Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

13. bölüm / 41

Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime · Okuduğun bölüm
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM XII

THOMAS KARAYA ÇIKIYOR
Bir saatten fazla, rahibi aramak için boynumu yukarı uzatıp öylece bekledim. Sonunda, o daracık duruşa artık dayanamayarak ambara geri çökmek üzereyken güvertedeki delikten bir kadın elbisesinin geçtiğini gördüm; bu, sandalla kaçan hanımlardan birinin giydiği elbiseydi.

“Señora,” diye fısıldadım, “Tanrı aşkına, beni dinleyin. Benim, d’Aila; kölelerin arasında burada zincire vurulmuş durumdayım.”

Kadın irkildi, sonra rahibin yaptığı gibi güverteye oturdu. Korkunç durumumu—bunu bildiğinden haberim yoktu—ve aşağıdaki dehşeti anlattım.

“Ah, señor,” diye karşılık verdi, “yukarıdakilerin durumu pek daha iyi sayılmaz. Tayfayı korkunç bir hastalık kırıp geçiriyor; altısı şimdiden öldü, daha birçok kişi son çılgınlıkları içinde sayıklıyor. Keşke deniz geri kalanlarla birlikte bizi de yutsaydı; çünkü kurtulup cehenneme düşmüşüz. Annem çoktan öldü, küçük kardeşim de ölmek üzere.”

“Rahip nerede?” diye sordum.

“Bu sabah öldü, cesedini de az önce denize attılar. Ölmeden önce senden söz edip, elimden gelirse sana yardım etmem için bana yalvardı. Ama söyledikleri tutarsızdı; aklını yitirmiş olabileceğini düşündüm. Hem ben sana nasıl yardım edebilirim ki?”

“Belki bana yiyecek ve içecek bulabilirsin,” diye karşılık verdim. “Dostumuzun ruhu şad olsun. Kaptan Sarceda ne durumda? O da öldü mü?”

“Hayır, señor. Salgının vurduğu herkes arasında yalnız o iyileşiyor. Şimdi kardeşimin yanına gitmeliyim; ama önce sana yiyecek arayacağım.”

Gitti, biraz sonra elbisesinin altına sakladığı bir parça et ve bir şişe şarapla döndü. Yemeğimi yedim, ona da hayır dua ettim.

İki gün boyunca geceleri bana yiyecek getirip besledi. İkinci gece kardeşinin öldüğünü, tayfadan yalnızca on beş erkekle bir subayın hastalıktan etkilenmediğini ve kendisinin de hastalanmaya başladığını söyledi. Su neredeyse tükenmişti; köleler için de pek az yiyecek kalmıştı. Ondan sonra bir daha gelmedi; sanırım o da öldü.

Son gelişinden yirmi saat bile geçmeden lanetli gemiden ayrıldım. Bir gün boyunca köleleri beslemeye ya da onlarla ilgilenmeye kimse gelmedi; zaten çoğunun bakıma ihtiyacı da kalmamıştı, çünkü ölmüşlerdi. Yine de hâlâ yaşayanlar vardı; ama görebildiğim kadarıyla çoğu vebaya yakalanmıştı. Ben hastalıktan kurtulmuştum. Belki bedenimin güçlü ve doğal olarak sağlıklı oluşu, beni her zaman ateşli hastalıklardan korumuştu; bulabildiğim iyi yiyecekler de buna katkı sağlamıştı. Ama artık uzun süre yaşayamayacağımı biliyordum. Bu korkunç mezarlıkta zincirli yatarken, böyle bir hayatın dehşetinden beni ölümün kurtarması için dua ettim. Gün, her zamanki gibi kavurucu sıcaklıkta geçti; ne hava esiyor ne de gemi hareket ediyordu. Sonunda gece çöktü; ölmek üzere olanların barbarca sayıklamaları geceyi cehenneme çevirdi. Ama o yerde, o hâlde bile uyuyakaldım ve sevgilimle Waveney vadisinde yürüdüğümü düşledim.

Sabaha karşı demir şakırtısıyla uyandım. Gözlerimi açınca, fener ışığında adamların ölülerin ve dirilerin prangalarını söktüğünü gördüm. Prangalar gevşetilince kölenin bedenine bir ip geçiriyor, ölü ya da diri, onu ambar ağzından yukarı çekiyorlardı. Ardından dışarıdaki suya düşen ağır bir şeyin şapırtısı gerisini anlatıyordu. Şimdi anladım: İspanyollardan hayatta kalanları salgından kurtarma umuduyla ve su kalmadığı için bütün köleler denize atılıyordu.

İşlerini bir süre izledim; sonunda benimle çalışanlar arasında yalnızca iki köle kalmıştı; bunlardan biri canlı, öteki ölüydü. O zaman aynı sonun beni de beklediğini, canlı canlı denize atılacağımı düşündüm. Vebaya yakalanmadığımı söyleyip beni bağışlamaları için yalvarmalı mıydım, yoksa boğulmama mı izin vermeliydim, kendi kendime tarttım. Yaşama arzusu güçlüydü; ama çektiğim azabın ve talihsizliklerle çevremdeki dehşetin ruhumu ne denli kırdığını göstermek için şunu söyleyeyim: Artık yaşamak için çaba göstermemeye, ölümü merhametli bir kurtuluş olarak kabullenmeye karar vermiştim. Üstelik böyle bir çabanın işe yarama ihtimali azdı. İspanyol denizciler korkudan akıllarını yitirmişti; tek istedikleri, suyu tüketen ve inançlarına göre salgını yayan kölelerden kurtulmaktı. Aklıma gelen duaları ettim. Ruh ne kadar yüce olursa olsun, zavallı beden sonuna ve bilinmeyene karşı ürpermeden duramaz; ben de korkudan tir tir titreyerek ölüme hazırlandım.

Acı içindeki komşumu, yaşayan o vahşiyi sürükleyip götürdükten sonra sıra bana geldi. Adamların üstleri yarı çıplaktı; nefret ettikleri bu işi bitirmek için harıl harıl çalışıyor, sıcakta ter döküyor, bayılmamak için sert içkiden yudumlar alıyorlardı.

“Bu da yaşıyor, hem pek hasta görünmüyor,” dedi adamlardan biri prangalarımı sökerken.

“Yaşasın ya da ölsün, bu köpeği atın gitsin!” diye boğuk bir sesle karşılık verdi öteki. Köle olarak kendisine verildiğim subayın ta kendisiydi. “İngiliz işte; uğursuzluğu başımıza o getirdi. Yunus’u denize atın da uğursuz bakışını köpekbalıklarında denesin.”

“Öyle olsun,” diye cevap verdi öteki adam ve prangalarımı sökmeyi bitirdi. “Günde kişi başı bir tas suya düşenler, misafirlerine paylarını vermek için ısrar etmez; kapıyı gösterirler. Dualarını et İngiliz; bu lanetli gemidekilerin çoğuna fayda ettiğinden daha fazla fayda etsinler. Al, boğulmayı kolaylaştıracak şey bu. Gemide bundan sudan çok var.” Bana bir şişe sert içki uzattı. Alıp derin bir yudum içtim; biraz olsun teselli buldum. Sonra etrafıma ip doladılar ve yukarıdakilerin işaretiyle çekmeye başlaması üzerine ambara açılan kapağın altında havada asılı kaldım. Köle olarak verildiğim ve az önce denize atılmamı öğütleyen İspanyolun yanından geçerken fener ışığında yüzünü iyice gördüm; bir hekimin kolayca tanıyabileceği belirtiler vardı yüzünde.

“Hoşça kal,” dedim ona. “Yakında yeniden karşılaşabiliriz. Ahmak, neden didinip duruyorsun? Dinlen; veba sana da bulaşmış. Altı saat içinde öleceksin!”

Sözlerim üzerine korkudan çenesi düştü; bir an konuşamaz hâlde kaldı. Sonra korkunç bir küfür savurup elindeki çekiçle bana vurmaya kalktı. Yukarıdakiler beni tam o sırada erişemeyeceği kadar yukarı çekmeseydi, bu darbe acılarıma hemen son verirdi.

Bir saniye sonra ipi gevşetince güverteye düştüm. Yakınımda, biz zavallıları denize atmakla görevli iki siyah adam duruyordu. Arkalarında, yakın zamandaki hastalığın yorgun düşürdüğü yüzüyle bir sandalyeye oturmuş de Garcia, sombrerosuyla yelpazeleniyordu; gece çok sıcaktı.

Parlak ay ışığında beni hemen tanıdı ve şöyle dedi: “Ne! Burada mısın, hâlâ da yaşıyor musun, kuzen? Sağlammışsın doğrusu; ölmüş ya da ölmek üzere olduğunu sanmıştım. Bu lanetli salgın olmasaydı işini kendim bitirirdim. Eh, sonunda iş yoluna girdi; bu yolculuktaki tek talihli şey de seni köpekbalıklarına gönderme zevkine erişecek olmam. Pek çok şeyin acısını çıkarıyor bu, dostum Wingfield. Demek benden öç almak için denizleri aşıp geldin? Umarım burada hoşça vakit geçirmişsindir. Konaklama biraz kötüydü ama en azından içten karşılandın. Artık ayrılan konuğu uğurlama vakti. İyi geceler Thomas Wingfield. Annenle yakında karşılaşırsan, onu öldürmek zorunda kaldığım için üzgün olduğumu söyle. Sevdiğim tek kişi oydu. Sandığın gibi onu öldürmeye gelmemiştim; ama kendimi kurtarmak için bunu yapmak zorunda bıraktı beni. Öyle yapmasaydım İspanya’ya dönene dek sağ kalamazdım. Kaçmama izin veremeyecek kadar çok kanımdan taşıyordu; anlaşılan senin damarlarında da bu kan güçlü akıyor, yoksa öç almaya böyle sıkı sarılmazdın. Eh, ama bu sana yaramadı!” Sandalyeye yaslanıp geniş şapkasıyla yeniden yelpazelenmeye koyuldu.

Ölümün eşiğinde dururken bile, kaba alaylarının iğnesi kanımı kaynattı. De Garcia’nın zaferi gerçekten de tamdı. Onu yakalamak için yola çıkmıştım; peki sonu ne olmuştu? Beni köpekbalıklarına atmak üzereydi. Yine de elimden geldiğince vakur biçimde karşılık verdim.

“Bana karşı biraz avantajlı durumdasın,” dedim. “İçinde hâlâ erkeklikten bir parça kaldıysa bana bir kılıç ver de aramızdaki hesabı bir kez ve sonsuza dek görelim. Hastalıktan güçsüz düştüğünü biliyorum; ama senin bu cehenneminde günlerce gecelerce geçirmiş ben ne durumdayım? Denk sayılırız, de Garcia.”

“Belki öyle, kuzen; ama ne gerek var? Açık konuşayım, daha önce karşı karşıya geldiğimizde işler benim için pek iyi gitmemişti. Garip ama sonumun senin elinden geleceğine dair bir korkuya kapılmıştım. Daha sıcak diyarlara hava değişikliği için gitmemin sebeplerinden biri de buydu. Ama bak, kuruntuların ne kadar boş olduğunu gör dostum. Hastalandım ama hâlâ hayattayım ve yaşamaya devam edeceğim; sen ise—bunu söylediğim için bağışla beni—çoktan öldün. Şu beyefendiler de,” diye konuşmamızdan yararlanıp kapaktan peşimizden çıkarılan köleyi denize atmakta olan iki siyah adamı işaret etti, “sohbetimize son vermek için bekliyor. Sana iletebileceğim bir mesajın var mı? Varsa hemen söyle; zaman dar, ambarın da gün ağarmadan boşaltılması gerekiyor.”

“Sana kendimden iletecek bir mesajım yok, ama senin için bir mesajım var, de Garcia,” diye karşılık verdim. “Ama söylemeden önce bir şey diyeyim. Kazanmış görünüyorsun, ey kötü katil; ama oyun belki henüz bitmedi. Korkuların yine de gerçekleşebilir. Ben ölüyüm, ama öcüm yaşamaya devam edebilir; çünkü öcümü, en başta bırakmam gereken Tanrı’ya bırakıyorum. Birkaç yıl daha yaşayabilirsin, ama kurtulacağını mı sanıyorsun? Bir gün sen de bu gece benim öleceğim kadar kesinlikle öleceksin; peki ya sonra, de Garcia?”

“Biraz ara ver, rica ederim,” dedi alaycı bir tavırla. “Herhâlde rahip olarak kutsanmadın. Bir mesajın olduğunu söylemiştin. Haydi, çabucak ilet. Zaman daralıyor, Kuzen Wingfield. Benim gibi bir sürgüne kim mesaj yollar?”

“Sahte bir evlilikle kandırıp terk ettiğin Isabella de Siguenza,” dedim.

Sandalyeden fırlayıp başımda dikildi.

“Ona ne olmuş?” diye sertçe fısıldadı.

“Hepsi bu: Keşişler onu bebeğiyle birlikte sağken duvarın içine ördüler.”

“Sağken duvarın içine mi ördüler! Tanrı’nın Anası! Bunu nereden biliyorsun?”

“Olup bittiğini tesadüfen gördüm, hepsi bu. Sonunu ve çocuğun sonunu sana anlatmamı istedi; adını gizleyerek öldüğünü, seni sevip bağışladığını da. Mesajı bundan ibaretti; ama ben de bir şey ekleyeceğim. O da annem de sonsuza dek peşini bırakmasın; yaşamın boyunca ve ölümünde, yeryüzünde ve cehennemde peşini bırakmasınlar.”

Bir an elleriyle yüzünü kapattı; sonra ellerini indirip sandalyeye çöktü ve siyah denizcilere seslendi.

“Şu köleyi götürün. Neden bu kadar yavaşsınız?”

Adamlar üzerime yürüdüler; ama elimden geliyorsa onların eline düşmeye niyetim yoktu ve de Garcia’yı da kaderime ortak etmeye kararlıydım. Birden üzerine atılıp belinden kavradım ve sandalyeden aşağı çektim. Öfke ve umutsuzluğun bana verdiği güçle onu küpeşte hizasına kadar kaldırmayı başardım. Ama iş orada bitti; çünkü tam o sırada iki siyah denizci ikimizin üzerine atılıp onu ellerimden çekip aldı. Her şeyin bittiğini, kılıçlarıyla beni yere sereceklerini görünce elimi küpeşteye koyup denize atladım.

Aklım, olabildiğince çabuk boğulmamın iyi olacağını söylüyordu; kendi kendime yüzmeye çalışmayıp hemen dibe batmaya karar verdim. Ama yaşama arzusu bende ağır bastı ve suya değer değmez kulaç atıp geminin yanı boyunca yüzmeye başladım; gölgesinde kalıyordum, çünkü de Garcia’nın bana ok ve tüfek mermisiyle ateş ettirmesinden korkuyordum. Bir süre sonra yüzerken onun küfrettiğini duydum:

“Gitti, bu kez gerçekten gitti; ama sonunda önsezim neredeyse gerçekleşiyordu. Hay Allah! O adamı görmek beni nasıl da korkutuyor.”

İçten içe delilik ettiğimi biliyordum; çünkü hiçbir köpekbalığı beni kapmasa bile bu ılık sularda altı ya da sekiz saat suyun üzerinde kalabilirdim, ama sonunda yine batacaktım. Çabam neye yarayacaktı? Yine de yavaşça yüzmeye devam ettim. Köle ambarının pisliği ve kokusundan sonra temiz suyun tenime değmesi ve temiz havayı solumak benim için yiyecek ve şarap gibiydi; ilerledikçe içime güç dolduğunu hissettim. Artık gemiden yüz yarda ya da daha uzaktaydım. Gemidekiler beni zor seçebilirdi, ama köleler denize atılırken bedenlerin suya çarpışını, hâlâ yaşayanların boğulma çığlıklarını duyabiliyordum.

Başımı kaldırıp uçsuz bucaksız sulara göz gezdirdim. Uzaktan suyun üzerinde yüzen bir şey görünce ona doğru yüzdüm; bu denizlerde bolca bulunan köpekbalıkları yüzünden her an sonumun geleceğini düşünüyordum. Az sonra yaklaştım ve sevinçle, gemiden atılmış, suda dik duran büyük bir fıçı olduğunu anladım. Yanına varıp alttan iterek devirmeye çalıştım ve üst kenarını elimle yakaladım. İçinin yarısına kadar unlu çöreklerle dolu olduğunu gördüm; çörekler koktuğu için atılmıştı. Çürük çöreklerin ağırlığı, fıçının suda dik durmasını sağlıyordu. Fıçının içine girebilirsem bir süre köpekbalıklarından korunacağımı düşündüm; ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyordum.

Düşünürken arkamı şöyle bir süzdüm ve yirmi adımdan az ötede, suyun üzerinde yükselen bir köpekbalığı yüzgeci gördüm; hızla bana yaklaşıyordu. Dehşet içimi kapladı, bana güç ve umutsuzluğun keskin zekâsını verdi. Fıçının kenarını su içeri dolmaya başlayana kadar aşağı bastırdım; sonra iki yanından kavrayıp ağırlığımı ellerime vererek dizlerimi karnıma çektim. Bunu nasıl başardığımı bugün bile anlatamam, ama bir sonraki an kaval kemiğimde küçük bir sıyrıktan başka yara almadan fıçının içindeydim. Bir tekne bulmuştum, ama teknenin kendisi batmak üzereydi: Benim ağırlığım, çürümüş un ve kenarından taşan su yüzünden fıçının kenarı artık deniz seviyesinin 2,5 santimetre bile üzerinde değildi; bir kova daha su girse beni taşıyamayacağını biliyordum. Tam o sırada köpekbalığının yüzgecini dört yarda ötemde gördüm; ardından balık burnuyla fıçıya vurunca fıçının sarsıldığını hissettim.

Hemen çılgınca ellerimle suyu boşaltmaya başladım; boşalttıkça fıçının kenarı suyun üzerine yükseldi. Yaklaşık beş santimetre yükselince, kaçışıma öfkelenen köpekbalığı su yüzüne çıktı, yan dönüp fıçıyı ısırdı. Dişlerinin ahşaba ve demir çemberlere sürtündüğünü duydum; fıçı yana yatıp döndü ve yatarken daha çok su aldı. Yeniden su boşaltmam gerekiyordu; balık bir kez daha saldırsa mahvolmuştum. Ama ahşapla demirin tadını beğenmeyince bir süre uzaklaştı; yine de saatler boyunca ara sıra yüzgecini gördüm. Artık ellerimle suyu çıkaramayınca çizmemi çıkarmayı becerip onunla boşalttım. Çok geçmeden fıçının kenarı suyun yaklaşık otuz santimetre üstüne çıktı. Devrilmesinden korktuğum için içini daha fazla hafifletmedim. Dinlenmeye vakit bulunca, bütün bunların boşa olduğunu hatırladım: Sonunda ya denizde ya da susuzluktan ölecektim. Korkaklığımın çektiğim acıları uzatmaya yaradığından yakındım.

Sonra Tanrı’dan yardım diledim. O saatte ettiğim kadar içten hiç dua etmemiştim. Duam bittiğinde içime bir tür huzur ve umut doğdu. Birkaç gün içinde büyük tehlikelerden üç kez kurtulmuş olmam bana şaşırtıcı geldi: önce batan karaktan, sonra köle gemisinin ambarındaki salgın ve açlıktan, şimdi de, kısa bir süreliğine olsa bile, köpekbalıklarının acımasız çenelerinden. Bu kadar çok kişinin ölümüne yol açan tehlikelerden kurtarılmış olmamın, sonunda sefilce ölmem için olduğuna inanmak güçtü. Umutsuzluğumun içinde bile, umudun delilik olduğu bir anda umutlanmaya başladım. Bu kurtuluş bana yukarıdan mı gönderilmişti, yoksa o sırada hayata öyle sıkı tutunduğum için yakında öleceğime inanamıyor muydum, bunu söylemek bana düşmez.

En azından cesaretim yeniden yerine geldi; gecenin güzelliğine dikkat edecek hâle bile geldim. Deniz bir gölet gibi dümdüzdü; hiç rüzgâr esmiyordu. Ay batmaya başlayınca, İngiltere’de görmediğimiz kadar parlak binlerce yıldız göğün her yanını süsledi. Sonunda yıldızlar soldu; şafak doğuyu kızartmaya başladı, ardından güneşin ilk ışınları geldi. Ama şimdi, sakin suyun yüzeyinde toplanıp bir saat ya da daha uzun süre asılı kalan yoğun sis yüzünden çevremde elli yarda ötesini göremiyordum. Güneş iyice yükselip sis sonunda dağılınca gemiden çok uzaklara sürüklendiğimi anladım; yalnızca direklerini görebiliyordum. Direkler giderek belirsizleşti ve sonunda gözden kayboldu. Denizin yüzeyi, bir yönde kalın bir buhar tabakası dışında açıktı. Bu sisin neden başka yerde değil de orada durduğunu anlayamıyordum.

Sonra güneş yakıcılaştı ve acılarım başladı; köle gemisinin ambarında bana verilen bir yudum sert içki dışında bir gündür bir gecedir hiçbir şey içmemiştim. Çektiklerimi tek tek anlatmayacağım. Tepede kavurucu tropik güneşin altında, başı açık ve susuzluktan kavrulmuş hâlde saatlerce bir fıçının içinde dikilmeyenler, suyun cam gibi yüzeyinden yukarı yansıyan sıcaklığın nasıl bir şey olduğunu hayal bile edemez. Zamanla başım döndü, kendimden geçecek gibi oldum; denize düşmemek için güçlükle tutunuyordum. Sonunda bir tür uykuya, baygınlığa daldım. Çığlık çığlığa öten kuşların ve çağlayan suyun sesiyle uyandım. Bakınca, sis sandığım yerin alçak bir kara parçası olduğunu şaşkınlık ve sevinçle fark ettim; gelgit beni hızla büyük bir ırmağın ağzındaki sığlığa sürüklüyordu. Kuş sesleri, tatlı ve tuzlu suyun buluştuğu yerde beslenen balık sürülerine üşüşmüş büyük martı sürülerinden geliyordu. Az sonra bir martının en az üç libre ağırlığında bir balığı yakalayıp denizden kaldırmaya çalıştığını gördüm. Başaramayınca balık ölene kadar gagasıyla başına vurdu. Onu yemeye koyulmuştu ki ben de oraya sürüklenip balığı kapmaya davrandım. Bir an sonra, kulağa korkunç gelse de, balığı çiğ çiğ yiyordum. Hiçbir yemeği daha iştahla yediğimi ya da bir yemekten daha çok güç aldığımı hatırlamıyorum.

Su içmeden yiyebildiğim kadarını yuttuktan sonra balığın kalanını ceketimin cebine koyup sığlıktaki dalgalara odaklandım. Fıçının içinde dik durarak dalgaları aşamayacağım belliydi; bu yüzden kendimi hızla suya bıraktım ve fıçının üzerine ata biner gibi oturdum. Az sonra köpüklü dalgaların içindeydik; tutunmak için çok uğraştım, ama gelgit beni güçlü biçimde ileri taşıdı. Yarım saat geçmeden dalgaları aşmış ve büyük ırmağın ağzına varmıştım. Şansım yine yaver gitti: Akıntıda yüzen bir tahta parçası buldum; bu, kürek görevi gördü ve salımı kıyıya doğru yönlendirmemi sağladı. Kıyının sık sazlıklarla kaplı olduğunu, sazların arasında kümeler hâlinde uzun, güzel ağaçların yükseldiğini gördüm. Tepelerinde iri yemiş salkımları vardı. Fıçımın içinde yaklaşık on saat geçirdikten sonra başka bir kazaya uğramadan kıyıya ulaştım. Ama bu, içinde timsahların, bazılarının deyişiyle alligatörlerin kaynaştığı ırmaktaki korkunç sürüngenleri bilmediğim için yalnızca şanstı.

Karaya tam zamanında ulaştım; kıyıya çıkmadan önce gelgit döndü ve gelgit ile akıntı beni yeniden denize sürüklemeye başladı. Oradan dönmem mümkün olmazdı. Son on dakika boyunca fıçıyı kıyıya doğru itmek için bütün gücümü harcamam gerekti. Sonunda suyun derinliğinin yaklaşık 1,2 metreyi geçmediğini gördüm; fıçıdan kayıp çıktım, sığ suda yürüyerek kıyıya vardım. Kendimi oraya bırakıp dinlendim ve beni o ana kadar mucizevi biçimde koruyan Tanrı’ya şükrettim. Ama yeniden bastıran susuzluğum uzun süre yatmama izin vermedi. Sendeleyerek ayağa kalkıp ırmak kıyısı boyunca yürüdüm ve yağmur suyuyla dolu bir gölete ulaştım. Tadına bakınca suyun tatlı ve temiz olduğunu anladım. Suyun tadına sevinçten ağlayarak içtim; daha fazla içemeyene kadar içtim. Böyle bir durumda bulunanlar, suyun kendileri için ne demek olduğunu hatırlasın; bunu hiçbir sözüm anlatamaz. İçtikten, yüzümle bedenimdeki tuzlu suyu yıkadıktan sonra balığın kalanını çıkarıp şükrederek yedim. Böylece biraz tazelenmiş hâlde, beyaz çiçekler açmış bir çalının gölgesinde uyumak için uzandım; bitkin düşmüştüm.

Gözlerimi yeniden açtığımda gece olmuştu. Beni her yanımdan saran dayanılmaz bir kaşıntı ve acı olmasa kuşkusuz saatlerce daha uyurdum. Sonunda acıyla fırlayıp kalktım, lanetler savurdum. Önce bu eziyetin nedenini anlayamadım. Sonra havanın sivrisineğe benzeyen, vızıldayan böceklerle dolu olduğunu fark ettim. Üzerime konuyor, kanımı emiyor, aynı anda yaraya zehir tükürüyorlardı. İspanyollar bu korkunç böceklere mosquito der. Başka sinekler de vardı. Yüzlercesi, toplu ayı avında yeme saldıran bulldoglar gibi üzerime yapışmıştı; toplu iğne başından büyük değillerdi. Başlarını derime sokuyor, sonunda iltihaplı yaralara yol açıyorlardı. İspanyollar bunlara garrapata der; ben de kenenin yavruları olduklarını sanıyorum. Saymakla bitmeyecek kadar çok başka tür de vardı; her şekil ve boyuttaydılar. Hepsinin ortak yanı ısırmaları ve zehirli olmalarıydı. Sabah olmadan bu belalar beni neredeyse çıldırtmıştı; hiçbir şekilde rahatlayamıyordum. Şafak sökerken acımı dindirmek umuduyla suya girip yattım, ama on dakika bile geçmeden yanımdaki çamurdan kocaman bir timsahın yükseldiğini gördüm. Dehşet içinde kıyıya sıçradım; daha önce hiç bu kadar iri ve korkunç görünen bir hayvan görmemiştim. Orada beni binlercesi bekleyen kanatlı ve sürünen yaratıkların pençesine yeniden düştüm.

Ama bu lanet olası böcekler yeter artık!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…