Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

22. bölüm / 41

Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime · Okuduğun bölüm
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM XXI

AŞK ÖPÜCÜĞÜ
Derken müzik sesi duyuldu; birkaç sanatçıyla birlikte genç hizmetkârlarım içeri girip şimdiye dek giydiğim her şeyden daha gösterişli giysiler getirdiler. Önce hizmetkârlar giysilerimi çıkardı; ardından sanatçılar bedenimin tamamına kırmızı, beyaz ve mavi renklerle korkunç desenler çizdi. Yüzümü ve dudaklarımı bile atlamadılar; onları da kırmızıya boyadılar, böylece bir bayrağa benzedim. Göğsüme de büyük bir özenle, ölçüp biçerek kızıl bir halka çizdiler. Sonra artık omuzlarıma dökülen saçımı, Kızılderililerin generallerinin kullandığı biçimde topladılar; tepesinde kırmızı işlemeli bir kurdeleyle bağladılar ve üzerine horoz tüylerinden bir sorguç yerleştirdiler. Ardından bedenimi, papacı rahiplerin ayin sırasında giydiklerine benzeyen gösterişli giysilerle donattılar; kulaklarıma altın küpeler, bilek ve ayak bileklerime altın bilezikler taktılar, boynuma paha biçilmez zümrütlerden bir kolye geçirdiler. Göğsüme ay ışığı vurmuş su gibi parıldayan büyük bir mücevher astılar; çenemin altına da pembe deniz kabuklarından yapılmış takma bir sakal yerleştirdiler. Sonra beni çiçek çelenklerine öyle sardılar ki Bungay Çayırı’ndaki mayıs direğini düşündüm. İşlerini bitirince, yaptıklarına hayranlıkla bakarak dinlendiler.

Müzik yeniden çaldı. Bana iki lavta verdiler; her elimde birini tutmam gerekiyordu. Sonra beni sarayın büyük salonuna götürdüler. Burada rütbeli kişiler, hepsi bayramlık giysiler içinde toplanmıştı. Beni götürdükleri yüksekçe bir platformda, eş oldukları günlerde adlarını aldıkları dört tanrıçanın, Xochi, Xilo, Atla ve Clixto’nun zengin giysilerine bürünmüş dört eşim duruyordu; prenses Otomie de Atla’ydı. Platformda yerimi alınca eşlerim birer birer öne geldi; alnımdan öpüp altın tepsilerde tatlılar ve mısır ekmekleri, altın kâselerde kakao ve mescal sundular. İçki olan mescalden içtim; içten teselliye ihtiyacım vardı. Ama öteki yiyeceklere dokunamadım. Tören bitince bir süre sessizlik oldu. Derken salonun öte ucundan, kızıl kurban giysilerine bürünmüş, pislik içindeki rahiplerden oluşan bir topluluk içeri girdi. Her yanları kan içindeydi; uzun saçlarına kan pıhtılaşmış, elleri kana bulanmıştı; vahşi gözleri bile kanla dolu gibiydi. Salonu geçip platformun önünde durdular. Başrahip ansızın ellerini kaldırıp yüksek sesle haykırdı:

“Ey halk, ölümsüz tanrıya tapının!” Orada toplanan herkes yere kapanıp bağırdı:

“Tanrı’ya tapınıyoruz.”

Rahip bunu üç kez yüksek sesle haykırdı, onlar da her seferinde yere kapanarak üç kez karşılık verdi. Sonra yeniden ayağa kalktılar ve rahip bana dönüp şöyle dedi:

“Ey Tezcat, seni gerektiği gibi onurlandıramadığımız için bizi bağışla; hükümdarımız seninle birlikte sana tapınmak için burada olmalıydı. Ama ey Tezcat, kullarının ne büyük sıkıntı içinde olduğunu biliyorsun: sana ve kardeş tanrılarına küfredenlerle kendi kentlerinde savaşmak zorundalar. Sevgili imparatorumuz onların kutsal olmayan ellerinde yaralı bir tutsak olarak yatıyor. Ey Tezcat, göklerin ötesine geçme özlemini giderdiğimizde ve yeryüzündeki suretinle, insanın talihinin uçup giden bir gölgeden ibaret olduğunu bize öğrettiğinde, sana duyduğumuz sevginin anısına bizim için aracılık etmeni diliyoruz. Bu kötülere karşı zafer kazanmamızı, onları kendi kurban törenleriyle onurlandırarak sana da onur vermemizi sağla. Ey Tezcat, aramızda yalnızca kısa bir süre kaldın; artık yüceliğine kavuşmanı daha fazla geciktirmemize izin vermeyeceksin. Gözlerin uzun zamandır bu mutlu günü görmek istiyordu; işte sonunda geldi. Seni sevdik, sana hizmet ettik Tezcat. Karşılığında, senin küçük çocukların olarak seni ihtişamın içinde görmemizi sağla. Sana erişeceğimiz güne dek yeryüzündeki esenliğimizi, aramızda kalmaya lütfettiğin halkı da gözet.”

Buna benzer sözler söyledi; halkın ve yüksek sesle ağlayan eşlerimin hıçkırıkları arasında söylediklerinin bazıları güçlükle duyuluyordu. Yalnız Otomie ağlamıyordu. Bu hain rahip işaret verdi, müzik yeniden çaldı. O ve beraberindekiler çevremde yerlerini aldılar; tanrıça eşlerim önde ve arkada yürüyerek beni salondan, sonra da geçmemiz için ardına kadar açılmış saray kapılarına götürdüler. Son saatimde hiçbir şey gözümden kaçmıyormuş gibi, taş kesilmiş bir şaşkınlıkla çevreme bakındım; çevremizde tuhaf bir oyun oynandığını gördüm. Birkaç yüz adım ötede, İspanyolların mevzilendiği Axa sarayına saldırı bütün şiddetiyle sürüyordu. Savaşçı birlikleri surlara tırmanmaya çalışıyor, İspanyolların öldürücü ateşiyle ve Tlaskalalı müttefiklerinin mızraklarıyla sopalarıyla geri püskürtülüyordu. Yanıp kül olmamış komşu evlerin damlarından ve özellikle de birazdan can vereceğim büyük teocallinin platformundan, İspanyolların mahallelerinin avlularına ve dış savunmalarına binlerce ok, cirit ve taş yağdırılıyordu.

Beş yüz yarda kadar ötede ölümüne bir çarpışma sürüyordu; ama meydanın bu yakasında, Montezuma’nın saray kapılarının çevresinde bambaşka bir manzara vardı. Aralarında pek çok kadın ve çocuğun da bulunduğu dev bir kalabalık, ölümümü görmek için toplanmıştı. Ellerinde çiçeklerle, müzik ve sevinç çığlıkları eşliğinde gelmişlerdi. Beni görünce öyle bir hoş geldin narası attılar ki silahların gürültüsünü ve savaşın öfkeli uğultusunu neredeyse bastırdı. Ara sıra kötü nişan alınmış bir gülle kalabalığın içinden geçip bazılarını öldürüyor, bazılarını yaralıyordu; geri kalanlar aldırmıyor, yalnızca daha yüksek sesle bağırıyordu: “Hoş geldin, Tezcat, hoşça kal! Kurtarıcımız, sana esenlikler; hoş geldin, hoşça kal!”

Kalabalığın arasından, çiçeklerden bir yol üzerinde yavaşça ilerleyip avluyu geçerek piramidin dibine ulaştık. Dış kapıda kalabalık yüzünden durmak zorunda kaldık. Beklerken bir savaşçı kalabalığı yararak önüme çıktı ve eğildi. Başımı kaldırıp bakınca onun Guatemoc olduğunu gördüm.

“Teule,” diye fısıldadı, “şuradaki birliğimi bırakıp”—Axa sarayına girmeye çalışan kuvveti işaret etti—“sana veda etmeye geldim. Kuşkusuz yakında yeniden buluşacağız. İnan bana Teule, elimden gelse sana yardım ederdim, ama olmuyor. Keşke yer değiştirebilseydik. Dostum, hoşça kal. İki kez hayatımı kurtardın ama ben seninkini kurtaramıyorum.”

“Hoşça kal, Guatemoc,” diye karşılık verdim. “Tanrı seni korusun; sen gerçek bir insansın.”

Sonra yolumuza devam ettik.

Piramidin dibinde kortej yeniden düzene girdi. Eşlerimden biri boynuma sarılıp ağladıktan sonra bana veda etti; ben onun için ağlamadım. Teocallinin tepesine giden yol piramidin çevresinde dönerek yükseliyordu; ağırbaşlı bir tören alayı hâlinde bu yolda ilerledik. Her dönüşte duruyorduk; bir başka eşim son kez vedalaşıyor, müzik aletlerimden biri—artık son kez görecek olmama üzülmediğim bir şeydi bu—ya da tuhaf giysilerimden bir parça elimden alınıyordu. Ağır ilerlediğimiz için tam bir saat süren yürüyüşün sonunda, büyük bir merdivenle çıkılan piramidin düz tepesine vardık. Burası, Ditchingham’daki kilise avlusunun alanından daha genişti; yüksek kenarlarında hiçbir korkuluk yoktu. Bu baş döndürücü yerde, taş ve ahşaptan yükselen Huitzel ve Tezcat tapınakları duruyordu. İçlerinde tanrıların korkunç suretleri ve kurbanlarla lekelenmiş dehşet verici odalar vardı. Sonsuza dek yanan kutsal ateşler, kurban taşları, işkence aletleri ve yılan derisinden yapılmış kocaman davul da buradaydı; geri kalan yer ise çıplaktı. Çıplaktı ama boş değildi: İspanyol mahallelerine bakan tarafta, kamplarına durmaksızın cisimler fırlatan birkaç yüz adam mevzilenmişti. Öteki tarafta da ölüm törenimi bekleyen rahipler toplanmıştı. Yanmış evlerle çevrili büyük meydanın aşağısı binlerce kişiyle doluydu. Bazıları İspanyollarla çarpışıyor, ama çoğu cinayetimi seyretmek için orada bekliyordu.

Öğleye iki saat kala piramidin tepesine vardık; kurban saati gelmeden önce yerine getirilmesi gereken daha pek çok tören vardı. Önce, adını taşıdığım tanrı Tezcat’ın kutsal alanına götürüldüm. Burada onun siyah mermerden yapılmış, altın süslerle kaplı heykeli ya da putu duruyordu. Putun elinde, mücevherlerle süslü gözlerinin dikildiği, parlatılmış altından bir kalkan vardı. Rahiplerinin uydurduğuna göre tanrı, yarattığı yeryüzünde olup biten her şeyi bu kalkanda okuyordu. Önünde altın bir levha da bulunuyordu. Başrahip, ben izlerken, mırıldanarak dualar eşliğinde uzun ve keçeleşmiş saçlarıyla levhayı ovup temizledi. Sonra, üzerine soluk vermem için levhayı dudaklarıma tuttu. Göğsümde attığını hissettiğim kalbi almak üzere hazırlandığını bildiğimden, başım döndü ve midem bulandı.

Bu kutsal olmayan yerde başka hangi törenlerin yapılacağını bilmiyorum; çünkü tam o sırada aşağıdaki meydanda büyük bir kargaşa koptu ve rahipler beni kutsal alandan aceleyle çıkardı. O zaman şunu gördüm: Teocalli’nin tepesinden üzerlerine yağan cisim yağmuru İspanyolları öfkelendirip çileden çıkarmıştı; teocalli’ye saldırıyorlardı. Cortes’in önderliğinde kalabalık gruplar hâlinde avluyu çoktan geçiyorlardı; yanlarında yüzlerce Tlaskalalı müttefikleri de vardı. Öte yandan birkaç bin Aztek, beyaz adamlarla orada çarpışmak için ilk merdivenin dibine koşuyordu. Beş dakika geçti, çarpışma kızıştı. Arkebüzcülerin ateşinin koruması altında İspanyollar Azteklerin üzerine tekrar tekrar hücum etti; ama atları taş döşemede kayınca sonunda inip yaya savaşmayı sürdürdüler. Kızılderililer ağır kayıplar vererek yavaş yavaş geri püskürtüldü ve İspanyollar ilk merdivene tutundu. Yine de yüzlerce savaşçı yükseklerdeki dolambaçlı yola, yüzlercesi de tepeye yığılmıştı; İspanyolların burayı ele geçirmesi hâlinde işlerinin zor olacağı açıktı. Yine de olup biteni görünce içime bir darbe gibi şiddetli bir umut doğdu. İspanyollar tapınağı ele geçirirse kurban töreni yapılamayacaktı. Otomie’nin bana söylediğine göre öğle olmadan kurban sunulamazdı; öğleye de neredeyse iki saat vardı. Öyleyse mesele şuydu: İspanyollar iki saat içinde zafer kazanırsa hayatta kalma şansım vardı; kazanamazlarsa ölecektim.

Tezcat’ın kutsal alanından çıkarıldığımda, Prenses Otomie’nin, daha doğrusu o sırada tanrıça Atla diye anılan Otomie’nin başrahiplerin arasında durup onlarla tartıştığını görünce şaşırdım. Kutsal yerin kapısında başını eğdiğini görmüş, beni terk eden dört kadının sonuncusu olduğu için bunu veda işareti sanmıştım. Savaşın gürültüsü yüzünden neyi tartıştığını duyamıyordum; ama tartışma hararetliydi. Rahipler sözlerinden biraz yılmış gibiydi, yine de yüzlerinde şiddetli bir sevinç vardı. Anlaşılan istediğini kabul ettirmişti; çünkü kısa süre sonra önünde eğildiler. Otomie yavaşça dönüp kendine özgü, o an bile dikkatimi çeken vakur bir yürüyüşle yanıma süzüldü. Yüzüne baktığımda büyük ve kutsal bir amaçla aydınlanmış gibiydi; ayrıca kocasının kollarına doğru yürüyen mutlu bir geline benziyordu.

“Neden gitmedin, Otomie?” dedim. “Artık çok geç. İspanyollar teocalli’yi kuşattı; öldürülecek ya da esir alınacaksın.”

“Sonu ne olursa olsun bekleyeceğim,” diye kısa bir yanıt verdi. Bir süre başka bir şey söylemeden gerçekten dehşet verici olan çarpışmayı izledik. Aztek savaşçıları tanrılarının simgeleri önünde, aşağıdaki meydanı dolduran ve çatışmayı sessizce seyreden büyük kalabalığın gözü önünde amansızca savaşıyordu. Kendilerini İspanyol kılıçlarının üzerine atıyor, İspanyolları elleriyle yakalayıp öfkeyle haykırarak yolun dik yamaçlarına sürüklüyor, aşağı atmaya çalışıyorlardı. Bazen başarıyorlardı da: Birbirine tutunmuş insanlardan oluşan bir yığın yamaçtan yuvarlanıp avlunun taş döşemesine çarpıyor, yığının ortasında bir İspanyol bulunuyordu. Ama ne yaparlarsa yapsınlar, parıl parıl zırhlar içindeki Teuleler’in uzun safları, kıvranan dev bir yılan gibi mızrak ve ok fırtınasının içinden yukarı tırmanıyordu. Dakika dakika, adım adım ilerliyorlardı; Anahuac tanrılarına saygısızlık edenleri bekleyen akıbeti bilen, hayatları ve onurları için, kurban taşında ölmemek için savaşan insanlar gibi savaşıyorlardı. Böylece bir saat geçti ve İspanyollar piramidin yarısına kadar çıkmıştı. Savaşın korkunç gürültüsü gittikçe yükselip yaklaştı: İspanyollar bağırarak yüreklendi ve koruyucu azizlerinden yardım istedi; Aztekler yabanıl hayvanlar gibi haykırdı; rahipler tanrılarına yakarışlar ve savaşçılara cesaret veren sözler haykırdı. Bütün bunların üstünde arkebüzlerin takırtısı, topların gümbürtüsü ve yarı çıplak bir rahibin çılgınca vurduğu yılan derisinden büyük davulun korkunç sesi yükseliyordu. Aşağıdaki kalabalıklar ise hiç kıpırdamıyor, bağırmıyordu. Sessizce durup yukarı bakıyorlardı; binlerce dik dik bakan gözlerinde güneş ışığının parladığını görebiliyordum.

Bütün bu süre boyunca kurban taşının yanında, Otomie de yanımda duruyordu. Çevremde bir rahip halkası vardı. Taşın üstüne, döşemedeki yuvalara oturtulmuş dört direğin taşıdığı kare biçimli siyah bir örtü gerilmişti. Örtünün ortasına, ağzı yaklaşık altı inç genişliğinde altın bir huni dikilmişti. Güneş ışınları bu huniden geçerek örtünün gölgelediği döşemenin üzerine elma büyüklüğünde parlak bir ışık lekesi düşürüyordu. Güneş gökyüzünde ilerledikçe ışık halkası da gölgenin üzerinde ağır ağır kaydı; sonunda kurban taşına tırmanıp kenarına ulaştı.

Başrahibin işareti üzerine yardımcıları beni yakalayıp güzel giysilerimden geriye kalanları, canlı bir kuşu yolan acımasız çocuklar gibi üzerimden çekip aldı; bedenimdeki boya ve belime sarılı bir bez dışında çıplak kaldım. Artık ölüm saatimin geldiğini biliyordum. Söylemesi tuhaf ama o gün ilk kez içime cesaret doldu; eziyet edenlerimden yakında kurtulacağımı düşünerek sevindim. Otomie’ye dönüp berrak bir sesle veda etmeye başlayacaktım ki şaşkınlıkla, bana yaptıklarının aynısını ona da yaptıklarını gördüm. Görkemli giysilerini üzerinden yırtıp almışlardı; karşımda güzelliğinden, uzun saçlarından ve işlemeli pamuklu gömleğinden başka hiçbir şeyi olmadan duruyordu.

“Şaşırma, Teule,” dedi, dilimin söylemeye yanaşmadığı soruyu yanıtlar gibi alçak sesle. “Ben senin karınım; şuradaki de ilk ve son evlilik yatağımız. Beni sevmesen de bugün senin ölümünü paylaşacak, yanında öleceğim; buna hakkım var. Seni kurtaramadım, Teule, ama en azından seninle ölebilirim.”

O anda yanıt veremedim; şaşkınlıktan dilim tutulmuştu. Daha konuşacak hâle gelememiştim ki rahipler beni yere yatırdı ve ikinci kez ölüm taşının üzerine uzandım. Beni tutarlarken, öncekilerin hepsinden daha uzun ve daha gür bir çığlık, İspanyolların çıkışın son basamağına ulaştığını haber verdi. Bedenimi büyük taşın ortasına yerleştirmelerinden hemen sonra Otomie’yi yanıma yatırdılar; yanlarımız birbirine değiyordu, çünkü taşın ortasında benim yatmam gerekiyordu ve ona fazla yer kalmamıştı. Kurban saati henüz gelmediğinden rahipler bizi, döşemedeki bakır halkalara düğümledikleri iplerle bağladı ve çarpışmanın gidişini izlemek üzere döndü.

Birkaç dakika yan yana böyle yattık. O sırada içimde büyük bir şaşkınlık ve minnettarlık büyüdü: Bir kadının bu kadar cesur olabilmesine şaşırıyor, hayatının kanıyla mühürlediği sevgisi için ona minnet duyuyordum. Otomie beni sevdiği için bu korkunç ölümü seçmişti; beni öyle seviyordu ki bensiz büyüklük ve onur içinde yaşamayı sürdürmek yerine yanımda ölmeyi istiyordu. Bu mucizeyi düşünürken birden, bir anda, yüreğime yeni bir ışık doğdu; ona karşı hislerim değişti. Bu görkemli kadın kadar hiçbir kadının benim için değerli olamayacağını hissettim; nişanlım bile. Bir şey hissettim—hayır, ne hissettiğimi kim söyleyebilir ki? Ama şunu biliyorum: Gözlerime yaş doldu, boyalı yüzümden aşağı aktı ve ona bakmak için başımı çevirdim. Elleri izin verdiğince sol yanına dönük yatıyordu; uzun saçları taştan aşağı dökülüp döşemede yığınlar hâlinde yayılmıştı, yüzü bana dönüktü. O kadar yakındı ki dudaklarımızın arasında bir parmak bile yoktu.

“Otomie,” diye fısıldadım, “beni dinle. Seni seviyorum, Otomie.” O anda göğsünün bağların altında yükseldiğini, alnına renk geldiğini gördüm.

“Öyleyse karşılığını aldım,” diye yanıtladı. Dudaklarımız birbirine kenetlendi; ilk öpüşmemizdi ve sonuncusu olacağını sanıyorduk. Evet, kurban taşında, rahibin bıçağının ve ölümün gölgesinin altında öpüştük. Dünyada bundan daha tuhaf bir aşk sahnesi yaşandıysa hikâyesini hiç duymadım.

“Ah, karşılığını aldım,” dedi yeniden. “Bu anı kazanmak için yirmi kez ölmeye seve seve razı olurdum; hatta sözlerini geri almadan önce ölmeyi diliyorum. Çünkü Teule, senden daha değerli birinin olduğunu iyi biliyorum. Ama şimdi bir Kızılderili kızın sadakati yüreğini yumuşattı ve onu sevdiğini sanıyorsun. Öyleyse bırak, bu düş gerçekmiş gibi inanarak öleyim.”

“Böyle konuşma,” diye ağır bir sesle karşılık verdim; çünkü o anda bile Lily aklıma gelmişti. “Sen benim için hayatını veriyorsun; ben de seni bunun için seviyorum.”

“Benim hayatımın değeri yok, senin sevgininse çok,” diye gülümseyerek karşılık verdi. “Ah, Teule, sende nasıl bir büyü var da Montezuma’nın kızını tanrıların sunağına kendi isteğiyle getirebiliyorsun? Eh, daha yumuşak bir yatak istemiyorum; nedeni ve nasıl olduğu da yakında ikimizce bilinecek, başka pek çok şeyle birlikte.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…