Bölümler 41Şu an: Xxx. Bölüm — Kaçış
- 1 İthaf382 kelime
- 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
- 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
- 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
- 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
- 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
- 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
- 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
- 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
- 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
- 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
- 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
- 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
- 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
- 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
- 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
- 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
- 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
- 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
- 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
- 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
- 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
- 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
- 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
- 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime · Okuduğun bölüm
- 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
- 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
- 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
- 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
- 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
- 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
- 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
- 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXX. BÖLÜM
KAÇIŞ
Otomie ipi boynundan çıkardı, tabureden indi ve Marina’nın karşısında durdu.
“Sen Marina’sın,” dedi soğuk ve gururlu bir sesle. “Seni doğuran ülkeyi yıkıma uğratan, binlerce evladını ölüme, utanca ve işkenceye gönderen sen, bizi kurtarmaya gelmişsin. Benim elimde olsaydı kurtarılmayı kabul etmezdim; hayır, az önce yapacağım gibi kendi canıma kıyardım.”
Otomie böyle konuştu; bu an, onu hiç bu kadar soylu görünürken görmemiştim. Son yaşam şansını tehlikeye atmış, hain saydığı —hayır, hain olan— bir kadına küçümsemesini kusuyordu; çünkü Marina’nın zekâsı ve yardımı olmasa Cortes Anahuac’ı asla fethedemezdi. Otomie’nin öfkeli sözlerini duyunca titredim; çünkü bütün acılarıma rağmen, daha on saniye önce ölümün eşiğinde durmuş biri olarak hayat hâlâ bana tatlı geliyordu. Marina’nın çekip gidip bizi kaderimize bırakacağına emindim. Ama öyle olmadı. Gerçekten de Marina, Otomie’nin küçümsemesi karşısında büzülüp titredi. İşkence odasında yüz yüze dururlarken, güzellikleri arasındaki karşıtlık tuhaftı. Talihin bugün kendisinden yıldızlar kadar yükseğe çıkardığı Kızılderili kızın karşısında, kraliyet soyundan hanımın ruhunun, kendisi utanç verici bir ölümle ya da bundan da utanç verici bir hayatla tehdit edilirken üstün gelmesi de tuhaftı.
“Söyleyin, soylu hanım,” diye sordu Marina yumuşak sesiyle, “öyküler doğruysa, şu beyaz adamın yanında kurban taşına neden yattınız?”
“Çünkü onu seviyorum, Marina.”
“Ben de, Marina olarak, aynı nedenle onurumu başka bir sunağa yatırdım; halkımın evlatlarına karşı aynı nedenle savaştım, çünkü onun gibi bir başkasını seviyorum. Cortes’e duyduğum aşk yüzünden ona yardım ettim. Öyleyse beni küçümsemeyin; aşkınız benim aşkım için yalvarsın, çünkü biz kadınlar için aşk her şeydir. Günah işledim, biliyorum; kuşkusuz zamanı geldiğinde günahıma uygun bir ceza bulacağım.”
“Sözlerim keskin olmalıydı,” diye karşılık verdi Otomie. “Benim aşkım kimseye zarar vermedi; karşınızda duran, sizin sayısız ürününüzden yalnızca bir tanesi. Bugün efendiniz Cortes, bütün saygıyı göstereceğine yemin ettiği kralınız Guatemoc’a şu sandalyede işkence etti. Yanında da Teule, kocam ve dostunuz oturuyordu; Cortes onu özel düşmanı de Garcia’ya, sizin Sarceda dediğiniz adama teslim etti. Bakın, onu ne hâle getirmiş! Hayır, ürkmeyin, nazik hanım; yaralarına bir bakın! Bu hâle nasıl sürüklendiğimizi düşünün: Köpekler gibi ölmeye hazırlanırken bizi buldunuz. Kocam, kendisine yapıldığı gibi bana da davranıldığını görerek yaşamamak için ölecek; ben de onunla birlikte öleceğim. Çünkü Otomie prensesi ve Montezuma soyundan bir kadın, ölümün sızıp gireceği tek bir kapı varken böyle bir utanca boyun eğemez. Sürgün edilmiş hain kadın, bu, sizin sefalet ve ölüm hasadınızdan yalnızca tek bir tanecik; o hasat şurada, Tenoctitlan’ın yıkıntılarında birikiyor. Benim elimde olsaydı, halkımın ve sizin halkınızın kanına böyle bulanmış bir elden yardım almaktansa yirmi kez ölmeyi yeğlerdim. Ben—”
“Ah, yeter hanımım, yeter,” diye inledi Marina, sanki Otomie’nin görüntüsü korkunçmuş gibi eliyle gözlerini kapatarak. “Olan oldu; pişmanlığımı artırmayın. Ne dediniz, Lady Otomie’yi işkence edilmek üzere buraya mı getirdiler?”
“Aynen öyle; hem de kocamın gözleri önünde. Montezuma’nın kızı ve Otomie prensesi, Aztek imparatorunun başına gelenlerden neden kaçsın? Kadınlığı onu korumuyorsa, yitirdiği rütbesinden umabileceği bir şey mi kaldı?”
“Cortes’in bundan haberi yok, yemin ederim,” dedi Marina. “Öteki işlere askerlerin yaygarası yüzünden sürüklendi; bulamadığı hazineyi çalmakla suçlayıp onunla alay ediyorlar. Ama bu son kötülükte onun suçu yok.”
“Öyleyse uşağı Sarceda’ya sorsun.”
“Sarceda’ya gelince, prenses, bu tehdidin öcünü ondan alacağıma söz veriyorum, elimden gelirse. Ama vakit az. Cortes’in bilgisi dâhilinde geldim; Teule’den, kocanızdan hazinenin sırrını öğrenebilir miyim diye bakacaktım. Dostluğumuz uğruna görevime ihanet etmek ve onunla sizi kaçırmaya yardım etmek üzereyim. Yardımımı reddediyor musunuz?”
Otomie hiçbir şey söylemedi; ilk kez ben konuştum.
“Hayır, Marina. Bu hırsızın kaderine razı değilim; kaçabilirsem kaçacağım. Ama bunu nasıl yapacağız?”
“Şansımız pek az, Teule. Ama bu hapishaneden çıkınca kılık değiştirip sıvışabileceğini düşündüm. Şafak vakti ortalıkta pek kimse olmayacak; olanların çoğu da ne insanlara ne başka şeylere dikkat kesilecek. Bak, bir İspanyol askerinin giysisini getirdim. Tenin koyu; yarı karanlıkta onlardan biri sanılabilirsin. Prenses karın için de başka bir giysi getirdim. Bunu sunmaktan doğrusu utanıyorum, ama bu saatte göze batmayacak tek giysi bu. Ayrıca, Teule, sana kılıcını da getirdim; senden alınan kılıcı. Gerçi sanırım bir zamanlar başka birininmiş.”
Marina konuşurken bohçasını açtı; içinde giysiler ve kılıç vardı. Kılıç, noche triste katliamında İspanyol Diaz’dan aldığım kılıcın ta kendisiydi. Önce kadın giysisini çıkarıp Otomie’ye uzattı. Kızılderililer arasında ordugâhları izleyen kadınların giydiği türden, kırmızı ve sarı renkli bir giysiydi. Otomie onu görünce geri çekildi.
“Kızım, herhâlde yanlışlıkla kendi giysilerinden birini getirdin,” dedi sakince; ama sözleri, ırkına özgü vahşi yüreğinden çoğu zaman göstermesine izin verdiğinden daha fazlasını açığa vuruyordu. “En azından ben böyle giysiler giyemem.”
“Görünüşe bakılırsa çok fazla şeye katlanmam gerekecek,” diye karşılık verdi Marina; sonunda öfkelenmiş, gözlerine dolan yaşları tutmaya çalışıyordu. “Gidip sizi kendi hâlinize bırakacağım.” Bohçasını toplamaya koyuldu.
“Onu bağışla, Marina,” dedim aceleyle; kaçma arzusu her dakika biraz daha artıyordu. “Keder dilini keskinleştirdi.” Sonra Otomie’ye dönüp ekledim: “Karım, kendin için olmasa bile benim hatırım için biraz daha nazik olmanı rica ediyorum. Tek umudumuz Marina.”
“Keşke bizi huzur içinde ölmeye bıraksaydı, kocam. Neyse, senin hatırın için şu bayağı kadın giysilerini giyeceğim. Ama buradan ve ordugâhtan nasıl kaçacağız? Kapı açılacak mı, muhafızlar uzaklaştırılacak mı? Onları geçersek yürüyebilir misin, kocam?”
“Hanımım, kapılar açılmayacak,” dedi Marina. “Ben dışarı çıkınca oradakiler kapıların kilitli olduğunu görecekler. Ama muhafızlardan korkmanıza gerek yok; o işi bana bırakın. Bakın, bu pencerenin parmaklıkları tahtadan; kılıç onları hemen keser. Biri sizi görürse, bir kadının odasına götürdüğü sarhoş bir asker rolü yapmalısınız. Ötesini bilmiyorum; sizin için büyük bir tehlikeye giriyorum. Yardım ettiğim ortaya çıkarsa Cortes’in öfkesini yatıştırmam zor olacak; savaş kazanıldı,” diye iç çekti, “artık bana eskisi kadar ihtiyacı yok.”
“Sağ ayağımın üzerinde zıplayarak idare edebilirim,” dedim. “Gerisi talihimize kalmış. Bize şimdiye dek tattırdıklarından daha kötüsünü tattıramaz.”
“Öyleyse öyle olsun, Teule. Şimdi hoşça kal; daha fazla kalmaya cesaret edemem. Elimden başka bir şey gelmez. İyi yıldızın parlasın ve seni güvenle buradan çıkarsın. Teule, bir daha karşılaşmazsak beni iyi anmanı dilerim; çünkü ileride dünyada birçok kişi beni başka türlü anacak.”
“Hoşça kal, Marina,” dedim; o da gitti.
Ardından kapıların kapandığını, Marina’yı taşıyan sedyedekilerin uzaklaşan seslerini duyduk; sonra her yer sessizliğe gömüldü. Otomie bir süre pencereden dışarıyı dinledi. Muhafızlar gitmiş gibiydi; nereye ya da neden gittiklerini bugün bile bilmiyorum. Duyulan tek ses, ordugâhtan gelen uzaktaki şenlik sesleriydi.
“Şimdi işe koyulalım,” dedim Otomie’ye.
“Peki öyle olsun, kocam; ama korkarım boşa çabalayacağız. O kadına güvenmiyorum. Her bakımdan güvenilmez; kuşkusuz bize ihanet ediyor. Yine de en kötü durumda elinde kılıcın var, kullanabilirsin.”
“Fark etmez,” diye karşılık verdim. “Durumumuz şimdikinden daha kötü olamaz; hayatın eziyet ve ölümden daha büyük kötülükleri yok, ikisi de zaten başımızda.”
Sonra tabureye oturdum. Kollarım sağlam ve güçlü kaldığından, keskin kılıçla pencerenin tahta parmaklıklarına vurdum; birer birer kesip aramızdan geçebileceğimiz kadar geniş bir boşluk açtım. İşim bitince, bizi rahatsız etmeye kimse gelmediğini görünce Otomie, Marina’nın getirdiği İspanyol asker giysilerini bana giydirdi; kendi başıma giyinemiyordum. O giysileri giyerken, özellikle de uzun çizmenin yanmış ayağıma geçirilmesi sırasında çektiğim acıyı anlatmak mümkün değil. Birkaç kez durup bu ıstıraplara katlanmaktansa ölmenin daha iyi olup olmayacağını düşündüm. Sonunda giyinmiştim. Otomie de kırmızı sarı giysiyi, dürüst yerli kadınların çoğunun içinde görülmektense ölmeyi yeğleyeceği o utanç verici elbiseyi giymeliydi. Bunu yaparken onun çektiği acının benimkinden daha büyük olduğunu sanıyorum; ama acısı başka türlüydü, çünkü o giysi, gururlu yüreğine Nessus’un gömleği gibi geliyordu. Az sonra giyinmişti; vahşi bir alayla önümde cilveli cilveli yürüyüp şöyle dedi:
“Söyle bakalım asker, rolüme uygun görünüyor muyum?”
“Böyle saçmalıkları bırak,” diye karşılık verdim. “Canımız tehlikede; nasıl kılık değiştirdiğimizin ne önemi var?”
“Çok önemi var, kocam; ama sen bunu nasıl anlayabilirsin ki? Hem erkeksin hem yabancı. Şimdi pencereden tırmanıp çıkacağım; yapabilirsen beni izle. Yapamazsan yanına döner, bu maskaralığa son veririz.”
Sonra Otomie çevikti; bir ocelot kadar güçlü ve çevik olduğundan delikten hızla geçti. Tabureye çıkıp, yaralarımın izin verdiği ölçüde onu izlemeye çalıştım. Sonunda kendimi pencere pervazına atmayı başardım. Orada ölü bir kedi gibi boylu boyunca uzanmıştım; Otomie beni karşı tarafa çekti, ben de onunla birlikte yere düştüm ve inleyerek yattım. Beni ayağa kaldırdı; daha doğrusu tek ayağımın üzerine, çünkü ötekini kullanamıyordum. Çevremize bakındık. Görünürde kimse yoktu. Şenlik sesleri kesilmişti; Popo’nun doruğu güneş ışığında kızarmış, vadide gün ağarmaya başlamıştı.
“Nereye?” diye sordum.
Otomie’ye, Guatemoc’un karısı olan kız kardeşi ve başka Aztek hanımlarıyla birlikte ordugâhta dolaşmasına izin verilmişti. Çoğu yerliyle ortak bir yeteneği vardı: Bir kez geçtiği yerden, en karanlık gecede bile yeniden geçebilirdi.
“Güney kapısına,” diye fısıldadı. “Savaş bittiğine göre belki artık korunmuyordur; hiç değilse oraya giden yolu biliyorum.”
Böylece yola koyulduk. Omzuna yaslanmış, sağ ayağımın üzerinde sekerek ilerliyordum; kimseye rastlamadan, büyük acılar içinde yaklaşık üç yüz yard gittik. Ama şansımız burada tükendi. Birkaç binanın köşesini dönerken gece yarısı eğlencesinden barakalarına dönen üç askerle ve yanlarındaki yerli hizmetkârlarla burun buruna geldik.
“Kime rastladık böyle?” dedi adamlardan ilki. “Adın ne, yoldaş?”
“İyi geceler, kardeşim, iyi geceler,” diye İspanyolca karşılık verdim; sesimi sarhoş gibi peltekleştirmiştim.
“Günaydın demek istiyorsun,” dedi, çünkü gün ağarıyordu. “Adın ne? Yüzünü tanımıyorum; ama anlaşılan savaşa katılmışsın,” diye gülerek ekledi.
“Bir yoldaşa adını sormamalısın,” dedim ağırbaşlılıkla, sallanarak. “Kaptan beni çağırtabilir; kendisi ayık bir adamdır. Kolunu ver kızım; uyuma vakti geldi, güneş batıyor.”
Güldüler. İçlerinden biri Otomie’ye seslendi:
“Bırak şu ayyaşı, güzelim; gel bizimle biraz yürü,” dedi ve kolundan yakaladı. Ama Otomie ona öyle sert bir bakış attı ki adam şaşkınlıkla kolunu hemen bıraktı. Biz de sendeleyerek yürümeye devam ettik; başka bir evin köşesi bizi gözlerinden saklayana kadar. Burada acıya yenik düşüp yere çöktüm; askerler bizi görürken yaralı ayağımı kullanmak, kuşkulanmalarını önlemek zorundaydım. Ama Otomie beni kaldırırken şöyle dedi:
“Ah sevgilim, ilerlemeliyiz, yoksa mahvoluruz.”
İnleyerek ayağa kalktım. Güney kapısına hangi çabayla ulaştığımı anlatamam; oraya varmadan öleceğimi sanıyordum. Sonunda kapının önündeydik. Talihimize bakın ki İspanyol muhafızlar nöbet kulübesinde uyuyordu. Üç Tlaskalalı, sabahın serinliğinde başlarına zerape denen battaniyelerini örtmüş, küçük bir ateşin çevresine çömelmişti.
“Kapıları açın, köpekler!” diye buyurdum gururlu bir sesle.
İçlerinden biri İspanyol askerini görünce emri yerine getirmek için ayağa kalktı, sonra durup sordu:
“Niçin, kimin emriyle?”
Adamın yüzünü battaniye yüzünden göremiyordum; ama sesi tanıdık geldi ve korkmaya başladım. Yine de konuşmalıydım.
“Niçin mi? Çünkü sarhoşum ve ayılana kadar dışarıda yatmak istiyorum. Kimin emriyle mi? Kendi emrimle; günün subayı benim. İtaatsizlik edersen bir daha soru sormayacak hâle gelene kadar kırbaçlatırım.”
“İçerideki Teule’leri çağırayım mı?” diye arkadaşına somurtarak sordu adam.
“Hayır,” diye karşılık verdi öteki. “Lord Sarceda yorgun; ciddi bir neden olmadıkça uyandırılmamasını emretti. İstersen onları içeride tut, istersen bırak geçsinler; ama onu uyandırma.”
Her yanım titriyordu; de Garcia nöbet kulübesindeydi! Ya uyanırsa, dışarı çıkıp beni görürse? Üstelik şimdi tanıdık gelen sesin kime ait olduğunu anlamıştım: Bana işkence eden Tlaskalalılardan birinin sesiydi. Ya yüzümü görürse? Üzerine kısa süre önce izini bıraktığı kişiyi tanımaması mümkün değildi. Korkudan dilim tutulmuş, tek kelime edememiştim; Otomie’nin zekâsı olmasa öyküm orada bitecekti. Ama şimdi rolünü çok iyi oynadı; ordugâhta kullanılan kaba şakalarla adamı oyalayıp sonunda keyfini yerine getirdi. Adam kapıyı açtı ve ona benimle birlikte gitmesini söyledi. Kapıdan geçmiştik ki birden başım döndü; sendeleyip yere kapaklandım, toprağa değer değmez sırtüstü yuvarlandım.
“Kalk dostum, kalk!” dedi Otomie sertçe gülerek. “Uyuman gerekiyorsa, git de seni koruyacak bir çalı bul.” Beni kaldırmak için çekiştirdi. Tlaskalalı da hâlâ gülerek yardım etmek üzere yanımıza geldi. İkisi beni yeniden ayağa kaldırdı; doğrulurken başıma iyi oturmayan şapkam yere düştü. Adam şapkayı alıp bana verdi. Yüzüm biraz gölgede kalmıştı; yine de göz göze geldik. Bir sonraki an topallayarak yürüyordum. Arkama baktığımda Tlaskalalının şaşkın şaşkın peşimizden baktığını gördüm; duyularına güvenemeyen bir adam gibiydi.
“Beni tanıdı,” dedim Otomie’ye. “Birazdan aklı başına gelince peşimize düşecek.”
“Yürü, yürü!” diye karşılık verdi Otomie. “Şu ilerideki köşede saklanabileceğimiz aloe çalıları var.”
“Tükendim, artık yürüyemem.” Yine düşmeye başladım.
Ben düşerken Otomie beni yakaladı. Birden gücünü toplayıp, bir annenin çocuğunu kaldırması gibi beni yerden kaldırdı; göğsüne bastırarak sendeleye sendeleye ilerledi. Aşk ve çaresizlik ona güç vermişti; beni böyle elli adım ya da daha fazla taşıdı. Sonunda aloe çalılıklarının kenarına vardık ve birlikte yere yığıldık. Geldiğimiz yola baktım. Köşeyi dönen Tlaskalalı, kuşkularını gidermek için bizi ararken elinde dikenli sopasını taşıyordu.
“İşimiz bitti,” diye soludum. “Adam geliyor.”
Otomie cevap vermek yerine kılıcımı kınından çıkarıp çimenlerin arasına sakladı. “Şimdi uyuyormuş gibi yap,” dedi. “Son şansımız bu.”
Kolumu yüzüme kapatıp uyuyormuş gibi yaptım. Az sonra çalıların arasından geçen bir adamın sesini duydum; Tlaskalalı başımda durmuştu.
“Ne istiyorsun?” diye sordu Otomie. “Uyuduğunu görmüyor musun? Bırak uyusun.”
“Önce yüzünü görmeliyim, kadın,” diye karşılık verdi; kolumu itip yüzümü açtı. “Tanrılar aşkına, tahminim doğruymuş! Bu, dün uğraştığımız ve kaçan şu Teule.”
“Aklını kaçırmışsın,” dedi gülerek. “Hiçbir yerden kaçmadı; yalnızca bir kavgadan ve içki âleminden kaçıp geldi.”
“Yalan söylüyorsun, kadın; yalan söylemiyorsan da hiçbir şey bilmiyorsun. Bu adam Montezuma’nın hazinesinin sırrını biliyor; bir kralın fidyesine değer,” dedi ve sopasını kaldırdı.
“Öyleyse onu öldürmek istiyorsun! Peki, ben onun hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Onu geldiği yere götür. Düpedüz sarhoş bir ayyaş; ondan kurtulmuş olmama sevineceğim.”
“Güzel söyledin. Onu öldürmek aptallık olur; ama sağ olarak Lord Sarceda’ya götürürsem onur ve ödül kazanırım. Gel, yardım et.”
“Kendin yardım et,” diye somurtarak karşılık verdi. “Ama önce kesesini ara; paylaşabileceğimiz ufak tefek bir şey çıkabilir.”
“Yine güzel söyledin,” dedi. Diz çöküp üzerime eğildi ve kesenin bağlarını yoklamaya başladı.
Otomie arkasındaydı. Yüzünün değiştiğini, gözlerine kurban kesen rahibin gözlerindeki gibi korkunç bir ışık dolduğunu gördüm. Düşünmeye fırsat bırakmayacak kadar hızlı davranıp kılıcı çimenlerden çekti ve adamın eğilmiş boynuna bütün gücüyle indirdi. Adam ses çıkarmadan yere yığıldı; Otomie de yanına düştü. Bir an sonra yeniden ayağa kalkmış, çıplak kılıcı elinde, adama dehşetle bakıyordu.
“Kalk,” dedi, “başkaları onu aramaya gelmeden. Hayır, kalkmalısın.”
Yeniden çalıların arasından ilerlemeye çalışıyorduk. Aklımda giderek büyüyen bir şaşkınlık vardı; sonra her şey dönüp duran bir hiçliğe dönüştü. Bir süre kendimi kötü bir düşte kaybolmuş sanıyordum; düşümde kızgın demirlerin üzerinde yürüyordum. Ardından mızraklarını kaldırmış silahlı adamları gördüm; Otomie kollarını iki yana açarak onlara doğru koşuyordu.
Sonrasını bilmiyorum.
Bölüm etkileşimi
