Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

7. bölüm / 41

Bölüm VI — Elveda, Sevgilim

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm VI — Elveda, Sevgilim
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime · Okuduğun bölüm
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM VI

ELVEDA, SEVGİLİM
Annemin cenazesinden ve babamın onunla nasıl evlendiğini anlatmasından sonraki on iki gün içinde arayışa çıkmaya hazırdım. O sırada Yarmouth’tan Cadiz’e bir gemi kalkmak üzereydi. ‘Adventuress’ adlı bu gemi yüz tondu; dışarıya yün ve başka mallar götürüyor, dönüşte şarap ve yay yapımında kullanılan porsuk ağacından çubuklar getirmeyi amaçlıyordu. Babam bu gemide bana yer ayırttı. Ayrıca, üzerimde taşımayı göze aldığım miktar olan elli sterlin altın verdi. Yarmouthlu tüccar firmasından, Cadiz’deki temsilcilerine hitaben mektuplar da aldı. Mektuplarda, ihtiyaç duyabileceğim tutarları toplam yüz elli İngiliz sterlinine kadar bana vermeleri ve ellerinden gelen her şekilde yardımcı olmaları bildiriliyordu.

“Adventuress” gemisi 3 Haziran’da yola çıkacaktı. Ayın biri olmuştu bile; o akşam, eşyalarımın çoktan gönderildiği Yarmouth’a gitmem gerekiyordu. Bir kişi dışında vedalarımı etmiştim; oysa en çok vedalaşmak istediğim kişi de oydu. Birbirimize bağlılık yemini ettiğimiz günden beri, annemin cenazesinde onu bir kez görmek dışında Lily’yi hiç görmemiştim; o gün de konuşmamıştık. Şimdiyse ona tek kelime veda etmeden gitmem gerekecek gibiydi. Babası, Malikâne’nin yakınına gelirsem uşaklarına beni kapıdan kovmalarını emrettiğini haber göndermişti; böyle bir rezaleti göze alamazdım. Yine de belki dönmeyeceğim kadar uzun bir yolculuğa çıkıp ona veda edememek ağır geliyordu. Üzüntü ve şaşkınlık içinde babama açıldım; durumun nasıl olduğunu anlattım ve yardımını istedim.

“Buradan,” dedim, “ortak kaybımızın öcünü almak, gerekirse ailemizin onuru uğruna canımı vermek için gidiyorum. Öyleyse bu konuda bana yardım et.”

“Komşum Bozard kızını sana değil, kardeşin Geoffrey’e vermeyi düşünüyor, Thomas,” diye yanıtladı. “İnsan kendi malı üzerinde dilediğini yapabilir. Yine de elimden gelirse sana yardım edeceğim; hiç değilse beni kapısından kovamaz. Atları hazırlat; Malikâne’ye gideceğiz.”

Yarım saat geçmeden oradaydık. Babam ev sahibinden kendisiyle görüşmesini istedi. Uşak, emirleri hatırladığından bana kuşkuyla baktı; yine de bizi Squire’ın bira içtiği adalet odasına aldı.

“Günaydın komşum,” dedi Squire. “Buraya hoş geldin, ama yanında hoş karşılanmayan biri var; oğlun olsa da.”

“Onu son kez getiriyorum, dostum Bozard. İsteğini dinle, sonra dilediğin gibi kabul et ya da reddet; ama reddedersen aramızdaki bağı güçlendirmiş olmayacaksın. Delikanlı bu gece İspanya’ya gitmek üzere gemiye binecek; annesini öldüren adamı arıyor. Bunu kendi isteğiyle yapıyor, çünkü cinayetten sonra katilin kaçmasına bilmeden o izin verdi; şimdi gitmesi yerinde olur.”

“Böylesi bir avı, hem de yabancı bir ülkede izini sürmek için daha toy bir tazı,” dedi Squire. “Yine de cesaretini seviyorum ve ona başarılar diliyorum. Benden ne istiyor?”

“Kızınıza veda etmek için izin. Onun size kur yapmasının hoşunuza gitmediğini biliyorum; buna şaşmıyorum. Bana kalırsa da evlilik hayallerine kapılmak için henüz çok genç. Ama genç kızla görüşmesinin bir zararı olmaz; olabilecek zarar zaten oldu. Şimdi yanıtınızı bekliyorum.”

Squire Bozard bir süre düşündü, sonra şöyle dedi:

“Delikanlı cesur biri, ama damadım olmayacak. Uzaklara gidiyor, belki de bir daha dönmez; ben öldüğümde arkamdan kötü düşünmesini istemem. Dışarı çık Thomas Wingfield, şu kayın ağacının altında bekle. Lily oraya gelecek; yarım saat konuşabilirsiniz, daha fazla değil. Pencerenin görüş alanından çıkmamaya dikkat et. Hayır, teşekkür etme; fikrimi değiştirmeden git.”

Gidip kayın ağacının altında, yüreğim gümbür gümbür atarak bekledim. Çok geçmeden Lily süzülerek yanıma geldi; gözlerime cennetten inmiş herhangi bir melekten daha hoş görünüyordu. Gerçekten de onun kadar güzel, iyi ve nazik bir melek olabileceğinden kuşkuluyum.

Onu selamladığımda, “Ah Thomas,” diye fısıldadı, “İspanyol’u aramak için denizaşırı ülkelere gideceğin doğru mu?”

“İspanyol’u aramaya, onu bulup öldürmeye gidiyorum. Lily, onu elimden kaçırmama sebep olan sana gelmekti; şimdi de onun peşinden gitmek için senden ayrılmalıyım. Hayır, ağlama; bunu yapacağıma yemin ettim. Yeminimi bozarsam onurumu kaybederim.”

“Bu yemin yüzünden, karın olmadan önce dul mu kalacağım Thomas? Gidiyorsun, seni bir daha hiç göremeyeceğim.”

“Kim bilebilir canım? Babam denizleri aştı ve birçok tehlike atlattıktan sonra sağ salim döndü.”

“Evet, döndü ama—yalnız değildi. Gençsin Thomas; uzak ülkelerde soylu ve güzel kadınlar var. Ben bu kadar uzaktayken, yüreğinde onlara karşı nasıl yerimi koruyabilirim?”

“Sana yemin ederim Lily—”

“Hayır Thomas, yemin etme; bozarsan günahlarına bir yenisini ekleyebilirsin. Ama sevgilim, beni unutma; ben seni asla unutmayacağım. Belki—ah, bunu söylemek yüreğimi parçalıyor—bu, yeryüzündeki son görüşmemiz. Öyleyse cennette buluşmayı ummalıyız. Hiç değilse şundan emin ol: Yaşadığım sürece sana bağlı kalacağım; babam olsun olmasın, verdiğim sözü bozmaktansa ölürüm. Böyle büyük laflar etmek için gencim, ama dediğim gibi olacak. Ah, bu ayrılık ölümden de acımasız. Keşke uykuya dalsak da insanlar arasında unutulsak. Yine de gitmen en iyisi; kalırsan babam yaşadığı sürece birbirimiz için ne olabiliriz ki? Hem umarım uzun yaşar!”

“Uyku ve unutulma yeterince yakında gelir, Lily; kimse onları uzun süre beklemek zorunda kalmaz. Ama şimdilik yaşamamız gereken hayatlar var. Dilerim birbirimiz için yaşarız. Düşmanlarımı aramaya olduğu kadar talihimi aramaya da gidiyorum; evlenebilmemiz için onu senin uğruna kazanacağım.”

Üzüntüyle başını salladı. “Bu, fazla büyük bir mutluluk olurdu Thomas. Erkeklerle kadınlar gerçek sevdiklerine nadiren kavuşur; kavuşsalar da onları kaybetmeleri işten bile değildir. Hiç değilse birbirimizi seviyoruz. Aşkın ne olabileceğini öğrendiğimiz için şükredelim; burada sevdiğimize göre, belki en kötü ihtimalle başka bir yerde, bize karşı çıkan kimse olmadığında da severiz.”

Bir süre daha konuştuk; böyle bir durumda gençlerin âdeti olduğu üzere sevgi, umut ve keder dolu yarım yamalak sözler geveledik. Sonunda Lily hüzünlü, tatlı bir gülümsemeyle başını kaldırıp şöyle dedi:

“Gitme vakti sevgilim. Babam kafesli pencereden bana işaret ediyor. Her şey bitti.”

“Öyleyse gidelim,” diye boğuk bir sesle yanıtladım ve onu yaşlı kayın ağacının gövdesinin arkasına çektim. Orada onu kollarıma alıp tekrar tekrar öptüm; o da beni öpmekten utanmadı.

Sonrasında olanları pek hatırlamıyorum. Atlarımızla uzaklaşırken, sevdiğim yüzünün solgun ve dalgın hâlde beni, hayatından çıkıp gidişimi izlediğini gördüğümü hatırlıyorum. O kederli, güzel yüz yirmi yıl boyunca peşimi bırakmadı; şimdi de yaşamla ölüm boyunca peşimi bırakmıyor. Başka kadınlar beni sevdi, başka ayrılıklar yaşadım; bazıları bundan da korkunçtu. Ama o kadının o zamanki hâlinin ve veda ederkenki bakışının anısı hepsini gölgede bırakır. Geçmişe her baktığımda bu görüntüyü onun içinde çerçevelenmiş görür, asla solmayacağını bilirim. Gençliğin kederleri gibi keder var mıdır? Böyle vedaların acısına erişen bir acı olabilir mi? Yıllar sonra tattığım, yazgımda bulunan yalnızca bir başka acı biliyorum; sırası gelince onu da anlatacağım. İlk aşkı küçümsemek yaygın bir şakadır; ama gerçekse, yalnızca tutkuların uyanışından ibaret değilse, ilk aşk aynı zamanda son aşktır. Sonsuza dek süren aşktır; bir erkek ya da kadının başına gelebilecek en iyi ve en kötü şeydir. Artık yaşlanmış, her şeyle işi bitmiş biri olarak söylüyorum bunu; doğrudur.

Bir şeyi unutmuşum. Büyük kayın ağacının gövdesinin arkasında umutsuzlukla birbirimize sarılıp öpüşürken Lily parmağındaki yüzüğü çıkardı ve “Her sabah uyandığında buna bakıp beni hatırla,” diyerek elime bastırdı. Yüzük annesinindi; bugün hâlâ buruşmuş elimde, bu satırları yazarken kış güneşinde parlıyor. Uzun macera yıllarım boyunca, ardından gelen barış döneminin tamamında; aşkta ve savaşta, kamp ateşinin parıltısında, kurban ateşinin alevlerinde, ıssız vahşi doğayı aydınlatan yalnız yıldızların ışığında, bu yüzük elimde parladı ve onu veren kadını hep bana hatırlattı. Bu elimde mezara inecek. Kalın altından yapılmış sade bir halkadır; şimdi biraz aşınmış, iç yüzeyine şu eski tarzda beyit kazınmış bir sevda yüzüğüdür:

Yürek yüreğe,

Uzak olsak da.

Gerçekten de bize yaraşan bir söz; bugün bile anlamını koruyor.

Vedalaştığımız o gün babamla Yarmouth’a doğru yola çıktım. Kardeşim Geoffrey bizimle gelmedi; ama birbirimize güzel sözlerle veda ettik. Buna seviniyorum, çünkü onu bir daha hiç görmedim. Lily Bozard ve ona kur yapmamız hakkında aramızda başka bir şey konuşulmadı. Yine de arkamı döner dönmez onun Lily’nin yanında benim yerimi almaya çalışacağını biliyordum; nitekim öyle oldu. Onu affediyorum; aslında pek de suçlayamam. Lily’yi tanıyan hangi erkek onunla evlenmek istemezdi ki? Bir zamanlar Geoffrey’le çok yakın arkadaştık; ama delikanlılığa erişirken Lily’ye duyduğumuz sevgi aramıza girdi ve giderek uzaklaştık. Sık rastlanan bir durum bu. Neyse ki başarısız oldu; öyleyse neden ona karşı kötü duygular besleyeyim? Çocukluğumuzdaki sevgiyi hatırlayıp gerisini unutayım. Tanrı ruhunu şad etsin.

Kız kardeşim Mary, Lily Bozard’dan sonra yöremizin en güzel genç kızıydı; gidişime çok ağladı. Aramızda yalnızca bir yaş vardı ve birbirimizi çok severdik; sevgimizin üzerine hiçbir kıskançlık gölgesi düşmemişti. Elimden geldiğince onu teselli ettim. Lily’yle aramızda geçen her şeyi anlattıktan sonra, fırsatı olursa bana ve Lily’ye arka çıkmasını rica ettim. Mary bunu seve seve yapacağına söz verdi. Sebebini söylemedi ama bize yardım edebileceğini düşündüğünü anlayabiliyordum. Dediğim gibi, Lily’nin gelecek vadeden genç bir erkek kardeşi vardı; o sırada üniversitedeydi. Onunla kız kardeşim Mary birbirlerine çok ilgi duyuyorlardı; bu ilgi daha yakın bir ilişkiye dönüşebilirdi de dönüşmeyebilirdi de. Böylece gözyaşları içinde öpüşüp vedalaştık.

Sonra babamla yola çıktık. Pirnhow Sokağı’ndan aşağı inip Waingford Değirmenleri’nin ötesindeki küçük tepeyi aşarak Bungay kasabasının soluna geçince atımı durdurdum ve doğduğum Waveney’in güzel vadisine dönüp baktım; yüreğim taşacak kadar doldu. O manzarayı yeniden görmeden başıma gelecekleri bilseydim, sanırım yüreğim gerçekten de çatlayabilirdi. Ama bilgeliğiyle insanların sırtına nice yük koyan Tanrı, onları bundan korumuştur; çünkü geleceği önceden bilseydik, sanırım kendi isteğimizle onu görmeye dek yaşayacak pek az kişi çıkardı. Böylece Lily’nin yaşadığı yeri belli eden uzaktaki meşe kümesine son bir kez uzun uzun baktım ve yoluma devam ettim.

Ertesi gün “Adventuress” gemisine bindim ve yola çıktık. Ayrılmadan önce babamın bana karşı yüreği epey yumuşamıştı; annemin en sevgili evladı olduğumu hatırlamış, bir daha görüşemeyebileceğimizden de korkmuştu. Öyle yumuşamıştı ki son anda fikrini değiştirdi ve gitmeme engel olmak istedi. Ama işe koyulmuş, veda etmenin bütün acısını çekmiştim; kardeşimin ve komşularımın alay konusu olmak üzere geri dönmeyecektim. “Çok geç konuştun baba,” dedim. “Bu intikam işini üstlenmemi istedin, beni birçok acı sözle buna kışkırttın. Bir hafta içinde öleceğimi bilsem bile şimdi giderim; böyle yeminler kolayca bozulmaz, ben kendi yeminimi yerine getirene dek lanet üzerimde kalır.”

“Öyle olsun oğlum,” diye iç çekerek yanıtladı. “Annenin zalimce öldürülmesi beni çileden çıkardı. Yaşarsam pişman olabileceğim şeyler söyledim; ama en iyi ihtimalle bile uzun yaşamayacağım, çünkü yüreğim kırık. İntikamın, kendi zamanında ve bizim yardımımız olmadan onu alan Rabbin elinde olduğunu hatırlamalıydım belki. Bir daha görüşemezsek bana karşı kötü düşünme oğlum; seni seviyorum. Sana sert davranmama yol açan, annene duyduğum daha da derin sevgiydi.”

“Biliyorum baba, sana gücenmiyorum. Ama bana borçlu olduğunu düşünüyorsan, ben yokken kardeşimin bana ve Lily Bozard’a haksızlık etmesini önleyerek öde.”

“Elimden geleni yapacağım oğlum. Seninle onun birbirinize bu kadar bağlanmış olmanız dışında, bu evlilik beni çok memnun ederdi. Ama dediğim gibi, senin bu ya da başka bir konudaki iyiliğini gözetmek için burada uzun süre kalmayacağım; ben gittikten sonra işler kendi yazgısına göre yürümeli. Nereye gidersen git Tanrı’nı ve yuvanı unutma Thomas. Kavgadan uzak dur; gençlerin tuzağı olan kadınlara karşı dikkatli ol. Pek de iyi sayılmayan diline ve öfkene gem vur. Ayrıca nerede olursan ol, o ülkenin dinini kötüleme; yaşam biçiminle onunla alay etme. Yoksa insanların tanrılarını hoşnut ettiklerini düşündüklerinde ne kadar acımasız olabileceklerini, benim çoktan öğrendiğim gibi, sen de öğrenirsin.”

Öğüdünü aklımda tutacağımı söyledim; gerçekten de beni pek çok kederden korudu. Sonra beni kucakladı, Yüce Tanrı’dan beni korumasını diledi ve vedalaştık.

Onu bir daha hiç görmedim. Henüz orta yaşlı olmasına rağmen, ben gittikten bir yıl geçmeden babam kalp rahatsızlığından ansızın öldü. Bir pazar ayininden sonra, Ditchingham kilisesinin nefinde, koro paravanının yanında annemin mezarının başında düşüncelere dalmışken son nefesini verdi. Topraklarıyla makamı kardeşime kaldı. Onun da ruhu şad olsun! Yüreği temiz bir adamdı, ama anneme duyduğu sevgiye öylesine gömülmüştü ki hayata genişçe bakıp herkese hakkını vermek isteyen bir erkeğe yakıştığından fazlasıydı bu. Kadınlarda doğal olan böyle bir sevgi bencilliğe benzer bir şeye dönüşebilir ve onu taşıyan kişinin başka her şeyi önemsiz görmesine yol açabilir. Babam için çocuklarının hiçbiri annemin yanında bir şey değildi; annemin hayatını geri alabilseydi hepsini yitirmeye razı olurdu. Yine de bu, soylu bir zaaf sayılırdı; kendini pek düşünmez, annemi kazanmak uğruna çok şey göze alırdı.

De Garcia’nın gemisinin Cadiz’e gittiğini öğrenmiştim; Cadiz’e yaptığım yolculuğumda anlatılacak pek az şey var. Biskay Körfezi’nde ters rüzgârlara yakalandık ve onarım için Lizbon limanına sığınmak zorunda kaldık. Sonunda kırk gün denizde kaldıktan sonra sağ salim Cadiz’e vardık.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…