Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

37. bölüm / 41

Bölüm XXXVI — Teslim Oluş

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Bölüm XXXVI — Teslim Oluş
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime · Okuduğun bölüm
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

BÖLÜM XXXVI

TESLİM OLUŞ
Otomie’yi kollarıma alıp tapınağa bağlı depolardan birine taşıdım. Oğlum da dâhil olmak üzere birçok çocuk, güvenlik için buraya yerleştirilmişti.

“Anneme ne oldu baba?” dedi oğlan. “Dışarıda çatışma varken beni neden bu çocuklarla birlikte buraya kapattı?”

“Annen bayıldı,” diye yanıtladım. “Kuşkusuz seni güvende tutmak için buraya koydu. Ben dönene kadar sen de onunla ilgilen.”

“Öyle yaparım,” dedi oğlan, “ama neredeyse bir erkek olduğuma göre burada hasta kadınlara bakmak yerine dışarıda senin yanında İspanyollarla savaşmam daha doğru olmaz mı?”

“Dediğimi yap oğlum,” dedim. “Gelip seni almadan buradan ayrılmamanı emrediyorum.”

Depodan çıkıp kapıyı arkamdan kapattım. Bir dakika sonra orada kalmış olmayı diledim; çünkü platformda gözlerimin önüne daha önce gördüklerimden de korkunç bir manzara serildi. Kadınlar dört büyük topluluk hâlinde bize doğru ilerliyordu; bazılarının kollarında bebekler vardı. Şarkı söyleyip sıçrayarak geliyor, çoğu belden yukarısı çıplak görünüyordu. Hepsi bu değildi: En önde paba’lar ve kendi aralarında yetki sahibi olan kadınlar koşuyordu. Bu erkek ve kadın önderler koşup sıçrıyor, şeytan tanrılarının adlarını çağırıyor, atalarının kötülüklerini kutluyordu; arkalarından da uluyan kadın toplulukları akıyordu.

Bir o yana bir bu yana koşuyor; kimi zaman Huitzel’in heykelinin önünde eğiliyor, kimi zaman yanında oturan korkunç kız kardeşi Ölüm Tanrıçası’nın önünde yere kapanıyorlardı. Tanrıçanın yontulmuş erkek kafatasları ve ellerinden oluşan kolyesi vardı. Bazen kurban taşının çevresinde eğiliyor, bazen de çıplak kollarını kutsal ateşin alevlerine sokuyorlardı. Bu korkunç şenliği bir saatten fazla sürdürdüler. Ben, yerli âdetlerini iyi bilsem de anlamını bütünüyle kavrayamadım. Sonra sanki tek bir dürtü hepsini ele geçirmiş gibi açık alanın ortasına çekilip çift halka oluşturdular; paba’lar ortalarında duruyordu. Birden öyle çılgın ve tiz bir ilahiye başladılar ki dinlerken kanım damarlarımda dondu.

O ilahinin ezgisi ve onu söyleyenlerin görüntüsü hâlâ bazen gece uykumda beni rahatsız eder; ama onu buraya yazmayacağım. Okuyan kişi, insan yüreğindeki en büyük zalimliği ve en korkunç kâbusun dehşetini düşünsün; sonra bunlara cinayet, hayaletler ve insanlık dışı intikamla dolu bir hikâyenin korkularını eklesin. Bütün bunları sözcüklere dökebilirse, belki karanlık bir aynada Otomie halkının kadınlarına ait son eski ilahinin ruhunu yansıtabilir: hıçkırıkları, zafer çığlıkları ve ölüm ağıtlarıyla.

Şarkı söyledikçe adım adım geriye çekiliyor, her topluluğun önderleri de onlarla birlikte geriye çekiliyordu; gözleri tanrılarının heykellerine dikilmişti. Artık bir daire parçası oluşturuyorlardı, çünkü tapınağa doğru ilerlemiyorlardı; ağır ve ciddi adımlarla geriye ve dışa doğru gidiyorlardı. Şimdi tek sıra olmuşlardı; ikinci halkadakiler, ilk sıra genişledikçe aradaki boşlukları dolduruyordu. İlerlemeyi sürdürdüler ve sonunda platformun dik kenarına vardılar. Ardından rahipler ve kadın önderler onların arasındaki yerlerini aldı. Bir an sessizlik oldu; işaret verilince hepsi birden geriye doğru eğildi. Uzun saçları rüzgârda dalgalanıyor, yanan evlerin ışığı göğüslerini ve delilikle parlayan gözlerini aydınlatıyordu. Sonra hep bir ağızdan şöyle haykırdılar:

“Kurtar bizi Huitzel! Bizi kabul et, ey efendi tanrı, yuvamız!”

Üç kez haykırdılar; her seferinde sesleri bir öncekinden daha tizdi. Sonra birden yok oldular; Otomie kadınlarından geriye kimse kalmadı!

Kendi canlarına kıyarak Çamlar Şehri’nde bir daha asla yapılmayacak kurban ayinlerinin son kutlamasını tamamlamışlardı. Şeytan tanrılar ölmüştü; onlara tapanlar da onlarla birlikte.

İzleyen erkeklerin dudaklarından alçak bir mırıltı yayıldı. Sonra biri konuştu; sesi ansızın çöken sessizlikte tuhaf bir biçimde yankılandı: “Otomie halkının kadınları olan karılarımız Güneş’in Evleri’nde huzur içinde yatsın. Kesin olan şu ki, nasıl öleceğimizi bize öğrettiler.”

“Evet,” diye karşılık verdim, “ama böyle değil. Kadınlar kendi canlarına kıysın; erkeklerin yüreğine düşmanlarımızın kılıçları saplanacak.”

Gitmek için döndüm; karşımda Otomie duruyordu.

“Ne oldu?” dedi. “Kız kardeşlerim nerede? Ah, herhâlde kötü bir düş gördüm. Atalarımın tanrılarının yeniden güçlendiğini, bir kez daha insanların kanını içtiklerini düşledim.”

“Kötü düşünden daha korkunç bir uyanış seni bekliyor, Otomie,” diye yanıtladım. “Cehennem tanrıları bu lanetli ülkede hâlâ güçlü ve kız kardeşlerini yanlarına aldılar.”

“Öyle mi?” dedi usulca. “Oysa düşümde, sonsuz ölüme gömülmeden önceki son güçlerini kullanıyorlar gibi gelmişti. Şuraya bak!” Karla kaplı Xaca yanardağının zirvesini gösterdi.

Baktım; anlatacağım şeyi gerçekten görüp görmediğimi, yoksa o korkunç gecenin dehşetinden doğan bir hayalden mi ibaret olduğunu doğrusu söyleyemem. En azından bana öyle görünmüştü. Sonradan bazı İspanyollar da bunu gördüklerine yemin ettiler.

Xaca’nın yüksek zirvesinde, her zamanki gibi alev alev bir duman sütunu yükseliyordu. Bakarken dumanla ateş gözlerimin önünde birbirinden ayrıldı. Ateşten, şimşek gibi parlayan ve gökyüzünde birçok rod uzunluğunca uzanan bir alev haçı oluştu; tabanı dağın tepesine dayanıyordu. Haçın dibinde duman bulutları yuvarlanıyordu; şimdi onlar da biçim alıp korkunç dev varlıklara dönüştü. Arkada, tapınağın içinde taştan yontulmuş oturan tanrılara benziyorlardı, ama yüz kat büyütülmüşlerdi.

Otomie yeniden, “Bak,” dedi. “Senin Tanrın’ın haçı, benim tanrılarımın şekillerinin üzerinde parlıyor; bu gece kendi isteğimle olmasa da taptığım kayıp tanrıların.” Sonra dönüp gitti.

Birkaç an korku içinde durup Xaca’nın karları üzerindeki görüntüye baktım. Sonra doğan güneşin ışınları ona vurdu ve görüntü kayboldu.

Üç gün daha İspanyollara karşı dayandık; bize ulaşamıyor, attıkları kurşunlarsa başımızın üzerinden zararsızca geçiyordu. Bu günlerde Otomie’yle hiç konuşmadım; birbirimizden kaçınıyorduk. Saatlerce tapınağın deposunda oturuyor, tam bir yıkım tablosu çiziyordu. Gözlerindeki sessiz ıstırap içimi acıtıp merhametimi uyandırdığından onunla iki kez konuşmaya çalıştım; ama başını çevirip bana yanıt vermedi.

İspanyollar kısa süre içinde teocalli’de bir ay, hatta daha uzun süre yetecek kadar yiyecek ve suyumuz olduğunu öğrendiler. Yeri silah zoruyla ele geçirme umutları kalmadığını görünce bizimle görüşmek istediler.

Yol üzerindeki gediklere indim ve aşağıdaki patikada duran elçileriyle konuştum. Önce koşulsuz teslim olmamızı istediler. Buna, “Bunu yapacağımıza olduğumuz yerde ölmeyi yeğleriz,” diye karşılık verdim. Bunun üzerine, insan kurban etme işine karışan herkesi teslim edersek geri kalanlarımızın serbest bırakılabileceğini söylediler. Kurbanların kadınlar ve birkaç erkek tarafından verildiğini, onların da kendi elleriyle öldüklerini söyledim. Otomie’nin de ölü olup olmadığını sordular. Hayır dedim; ama ne ona ne de oğluna zarar verilmeyeceğine, ayrıca ikisinin benimle birlikte dilediğimiz yere gitmesine izin verileceğine yemin etmedikçe asla teslim olmayacağımı söyledim. Önce bunu reddettiler; ama sonunda istediğimi kabul ettirdim ve mızrağın ucuna takılmış bir parşömen yukarı fırlatıldı. Kaptan Bernal Diaz’ın imzaladığı bu parşömende, benim ve Otomie halkından birkaç adamın İspanyol tutsakları kurban edilerek öldürülmekten kurtarmış olmamız karşılığında bana, karıma, çocuğuma ve teocalli’de bulunan herkese af çıkarıldığı; dilediğimiz yere zarar görmeden gitmemize izin verildiği yazılıydı. Ancak topraklarımızla servetimize el konulacak ve bunlar genel valiye bırakılacaktı.

Bu koşullardan çok memnundum; doğrusu canımızı ve özgürlüğümüzü bağışlayacak bir anlaşma elde edebileceğimi hiç ummamıştım.

Yine de benim için ölüm neredeyse hoş karşılanacak bir şeydi; çünkü Otomie aramıza asla aşamayacağım bir duvar örmüştü ve ben, kurban ayinlerinde isteyerek ya da istemeyerek ellerini kana bulamış bir kadına bağlıydım. Oğlum bana kalmıştı ve onunla yetinmeliydim; hiç değilse annesinin utancından haberi yoktu. Teocalli’ye tırmanırken kendi kendime, “Ah, bu lanetli ülkeden kaçıp onu da yanıma alarak İngiltere kıyılarına gidebilsem,” diye düşündüm. “Evet, Otomie’yi de götürebilsem; belki orada bir zamanlar vahşi olduğunu unutabilir.” Ne yazık ki bunun gerçekleşmesi pek mümkün görünmüyordu!

Tapınağa varınca yanımdakilerle birlikte iyi haberi arkadaşlarımıza anlattık; onlar sessizce karşıladılar. Ölüm yaklaştığında öteki bütün kayıplar önemsiz göründüğünden, beyaz ırktan insanlar kurtulduklarına sevinirdi. Ama bu Kızılderili halkı öyle değildi; talih yüzlerine gülmediğinde hayata sımsıkı sarılmazlardı. Otomie halkından bu adamlar ülkelerini, karılarını, servetlerini, kardeşlerini ve evlerini yitirmişlerdi; bu yüzden diledikleri yere gitme özgürlüğüyle birlikte yaşamlarını sürdürmek onlara pek büyük bir şey gibi görünmüyordu. Dolayısıyla düşmanlarımızın merhametiyle kazandığım bu bağışı, işler başka türlü gitseydi belalarını karşılayacakları gibi, somurtkan bir sessizlikle karşıladılar.

Otomie’nin yanına gidip haberi ona da verdim.

“Burada, olduğum yerde ölmeyi umuyordum,” diye yanıtladı. “Ama öyle olsun; ölüm her zaman bulunur.”

Yalnız oğlumuz sevindi; çünkü Tanrı’nın hepimizi kılıçla ya da açlıkla ölmekten kurtardığını biliyordu.

“Baba,” dedi, “İspanyollar canımızı bağışladı ama ülkemizi elimizden alıp bizi buradan sürüyorlar. Öyleyse nereye gideceğiz?”

“Bilmiyorum oğlum,” diye yanıtladım.

“Baba,” dedi çocuk yeniden, “İspanyollardan ve kederden başka bir şey olmayan Anahuac ülkesini terk edelim. Bir gemi bulup denizleri aşarak kendi ülkemiz İngiltere’ye gidelim.”

Çocuk tam da aklımdan geçeni söylemişti; sözleri yüreğimi hoplattı, ama bunu nasıl gerçekleştireceğime dair bir planım yoktu. Bir an düşünüp Otomie’ye baktım.

“Bu düşünce güzel, Teule,” dedi, dile getirmediğim soruma karşılık vererek. “Senin ve oğlumuzun iyiliği için bundan iyisi olmaz; ama kendim için halkımın şu atasözüyle yanıt vereceğim: ‘Bizi taşıyan toprak kemiklerimize en hafif gelen yerdir.’”

Sonra döndü; kuşatma sırasında kaldığımız tapınak deposundan ayrılmaya hazırlanıyordu. Konu bir daha açılmadı.

Güneş batmadan önce, tapınağın kerestelerinden yapılmış bir köprü yolun dağın yamacında dolanan bölümündeki gediği kapatmıştı. Yorgun bir erkek kalabalığı, aralarında birkaç kadın ve çocukla birlikte piramidi çevreleyen avludan geçiyordu.

Kapılarda İspanyollar bizi karşılamak için bekliyordu. Bazıları bize sövdü, bazıları alay etti; ama daha soylu olanlar bir şey söylemedi, çünkü durumumuza acıyor ve son çarpışmada gösterdiğimiz cesarete saygı duyuyorlardı. Yerli müttefikleri de oradaydı; doymamış pumalar gibi sırıtıp hırlıyor, sızlanarak canımızı istiyorlardı. Efendileri onları tekmeleyip susturdu. Anahuac’ın düşüşünün son perdesi ilk perde gibiydi: Köpek köpeği yemeye devam ederken güzel ganimeti gözetleyen aslana bırakıyordu.

Kapılarda bizi sınıflarımıza göre ayırdılar. Alt tabakadan erkeklerle çocukları bir muhafız birliği yıkık şehirden dağlara götürüp başıboş bıraktı; ileri gelenleri ise serbest bırakılmadan önce sorgulanmaları için İspanyol ordugâhına götürdüler. Karım ve oğlumla birlikte, Kaptan Diaz’ın kararını öğrenmek üzere eski evimiz olan saraya götürüldüm.

Yol pek uzun değildi ama görülecek bir şey vardı. Yürürken başımı kaldırdım; kollarını kavuşturmuş, herkesten ayrı duran de Garcia’yı karşımda gördüm. Zihnim başka meselelerle öylesine doluydu ki birkaç gündür onu neredeyse hiç düşünmemiştim; ama o kötü yüzünü görür görmez, bu adam yaşadığı sürece kederle tehlikenin yanı başımda olacağını hatırladım.

Biz geçerken her şeyi dikkatle süzdü, sonra en arkadan yürüyen bana seslendi:

“Hoşça kal Kuzen Wingfield. Bu çarpışmadan da sağ çıktın, üstelik senin, karının ve piçinin affını kopardın. Başımıza kaptan diye dikilen o yaşlı savaş atı beni dinleseydi hepiniz kazığa bağlanıp yakılırdınız; ama neyse. Şimdilik hoşça kal dostum. Bu meseleleri genel valiye bildirmek için Meksika’ya gidiyorum; onun da söyleyecek bir sözü olabilir.”

Yanıt vermedim; ama bizi götüren görevliye, kurban edilmekten kurtardığım o İspanyol’a, senyorun sözleriyle ne demek istediğini sordum.

“Şu demek, Teule: Silah arkadaşımız Sarceda’yla kaptanımız arasında bir anlaşmazlık çıktı. Sarceda size hiçbir koşul tanımayacaktı; bu olmazsa, yalan vaatlerle sizi kalenizden çıkarıp yemin bağlayıcı olmayan kâfirler diye kılıçtan geçirecekti. Ama kaptan bunu kabul etmedi; putperestlerle bile verilen söze sadık kalınması gerektiğini söyledi. Sizin kurtardığınız bizler de Sarceda’ya ayıp ettiğini söyledik. Tartışma büyüdü ve sonunda aramızda üçüncü komutan olan Senyor Sarceda bu barış işine katılmayacağını, adamlarıyla Meksika’ya gidip genel valiye haber vereceğini ilan etti. Bunun üzerine Kaptan Diaz, canı cehenneme gitmek istiyorsa defolup şeytana rapor vermesini söyledi; zaten yanlışlıkla oradan kaçtığına hep inandığını da ekledi. Noche triste gününden beri birbirlerini pek sevmeyen bu ikili öfkeyle ayrıldı. Sonunda Sarceda bir saat içinde Meksika’ya doğru yola çıkacak, genel valinin sarayında elinden geldiğince kötülük edecek. Bence ondan kurtulmanız iyi oldu.”

“Baba,” dedi oğlum, “bize öyle zalimce bakan şu İspanyol kim?”

“Sana anlattığım kişi o, oğlum: de Garcia. İki kuşaktır soyumuzun başına bela oldu; büyükbabanı Kutsal Daire’ye ihbar etti, büyükanneni öldürdü, bana işkence etti. Kötülükleri de henüz bitmedi. Ondan sakın oğlum, her zaman sakın; yalvarırım.”

Artık Çamlar Şehri’nde ayakta kalmış neredeyse tek ev olan saraya varmıştık. Uzun binanın bir ucunda bize bir daire verdiler. Bir süre sonra, karımla birlikte İspanyol kaptan Diaz’ın huzuruna çıkmamız için emir getirildi.

Otomie geride kalmak istedi; biz de oğlumuzu, kendisine yemek getirilmiş odada yalnız bırakarak gittik. Ayrılmadan önce onu öptüğümü hatırlıyorum; bunu neden yaptığımı bilmiyorum, belki döndüğümde uyuyor olabileceğini düşündüğümdendir. Kaptan Diaz sarayın öteki ucunda, yaklaşık iki yüz adım uzaktaki bölümde kalıyordu. Az sonra huzurundaydık. İri yapılı, kaba görünüşlü, yaşını almış bir adamdı; gözleri parlaktı, yüzü de çirkin ama dürüsttü. Her havada ömrü boyunca çalışmış bir köylünün yüzüne benziyordu; tek fark, Diaz’ın ekip biçtiği tarlalar savaş meydanları, biçtiği ürün de insanların canlarıydı. O sırada birkaç sıradan askerle, ince kulaklara pek uygun düşmeyen bir üslupla şakalaşıyordu; bizi görür görmez sustu ve yanımıza geldi. Ben de bir Kızılderili tutsağından başka neyim ki, elimi yere değdirerek Kızılderili usulü selam verdim.

Beni dikkatle süzerken kısa ve kesin bir sesle, “Kılıcın,” dedi.

Kılıcımı belimden çözüp ona uzattım ve İspanyolca şöyle dedim:

“Alın Kaptan; çünkü siz kazandınız. Ayrıca kılıç sahibine geri dönmüş oluyor.” Noche triste çarpışmasında Bernal Diaz adındaki birinden ele geçirdiğim kılıcın aynısıydı bu.

Kılıca baktı, ardından ağır bir küfür savurup şöyle dedi:

“Başka biri olamayacağını düşünmüştüm. Demek bunca yıl sonra yine böyle karşılaşıyoruz. Bir zamanlar hayatımı bağışlamıştın; borcumu ödeyecek kadar yaşadığıma sevindim. Sen olduğundan emin olmasaydım bu kadar kolay koşulları kabul etmezdin dostum. Adın ne? Yok, sana Kızılderililerin ne dediğini biliyorum.”

“Adım Wingfield.”

“Öyleyse dostum Wingfield. Söyleyeyim: Seni açlıktan ölene kadar şu şeytan yuvasının,” dedi teocalli’yi göstererek, “tepesinde bekletirdim. Yok dostum Wingfield, kılıcı geri al. Yıllar önce başka bir kılıç edinmiştim; sen bunu yiğitçe kullandın. Kızılderililerin bundan daha iyi dövüştüğünü hiç görmedim. Demek Otomie bu; Montezuma’nın kızı ve karın. Hâlâ güzel ve soylu, görüyorum. Tanrım! Bunca yıl geçmiş, ama babasının öldüğünü gördüğüm gün daha dün gibi. Hristiyan değildi, ama yüreği Hristiyandı; biz de ona kötü davrandık. Tanrı hepimizi bağışlasın! Peki hanımefendi, sizin Hristiyan yürekli olduğunuzu kimse söyleyemez. Şu üç gece önce orada yaşananlara dair duyduğum hikâye doğruysa tabii. Ama artık bundan söz etmeyelim; vahşi kan kendini gösterir. Kocanızın hatırı için affedildiniz; çünkü o, yoldaşlarımı kurban edilmekten kurtardı.”

Otomie bütün bunları bir heykel gibi kımıldamadan dinledi ama tek kelime etmedi. Gerçekten de o korkunç geceden, anlatılmaz utancını yaşadığı günden beri pek az konuşmuştu.

“Peki dostum Wingfield,” diye sürdürdü Kaptan Diaz, “bundan sonra ne yapmayı düşünüyorsun? İstediğin yere gitmekte özgürsün; öyleyse nereye gideceksin?”

“Bilmiyorum,” diye yanıtladım. “Yıllar önce Aztek imparatoru bana hayatımı bağışlayıp bu prensesi eş olarak verdiğinde, ona ve davasına bağlı kalacağıma; Popo duman püskürtmeyi bırakana, Tenoctitlan’da kral kalmayana ve Anahuac halkı artık bir halk olmayana dek onlar için savaşacağıma yemin etmiştim.”

“Öyleyse yemininden kurtuldun dostum; çünkü bunların hepsi oldu, üstelik iki yıldır Popo’dan duman yükselmiyor. Benim sözümü dinleyecek olursan yeniden Hristiyanlığa döner ve İspanya’nın hizmetine girersin. Ama haydi, yemeğe geçelim; bunları sonra konuşuruz.”

Bunun üzerine Bernal Diaz ve birkaç İspanyol’la birlikte ziyafet salonunda meşalelerin ışığında yemeğe oturduk. Otomie yanımızdan ayrılmak istedi; kaptan kalmasını söylediyse de hiçbir şey yemedi ve az sonra odadan sessizce sıvıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…