayı, onlara sevgi dolu adlarıyla seslenmeyi sürdürdüm. Sonunda uyanıp çevremde yalnızca boşluğu görünce bütün acımı hatırladım ve hıçkıra hıçkıra ağladım. Sabah erkendi; ağustos güneşi pencereden içeri süzülüyordu. Karımın uyuduğunu sanıyor, düşümün gölgesinde yatmaya devam ederek bir daha göremeyeceğim çocuklarımın adlarını inleyerek mırıldanıyordum. Oysa karım uyanıktı; ben hâlâ uykudayken ve uyandıktan sonra ölülerle konuşurken söylediklerimi duymuştu. Konuşmaların bir kısmı Otomie dilindeydi, ama çoğu İngilizceydi; çocuklarımın adlarını bildiğinden, söylediklerimin anlamını kavramıştı. Birden yataktan fırlayıp başucumda dikildi. Gözlerinde daha önce hiç görmediğim, o zamandan sonra da görmediğim bir öfke vardı. Ama uzun sürmedi; çok geçmeden gözyaşları öfkeyi söndürdü.

“Neyin var, karıcığım?” diye şaşkınlıkla sordum.

“Kocam,” diye karşılık verdi, “dudaklarından böyle sözler duymak zorunda kalmam çok ağır. Herkes seni ölü sanırken gençliğimi senin anına sadık kalarak tüketmem yetmedi mi? Bana ne kadar sadık kaldığını en iyi sen bilirsin. Beni unutup uzak bir ülkede vahşi bir kadınla evlendiğin için seni hiç suçladım mı?”

“Asla, sevgili karım; seni hiç unutmadım, bunu sen de iyi biliyorsun. Ama artık kıskanmanı gerektirecek hiçbir şey kalmamışken neden böyle hissettiğine şaşırıyorum.”

“Ölüleri kıskanamaz mıyız? Yaşayanlarla baş edebiliriz; ama ölümün tamamlayıp sonsuza dek mühürleyerek ölümsüz kıldığı bir aşkla kim savaşabilir? Yine de seni bağışlıyorum; çünkü bu kadına karşı kendimi savunabilirim. Sen onun olmadan önce de bendin, şimdi de benimsin. Ama çocuklar söz konusu olduğunda durum başka. Onlar yalnızca onun ve senin çocukların. Onlarda benim hiçbir payım yok; ölü ya da diri olsunlar, onları hep sevdiğini ve orada bulabilirsen mezarın ötesinde de seveceğini biliyorum. Senin karın olabilmek için yirmi yılı aşkın süre bekledim; şimdi yaşlanıyorum ve sana başka çocuklar veremeyeceğim. Sana bir çocuk verdim, Tanrı onu, fazla mutlu olmayayım diye geri aldı; ama o bebeğin adı, şu yabancı adları sayarken dudaklarından dökülmedi. Ölü bebeğim senin için pek bir şey ifade etmiyor, kocacığım!”

Burada hıçkırıkları boğazına düğümlendi ve gözyaşlarına boğuldu. Ona, aradaki farkın şu olduğunu söylemeyi doğru bulmadım: Yitirdiğim oğullardan biri bebeklik çağında ölmüş olsa da, ötekiler neredeyse ergenlik çağına gelmişti; onun doğurduğu bebek ise yalnızca altmış gün yaşamıştı.

Kraliçe hayatımın öyküsünü yazmamı ilk kez aklıma düşürdüğünde, sevgili karımın bu çıkışını hatırladım. Benim de karım olan, Montezuma’nın kızı, Otomie prensesi Otomie’nin ve bana verdiği çocukların öyküsünü dışarıda bırakarak gerçek bir hikâye yazamayacağımı anladım ve işi erteledim. Birlikte geçirdiğimiz onca yıl boyunca bu konudan pek seyrek söz etsek de Lily’nin zihninden hiç çıkmadığını iyi biliyordum. İnce yaradılışlı bir kıskançlık taşıyordu; yaşlandıkça hiç azalmadı, günler geçtikçe daha da arttı. Karımın haberi olmadan bu işi yapamazdım; çünkü son ana dek her hareketimi gözler, inandığım kadarıyla düşüncelerimin çoğunu da sezebilirdi.

Böylece birlikte, huzur içinde, yan yana yaşlandık. Birbirimizi yitirdiğimiz ve sonra başımıza gelenlerin tümüyle birlikte hayatımdaki o büyük boşluktan pek seyrek söz ederdik. Sonunda veda vakti geldi. Karım seksen yedi yaşındayken uykusunda ansızın öldü. Onu buradaki kilisenin güney yanına gömdüm. Elbette kederliydim, ama teselli bulamayacak kadar değil; çünkü yakında ona ve sevdiğim öteki insanlara yeniden kavuşacağımı biliyorum.

Geniş göklerde annem, kız kardeşim ve oğullarım var; dostum, imparatorların sonuncusu büyük Guatemoc ve benden önce huzura kavuşmuş nice savaş yoldaşım da orada. Kuşkuyla bakmış olsa da güzel ve mağrur Otomie de orada. Gençliğimin bütün günahlarına ve yaşlılığımın yanlışlarına karşın ulaşmayı umduğum o gökte, bize evlenmenin ve evlendirilmenin olmayacağı söylenir; böylesi daha iyi, çünkü öyle olmasaydı Montezuma’nın kızının ve o tatlı İngiliz hanımefendinin birbiriyle nasıl geçineceğini bilmiyorum.

Şimdi işime döneyim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…