Bölümler 41Şu an: Xxxvıı. Bölüm — İntikam
- 1 İthaf382 kelime
- 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
- 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
- 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
- 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
- 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
- 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
- 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
- 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
- 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
- 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
- 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
- 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
- 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
- 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
- 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
- 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
- 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
- 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
- 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
- 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
- 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
- 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
- 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
- 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
- 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
- 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
- 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
- 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime · Okuduğun bölüm
- 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
- 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
- 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXVII. BÖLÜM
İNTİKAM
Yemek sırasında Bernal Diaz, geçitte ilk karşılaşmamızdan ve onu Sarceda sanıp yanlışlıkla neredeyse öldüreceğimden söz etti. Sonra Sarceda’yla aramdaki anlaşmazlığın ne olduğunu sordu.
Ona hayat hikâyemi, de Garcia’nın ya da Sarceda’nın bana ve aileme yaptığı bütün kötülükleri, o gün o ülkede bulunmamın onun yüzünden olduğunu olabildiğince kısa anlattım. Hayretle dinledi.
“Kutsal Meryem Ana!” dedi sonunda. “Onun bir alçak olduğunu hep bilirdim; ama yalan söylemiyorsan, dostum Wingfield, böyle biri olabileceğini bilmiyordum. Şimdi yemin ederim, bu hikâyeyi bir saat önce duysaydım Sarceda ya hesap vermeden ya da seninle dövüşüp kendini aklamadan ordugâhtan ayrılamazdı. Ama korkarım artık çok geç; sana koşul tanıdığım için bana karşı sorun çıkarmaya gitmek üzere ayın doğuşunda Meksika’ya hareket edecekti. Gerçi orada, itibarının pek olmadığı yerde, ondan korkmuyorum.”
“Yalan söylemiyorum,” diye yanıtladım. “Gerekirse bu anlattıklarımın çoğunu kanıtlayabilirim. Sana şunu da söyleyeyim: onunla bir kez daha açıkça dövüşmek için kalan ömrümün yarısını verirdim. Hep elimden kaçtı; aramızdaki hesap çok kabarık.”
Böyle konuşurken ellerime ve alnıma soğuk, ürkütücü bir hava çarptığını hissettim; içimi yaklaşan bir kötülüğün habercisi kapladı. Öyle ki bir süre kımıldayamadım, konuşamadım.
Az sonra Diaz, “Gidip yola çıkmış mı bakalım,” dedi ve bir muhafız çağırıp odadan çıkmaya hazırlandı. Tam o sırada başımı kaldırıp kapıda duran bir kadın gördüm. Elini kapı pervazına dayamıştı; uzun saçları dalga dalga dökülürken başını geriye atmış, yüzüne tarifsiz bir acı çökmüştü. Öylesine değişmişti ki önce Otomie olduğunu anlayamadım. Onu tanıyınca her şeyi anladım: derin gözlerinde parlayan korku ve ıstırabı yalnızca tek bir şey yaratabilirdi.
“Oğlumuza ne oldu?” diye sordum.
“Öldü, öldü!” diye fısıldadı; sesi iliğime işledi.
Bir şey söylemedim; yüreğim ne olduğunu zaten anlamıştı. Ama Diaz, “Öldü mü? Ne öldürdü onu?” diye sordu.
“De Garcia! Gittiğini gördüm,” diye karşılık verdi Otomie. Sonra kollarını havaya savurdu ve tek kelime daha etmeden geriye doğru yere yığıldı.
O an yüreğimin kırıldığını sanıyorum. En azından o günden beri hiçbir şey beni derinden etkileyemedi; ama bu anı, oğlumu bulmaya gidip öleceğim güne dek, günbegün ve saatbegün içimi yakıyor.
“Söyle Bernal Diaz,” diye kısık bir kahkahayla haykırdım, “şu yoldaşın hakkında sana yalan mı söyledim?”
Sonra Otomie’nin bedeninin üzerinden atlayıp odadan çıktım; Bernal Diaz ve ötekiler de arkamdan geldi.
Kapının dışına çıkınca sola, ordugâha doğru döndüm. Daha yüz adım gitmemiştim ki ay ışığında bize doğru gelen küçük bir atlı grubu gördüm. De Garcia ve adamlarıydı; Meksika yolunda dağ geçidine doğru ilerliyorlardı. Geç kalmamıştım.
“Dur!” diye haykırdı Bernal Diaz.
De Garcia’nın sesi, “Durmamı kim emrediyor?” diye karşılık verdi.
Diaz kükredi: “Kaptanın! Dur seni şeytan, seni katil, yoksa yere serilirsin.”
Onun irkilip sarardığını gördüm.
“Ne tuhaf bir tavır bu, senyor,” dedi. “Lütfunuza sığınarak soruyorum—”
Tam o sırada de Garcia beni ilk kez fark etti; çünkü kolumu kavrayan Diaz’ın elinden kurtulup ona doğru ilerlemiştim. Hiçbir şey söylemedim, ama yüzümdeki ifade her şeyi bildiğimi anlatıyor, onu bekleyen sonu haber veriyordu. Bakışlarını öteme çevirdi; fakat dar yol adamlarla kapanmıştı. Yaklaştım, ama beni beklemedi. Bir kez elini kılıcının kabzasına götürdü, sonra atını ansızın çevirip Xaca sokağından aşağı kaçtı.
De Garcia kaçtı, ben de alçalıp hızla koşarak bir tazı gibi peşine düştüm. Başlangıçta arayı açtı; ama yol kısa sürede bozuldu ve atını dörtnala süremez oldu. Artık kasabadan, daha doğrusu yıkıntılarından çıkmış, Kızılderililerin sıcak havalarda Xaca’dan kar indirmek için kullandığı küçük bir patikada ilerliyorduk. Kar sınırına varana dek bu yol belki beş mil sürerdi. Ötesinde hiçbir Kızılderili ayağını yere basmaya cesaret edemezdi; çünkü yukarıdaki toprak kutsaldı. De Garcia patikada ilerledi; ben de bunu gördüğüme memnundum, çünkü yolcunun buradan ayrılamayacağını iyi biliyordum: iki yanında su yatakları ve uçurumlar vardı. De Garcia mil mil yol aldı; kimi zaman sağına, kimi zaman soluna, kimi zaman da tepesinde yükselen, ateşle taçlanmış büyük kar kubbesine baktı. Ama arkasına hiç dönüp bakmadı; orada ne olduğunu biliyordu: bir adam kılığına girmiş ölüm!
Gücümü saklayarak inatla peşinden gittim. Er ya da geç onu mutlaka yakalayacağımdan emindim; ne zaman olduğu önemli değildi.
Sonunda patikanın bittiği kar sınırına ulaştı ve ilk kez arkasına baktı. Yaklaşık iki yüz adım gerisindeydim. Ben, ölümü, arkasındaydım; önünde ise kar parlıyordu. Bir an duraksadı; büyük sessizlikte atının ağır soluklarını duydum. Sonra dönüp yamaçla yüzleşti ve mahmuzlarını hayvanın böğürlerine sapladı. Burada ayaz keskin olduğundan kar sertti; bu yüzden at, eğim böylesine dik olsa da bir süre patikada ilerlediğinden daha iyi yol aldı. Önceki gibi şimdi de gidebileceği tek bir yol vardı; dağın giysisindeki bir kıvrım gibi bir sırtın tepesinden ilerliyorduk ve iki yanımızda ne atın ne de insanın tutunabileceği karlı yamaçlar uzanıyordu. İki saatten fazla bu sırtı izledik. Hayaletlerin kol gezdiği yanardağın sessizliğinde ve sonsuz karlarının ıssızlığında ilerlerken ruhumun avımın ruhuna girdiğini, onun gözleriyle yüreğinde olup bitenleri gördüğümü sandım. Böylesine haksızlığa uğramış bir adam için, doğru olmasa bile bu hayal hoştu; çünkü orada öyle bir ıstırap, öyle kapkara bir umutsuzluk, öyle kemirici anılar, yaklaşan ölümün ve sonrasında yatan şeyin öyle bir dehşetini okuyordum ki hiçbir insanın intikamı bu eziyetle boy ölçüşemezdi. Üstelik doğruydu; bunun doğru olduğunu biliyordum. Vicdanı olmasa bile korkusu ve hayal gücü vardı; bunlar korkusunu keskinleştirip katlıyordu. Bütün bunları, hatta daha fazlasını çekiyordu.
Kar şimdi daha da dikleşiyordu; at neredeyse tükenmişti, çünkü bu yükseklikte soluk almakta güçlük çekiyordu. De Garcia mahmuzlarını hayvanın böğürlerine boşuna sapladı; yiğit hayvan artık daha fazlasını yapamazdı. Birden yere yığıldı. Şimdi beni bekler, diye düşündüm. Ama dehşetinin derinliğini ben bile kavrayamamıştım. De Garcia düşen attan sıyrıldı, bana doğru baktı, sonra daha hafif ilerleyebilmek için yürürken zırhını üzerinden atıp ayaklarıyla kaçmaya başladı.
Bu sırada karı aşmış, karların iç ateşlerin sıcaklığıyla erimesiyle ya da belki sıcak mevsimlerde güneşin etkisiyle oluşan, kış aylarında veya soğuk gecelerde yeniden donan buz örtüsünün kıyısına varmıştık; doğrusu nasıl oluştuğunu bilmiyorum. Xaca’da, karla kraterin kara kenarı arasında uzanan ve neredeyse bir mil kalınlığında böyle bir buz örtüsü vardır. De Garcia bu buzun üzerine tırmandı. Aklı huzurlu biri için bile bu iş kolay değildi; insanın, düzgün yüzeyden bir yaban domuzunun sırtındaki kıllar gibi yükselen pürüzlü buz çıkıntısından çıkıntısına, sivri buzdan sivri buza basması gerekiyordu. Bunlardan biri kırılır ya da ayağı kayarsa vay hâline; düşerken, kara doğru inişinde üzerinden geçeceği binlerce kılıç gibi sivri uç kemiklerinin etini kısa sürede sıyırıp alırdı. De Garcia’nın başına bunun gelmesinden defalarca korktum; intikamımı böyle yitirmek istemiyordum. Bu yüzden onu tehlikede gördüğümde iki kez nereye basacağını bağırarak söyledim; artık yirmi adımdan yakındım ve tuhaf biçimde, anında öleceği korkusuyla her şeyi unutup beni sorgusuz sualsiz dinledi. Kendim içinse korkmuyordum; başka bir zamanda tırmanmaktan kesinlikle kaçınacağım bu yerde düşmeyeceğimi biliyordum.
Bütün bu süre boyunca parlak ay ışığında Xaca’nın ateşli doruğuna doğru ilerlemiştik; ama şimdi dağın tepesinde şafak ansızın söktü ve alev, duman sütununun yüreğinde söndü. Buz örtüsünün üzerine ve onun üzerinde sinekler gibi sürünen biz iki adama vuran kızıl görkemi görmek olağanüstüydü; dağın göğsü ve aşağıdaki dünya ise gecenin gölgelerine gömülmüştü.
“Yoldaş, artık tırmanmak için ışığımız daha iyi!” diye seslendim de Garcia’ya. Sesim, daha önce hiçbir insan sesinin yankılanmadığı buz kayalıklarının arasında tuhaf bir biçimde çınladı.
Ben konuşurken dağ ayaklarımızın altında homurdanıp kükredi; rüzgârda sallanan bir ağaç gibi sarsıldı. Sanki kutsal ıssızlığının kirletilmesine öfkelenmişti. Gürültüyle birlikte üzerimize gri küller yağdı ve de Garcia’yı kısa bir süre gözümden sakladı. Korkuyla bağırdığını duydum; düşmüş olmasından endişelendim. Ama az sonra küller dağıldı ve onu krateri çevreleyen lav kıyısında güvenle dururken gördüm.
Şimdi, dedim kendi kendime, herhâlde karşıma dikilecek; çünkü cesaretini toplayabilseydi hâlâ kuşanmış olduğu kılıcıyla beni öldürmesi kolay olurdu. Ben buzdan kızgın lavların üzerine tırmanıyordum. Bunu aklından geçirmiş olmalı; dönüp bana şeytan gibi dik dik baktı, sonra ilerlemeyi sürdürdü. Nereye sığınacağını düşündüğünü merak ederek arkasından gittim. Buzun kenarından yaklaşık üç yüz adım ötede kraterin dumanı ve buharı havaya yükseliyordu; aradaki lav öylesine sıcaktı ki bazı yerlerinde yürümek zordu. Üzerinden geçerken titreyen bu lav yatağını de Garcia ağır ağır aştı; yorulmuştu. Ben de soluklanarak rahatça peşinden gittim.
Az sonra kraterin kıyısına geldiğini gördüm; öne eğilip içine baktı ve kendini oraya atarak canına kıymak üzere olduğunu düşündüm. Ama böyle bir düşünce aklından geçtiyse bile, nasıl bir yuvada uyuyacağını görünce vazgeçti; dönüp kılıcı havada, bana doğru geldi. Kraterin kıyısından bir düzine adım ötede karşı karşıya geldik. Karşılaştık diyorum ama aslında karşılaşmadık; kılıcımın erişemeyeceği mesafede yine durdu. Bir lav kütlesinin üzerine oturup ona baktım; yüzünü seyretmeye doyamayacağımı düşündüm. Ne yüzdü ama! Katil olmanın da ötesinde, cezasıyla yüzleşmek üzere olan birinin yüzü! Keşke resmini çizebilseydim; o kızarmış, çökmüş gözlerin, sırıtırcasına aralanmış dişlerin ve titreyen dudakların dehşetini hiçbir söz anlatamaz. İnsanlığın düşmanı son zarını atıp son ruhu da kazandığında, yazgısına doğru giderken onun da böyle görüneceğini düşünüyorum.
“Sonunda, de Garcia!” dedim.
“Neden beni öldürüp bu işi bitirmiyorsun?” diye boğuk bir sesle sordu.
“Nereye böyle acele, kuzen? Neredeyse yirmi yıldır seni arıyorum; hemen ayrılacak mıyız? Biraz konuşalım. Bir daha görüşmemek üzere ayrılmadan önce, belki nezaket gösterip bir sorumu yanıtlarsın; merak ediyorum. Bana ve aileme neden bu kötülükleri yaptın? Görünüşte boş ve akılsızca bir kötülüğün mutlaka bir nedeni olmalı.”
Onunla böyle sakin ve soğuk konuştum; öfke duymuyordum, hiçbir şey hissetmiyordum. O tuhaf saatte artık Thomas Wingfield değildim, insan da değildim; bir güç, bir araçtım. Ölen oğlumu keder duymadan düşünebiliyordum; bana ölü gibi gelmiyordu, çünkü ölümle büründüğü doğadan ben de pay almıştım. De Garcia’yı bile nefret duymadan düşünebiliyordum; sanki o da başka bir elin kullandığı bir aletten ibaretti. Dahası, bedeninin ve zihninin bana ait olduğunu, onu öldürmeye karar verdiğimde öleceği kadar kesin biçimde, sorularıma doğru yanıt vermesi gerektiğini biliyordum. Dudaklarını kapatmaya çalıştı ama dudakları kendiliğinden açıldı; kara yüreğindeki gerçek, sanki çoktan yargı kürsüsünün önündeymiş gibi, kelime kelime sökülüp alındı.
“Anneni sevmiştim, kuzenim,” dedi yavaşça ve acı çekerek. “Çocukluğumdan beri dünyada yalnız onu sevdim; bu saate kadar da seviyorum. Ama kötü olduğum için benden nefret eder, zalimliğim yüzünden benden korkardı. Sonra babanı gördü ve ona âşık oldu; işkence görüp yakılsın diye teslim ettiğim Kutsal Daire’den kaçmasını sağladı ve onunla birlikte İngiltere’ye kaçtı. Kıskançtım; intikam almak isterdim ama buna imkân yoktu. Kötü bir hayat sürdüm. Aradan neredeyse yirmi yıl geçtikten sonra, bir ticaret yolculuğu beni İngiltere’ye götürdü. Babanla annenin Yarmouth yakınlarında yaşadıklarını tesadüfen öğrendim ve o sırada onu öldürmeyi düşünmüyor olsam da onu görmeye karar verdim. Şansım yaver gitti, ormanda karşılaştık. Hâlâ güzel olduğunu gördüm ve onu her zamankinden çok sevdiğimi anladım. Ya benimle kaçmasını ya da ölmesini söyledim. Bir süre sonra öldü. Ama kılıcımdan kaçıp ormanlık yamaca tırmanırken ansızın durdu ve şöyle dedi:”
“Vurmadan önce dinle, Juan. Ölümümü görüyorum. Ben senden nasıl kaçtıysam sen de kanımdan gelen birinin önünde ateş, kaya ve karla dolu bir yerde kaçacaksın. Beni cennetin kapılarına sürüklediğin gibi, o da seni cehennemin ağzına sürecek.”
“Kuzen, işte böyle bir yerde,” dedim.
“İşte böyle bir yerde,” diye fısıldadı, çevresine bakınarak.
“Devam et.”
Yine susmaya çalıştı ama iradem ona üstün geldi ve konuştu.
“Kendimi kurtarmak istiyorsam onu sağ bırakmak için artık çok geçti; onu öldürüp kaçtım. Ama yüreğime bir dehşet çöktü ve o günden beri hiç gitmedi. Gözlerimin önünde hep, annenin kanından olan ve onun benden kaçtığı gibi benim de önünden kaçacağım, beni cehennemin ağzına sürecek kişinin görüntüsü vardı.”
“Kuzen, orası şu ilerisi olmalı,” dedim, kılıcımla kraterin çukurunu göstererek.
“Orası; baktım.”
“Ama yalnız beden için, kuzen; ruh için değil.”
“Yalnız beden için, ruh için değil,” diye tekrarladı.
“Devam et,” dedim.
“Sonra aynı gün seninle karşılaştım, Thomas Wingfield. Ölmüş annenin kehaneti çoktan içime işlemişti. Onun kanından birini görünce, beni öldürmesin diye onu öldürmeye çalıştım.”
“Birazdan yapacağı gibi, kuzen.”
“Birazdan yapacağı gibi,” diye konuşan bir kuş gibi tekrarladı.
“Ne olduğunu ve nasıl kaçtığımı biliyorsun. İspanya’ya kaçtım, unutmaya çalıştım. Ama unutamadım. Bir gece Sevilla sokaklarında senin yüzünü bana hatırlatan bir yüz gördüm. Sen olabileceğini düşünmedim ama korkum öylesine büyüktü ki uzak Hint Adaları’na kaçmaya karar verdim. Kaçacağım gece, bir kadına veda ederken seninle karşılaştım.”
“Isabella de Siguenza, kuzen. Sonra ona veda ettim ve ölürken söylediği sözleri sana ilettim. Şimdi o ve çocuğu seni yeniden karşılamak için bekliyor.”
Ürperip sözünü sürdürdü. “Okyanusta yeniden karşılaştık. Denizden çıkıp geldin. Seni hemen öldürmeye cesaret edemedim; köle ambarında öleceğini, kimsenin bana karşı tanıklık edip seni öldürmekten beni suçlu bulamayacağını düşündüm. Ölmedin; deniz bile seni yok edemedi. Ama öldüğünü sanmıştım. Cortes’in maiyetinde Anahuac’a geldim ve yine karşılaştık; bu kez beni neredeyse öldürüyordun. Sonra intikamımı aldım ve sana iyice işkence ettim. Önce işkence edip ertesi gün seni öldürmeyi düşünüyordum; çünkü dehşet çok zalim olabilir. Ama elimden kaçtın. Uzun yıllar geçti; oraya buraya, İspanya’ya, Meksika’ya ve başka yerlere gidip geldim. Ama nereye gitsem korkum, ölülerin hayaletleri ve kâbuslarım benimleydi; bir türlü talihim yaver gitmedi. Daha geçen gün Diaz’ın birliğine serüven peşinde katıldım. Çamlar Şehri’ne varana kadar Otomie’nin kaptanının sen olduğunu öğrenmedim; senin çoktan öldüğün söylenmişti. Gerisini biliyorsun.”
“Oğlumu neden öldürdün, kuzen?”
“O, annenin kanından değil miydi? Yazgımı getirecek kandan? Bu yıllar boyunca yaşattığın dehşetin karşılığını sana ödemem gerekmiyor muydu? Üstelik babayı öldürmeye çalışan biri oğlunu sağ bırakırsa akılsızlık etmiş olur. O öldü; onu öldürdüğüme seviniyorum, her ne kadar şimdi ötekiler gibi o da peşimi bırakmasa da.”
“Sonsuza dek de peşini bırakmayacak. Şimdi bitirelim. Kılıcın elinde; gücün yeterse kullan. Dövüşerek ölmen daha kolay olur.”
“Yapamam,” diye inledi. “Yazgım gelip çattı.”
“Sen bilirsin.” Kılıcımı kaldırıp üzerine yürüdüm.
Bir yılanın yutmak üzere olduğu farenin yaptığını gördüğüm gibi, gözlerini gözlerimden ayırmadan geriye doğru giderek önümden kaçtı. Artık kraterin kıyısındaydık. Aşağı baktığımda korkunç bir manzara gördüm. Yaklaşık otuz ayak aşağıda, kızgın lav değişip duran bir duman örtüsünün altında kasvetle parlıyor, canlı bir yaratık gibi yuvarlanıp püskürüyordu. Buhar fışkırmaları çığlığı andıran bir sesle yukarı savruluyor, zehirli, rengârenk buhar çizgileri yüzeyde sürünüp kıvrılıyor, sıcak ve iğrenç bir koku ısınmış havayı zehirliyordu. İşte de Garcia’nın kendi yurduna geçmesi için dileyebileceğim türden bir kapı.
Baktım, kılıcımla gösterip güldüm; o da baktı ve yüksek sesle çığlık attı. Öteki dünyada onu bekleyen şeyin dehşeti karşısında bütün yiğitliği tükenmişti. Evet, o mağrur, kibirli İspanyol çığlıklar atıyor, ağlıyor, merhamet için yalvarıyordu; bağışlanması imkânsız bunca kötülük etmiş, tövbe etmeye vakit bulabilmek için merhamet diliyordu. Durup onu seyrettim. Görünüşü öylesine korkunçtu ki donmuş yüreğimin dinginliğinin içinden bile dehşete kapıldım.
“Haydi, artık bitirme vakti,” dedim ve kılıcımı yeniden kaldırdım; ama birden aklını yitirdi ve gözlerimin önünde de Garcia delirdiği için kılıcı indirdim!
Sonrasında olanları yazmayacağım. Delirince cesareti geri geldi ve benimle değil, başka bir şeyle dövüşmeye başladı.
Beni artık görmüyor gibiydi ama yine de umutsuzca, boş havaya saldırarak dövüşüyordu. Görünmez düşmanlarıyla böyle savaşmasını, çığlıklarını ve lanetlerini duymak korkunçtu; onlar onu santim santim kraterin kenarına sürüyorlardı. Burada bir süre, üstün bir güce karşı son direnişini veren biri gibi durdu; öfkeyle kılıcını saplıyor, savuruyordu. Ölümcül bir yara almış gibi iki kez neredeyse yere yığıldı ama kendini toparlayıp Hiçlik’le savaşmayı sürdürdü. Sonra keskin bir çığlık atarak, kalbinden bıçaklanmış bir adam gibi kollarını ansızın iki yana açtı; kılıcı elinden düştü ve geriye doğru çukura yuvarlandı.
Daha fazla görmek istemediğim için gözlerimi çevirdim; ama de Garcia’ya ölüm darbesini indirenin Kim ya da Ne olduğunu sık sık merak ettim.
Bölüm etkileşimi
