Bölümler 41Şu an: Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı
- 1 İthaf382 kelime
- 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
- 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
- 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
- 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
- 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
- 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
- 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
- 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
- 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
- 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
- 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
- 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
- 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
- 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
- 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
- 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
- 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
- 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
- 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
- 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
- 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
- 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
- 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
- 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
- 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
- 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
- 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
- 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
- 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
- 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
- 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
- 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
- 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
- 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
- 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
- 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
- 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
- 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XV
MONTEZUMA’NIN SARAYI
Yaralarım yüzünden bir hafta boyunca o kadar hastaydım ki yerimden kıpırdatılamadım. Ardından Tenoctitlan, yani Meksika kentinden üç günlük mesafeye varıncaya dek bir sedyede taşınmam gerekti. Sonrasında, yollar İngiltere’de gördüğüm yollardan daha iyi yapılıp bakımlı olduğundan, yeniden yürüyebildim. Buna sevindim; çünkü başka erkeklerin omuzlarında, yerlilere özgü kadınsı bulduğum usulle taşınmayı hiç sevmem. Üstelik artık soğuk bir ülkeye gelmiştik; yol uçsuz bucaksız yaylalardan ve dağların doruklarından geçiyordu, bu yüzden sıcak topraklardaki gibi taşınmam gerekmiyordu. Fantastik biçimli aloe ve başka dikenli, etli bitkilerle kaplı, yalnızca kumlu ve susuz toprağında yaşayabilen bu uçsuz bucaksız, ıssız düzlüklerden daha kasvetli bir yer görmedim. Sınırları içinde üç ayrı iklimi barındıran, tropiklerin bütün ihtişamını ölçülemez genişlikteki çöllerle yan yana sunabilen tuhaf bir ülke burası.
Bir gece, yolcuların kullanması için yol boyunca yapılmış dinlenme evlerinden birinde konakladık. Bu ev, Tenoctitlan vadisini çevreleyen sıradağların, yani sierra’nın neredeyse doruğundaydı. Ertesi sabah şafak sökmeden yeniden yola çıktık; bu yüksek yerde soğuk öylesine keskindi ki sıcak ülkeden gelmiş bizler pek az uyuyabilmiştik. Guatemoc da mümkünse o gece kente varmak istiyordu.
Birkaç yüz adım ilerleyince patika dağ sırasının sırtına ulaştı; hayranlık ve şaşkınlık içinde birden durakladım. Aşağıda kocaman bir kara ve su çanağı uzanıyordu, ama gece karanlığı hâlâ içini doldurduğundan hiçbir şey seçemiyordum. Önümdeyse bulutları delen iki karlı dağın dorukları yükseliyordu. Henüz doğmamış güneşin ışığı tepelerine vuruyor, beyazlıklarını çoktan kan rengine boyuyordu. Biri Popo, yani Tüten Tepe; ötekiyse Iztac, yani Uyuyan Kadın diye anılırdı. Şafaktan önceki o saatte gözler önüne serdikleri manzaradan daha görkemlisi insana hiç sunulmamıştır. Popo’nun yüksek doruğundan yükselen büyük duman sütunları, içlerindeki ateşle gün doğumunun kızıllığı birleşince, yuvarlanan alev sütunlarına benziyordu. Aşağıdaki parıltılı yamaçların ihtişamını kim anlatabilir, kim hayal edebilir? Beyazın gizeminden donuk kırmızıya, kırmızıdan al al renge, oradan da gökkuşağındaki bütün göz kamaştırıcı tonlara durmadan dönüşüyorlardı. Tenoctitlan yanardağlarının üzerinde güneşin doğuşunu görmüş olanlardan başkası anlatamaz, doğrusu.
Popo’yu seyredip gözlerimi doyurunca Iztac’a döndüm. Uyuyan Kadın, Azteklerin “kocası” dediği Popo yanardağı kadar yüksek değildir. İlk baktığımda, yüksek mezar yatağında bir ceset gibi yatan, saçları dağın yamacından aşağı dökülen kardan dev bir kadın biçiminden başka bir şey göremedim. Ama şimdi güneş ışınları ona da vurmuştu; gül pembesi bir sis perdesinden ihtişamla çıkıvermiş gibi görünüyordu. Harikulade, insanı derinden etkileyen bir manzaraydı. O sırada ne kadar güzel olsa da Uyuyan Kadın’ı en çok akşamları severim. O vakit aşağıdaki karanlığın üzerinde görkemli bir siluet gibi uzanır; karanlık örtüsünü üzerine çekerken ağır ağır o ciddi gecenin içinde kaybolur.
Ben seyrederken ışık yanardağların yamaçlarından aşağı süzülüp eteklerindeki ormanları ortaya çıkarmaya başladı. Yine de uçsuz bucaksız vadi, tepelerin ve tapınak damlarının adalar gibi yükseldiği, deniz dalgalarını andıran yoğun sis kümeleriyle doluydu. Aşağı doğru ilerledikçe buharlar ağır ağır dağıldı; Tezcuco, Chalco ve Xochicalco gölleri güneş ışığında dev aynalar gibi parladı. Kıyılarında birçok kent vardı; bunların en büyüğü olan Meksika, suların üzerinde yüzüyor gibiydi. Kentlerin ötesinde ve çevresinde yeşil mısır ve aloe tarlalarıyla orman ağaçlarının korulukları uzanıyor, uzakta vadinin sınırını çizen kara kaya duvarı yükseliyordu.
Bütün gün bu masal ülkesinde hızla yol aldık. Amaquem ve Ajotzinco kentlerinden geçtik; burada bu kentleri anlatmaya vakit ayırmayacağım. Chalco Gölü kıyısına kurulmuş nice güzel köyden de geçtik. Sonra suların üzerinde duran bir yol gibi inşa edilmiş büyük taş geçide girdik ve öğleden sonra Cuitlahuac kasabasına vardık. Oradan Iztapalapan’a geçtik. Guatemoc, amcası Cuitlahua’nın kraliyet konağında gecelemek istiyordu. Fakat kasabaya vardığımızda, koşucularla gelişimizden haberdar olan Montezuma’nın, hiç oyalanmadan Tenoctitlan’a ilerlememizi ve bizi taşımak için tahtırevanlar hazırlanmasını buyurduğunu öğrendik. Tahtırevanlara binip bahçeler içindeki o güzel kenti geride bıraktık; güney geçidi boyunca hızla taşındık. Gölün dibine dikilmiş kazıklar üzerine kurulmuş kasabaların, sazlıklara yerleştirilip bir tekne gibi su üzerinde yüzen bahçelerin, sayısız teocalli ve ışıl ışıl tapınağın, hafif kanolarla işlerine gidip gelen binlerce yerlinin arasından geçtik. Sonunda, gün batımına doğru setin üzerinde duran Xoloc adlı mazgallı kaleye ulaştık. Duruyor diyorum, ama ne yazık ki artık durmuyor. Cortes onu ve gözlerimin o gün gördüğü bütün o görkemli kentleri yıktı.
Xoloc’ta, gördüğüm en kudretli kent olan Tenoctitlan’a, yani Meksika’ya girmeye başladık. Dış mahallelerdeki evler kerpiçten ya da sıkıştırılmış topraktandı; zengin kesimlerdeyse kızıl taştan yapılmışlardı. Her evin çevresinde bir avlu, avlunun çevresinde de bir bahçe vardı; aralarından iki yanında yaya yolları bulunan kanallar akıyordu. Meydanlar, meydanlarda da piramitler, saraylar ve sayısız tapınak vardı. Şaşkına dönene dek baktım; ama sonunda kuzeye, güneye, doğuya ve batıya açılan taş kapıları, her yanı yılanlarla oyulmuş duvarı, cilalı döşemeleri, binlerce insan kafatasıyla süslenmiş teocallileri ve çevresindeki uçsuz bucaksız tianquez’i, yani pazaryerini olan büyük tapınağı gördüğümde, bütün bunlar da hiç kalırdı. O sırada yalnızca bir an görebildim; karanlık çökmek üzereydi. Sonra bizi karanlığın içinden nereye götürdüklerini bilmeden taşımaya devam ettiler.
Bir süre sonra kentten çıktığımızı ve ulu sedir ağaçlarının gölgesinde dik bir yokuştan yukarı gittiğimizi fark ettim. Az sonra bir avluda durduk; inmem istendi. Prens Guatemoc beni, bütün odalarının tavanı sedir ağacından, duvarlarıysa zengin renkli kumaşlarla kaplı, olağanüstü bir eve götürdü. Bu evde altın, bizim İngiltere’mizde tuğla ve meşe ne kadar bolsa o kadar bol görünüyordu. Ellerinde sedir değnekleri taşıyan hizmetkârların önderliğinde birçok koridor ve odadan geçtik. Sonunda başka hizmetkârların bizi beklediği bir odaya vardık; bizi güzel kokulu sularla yıkayıp görkemli giysiler giydirdiler. Sonra ayakkabılarımızı çıkarmamızın istendiği bir kapıya götürdüler; gösterişli giysilerimizi örtmemiz için her birimize kaba, renkli birer kaftan verdiler. Kaftanlarımızı giyince kapıdan geçmemize izin çıktı. Kendimizi birçok soylu erkekle birkaç kadının bulunduğu geniş bir salonda bulduk. Hepsi ayakta, kaba kaftanlar içindeydi. Salonun öbür ucunda yaldızlı bir paravan vardı; ardından tatlı müzik sesleri geliyordu.
Güzel kokulu meşalelerle aydınlanan büyük salonda dururken birçok adam ilerleyip Prens Guatemoc’u selamladı. Hepsinin merakla bana baktığını fark ettim. Bir süre sonra bir kadın geldi; olağanüstü güzellikteydi. Uzun boylu, heybetliydi; kaba dış giysisinin altında işlemeli, mücevherlerle süslü görkemli giysiler taşıyordu. Yorgun ve şaşkın olmama rağmen güzelliği beni bir mengene gibi kavradı; daha önce hiç böyle güzel bir kadın görmemiştim. Gözleri, bir erkek geyiğin gözleri gibi gururlu ve dolgun; kıvırcık saçları omuzlarına dökülüyordu. Yüz hatları çok soylu, ama neredeyse keder verecek kadar yumuşaktı; yine de kimi zaman hayli sert görünebilirdi. Hanım henüz gençliğinin baharındaydı; belki on sekiz yaşlarında görünüyordu, ama bedeni olgun bir kadınınki gibiydi ve son derece soylu bir duruşu vardı.
“Selam, kuzenim Guatemoc,” dedi tatlı bir sesle. “Sonunda geldin demek. Hükümdar babam seni uzun zamandır bekliyor; gecikmenin nedenini soracaktır. Kız kardeşim, yani karın, senin neden geciktiğini merak etti.”
O konuşurken bu hanımın gözleriyle beni süzdüğünü görmekten çok hissettim.
“Selam, kuzenim Otomie,” diye karşılık verdi prens. “Yolculuğun aksilikleri yüzünden geciktim. Tobasco çok uzakta; üstelik himayemdeki kişi ve yoldaşım Teule,” diyerek beni işaret etti, “yolda bir kaza geçirdi.”
“Ne kazası?” diye sordu.
“Şu kadar: Herkes benden kaçarken o, hayatını tehlikeye atıp beni bir pumadan kurtardı; bu sırada da biraz yaralandı. Beni şöyle kurtardı—” Birkaç sözle olanları anlattı.
Kadın dinledi; öykü boyunca gözlerinin parladığını gördüm. Anlatması bitince yeniden konuştu, bu kez bana seslendi.
“Hoş geldin, Teule,” dedi gülümseyerek. “Bizim halkımızdan değilsin, ama yüreğim senin gibi bir adama yakınlık duyuyor.” Gülümsemesini sürdürerek yanımızdan ayrıldı.
“Bu soylu hanım kim?” diye Guatemoc’a sordum.
“O, kuzenim Otomie; Otomie halkının prensesi ve amcam Montezuma’nın gözde kızı,” diye yanıtladı. “Senden hoşlandı, Teule; bu da birçok bakımdan senin için iyi. Sus!”
Tam o sırada salonun öbür ucundaki paravan yana çekildi. Ardında, işlemeli bir minder üzerinde oturan bir adam, yerli âdetince yaldızlı tahta bir pipodan tütün dumanını içine çekiyordu. Bu adam, hükümdar Montezuma’dan başkası değildi. Uzun boyluydu, yüzü kederliydi; kendi halkından biri için fazlasıyla soluk bir teni, ince siyah saçları vardı. Saf beyaz pamuktan bir kaftan giymiş; altın kemer ve incilerle süslü sandaletler takmıştı. Başındaki tüy sorguç kraliyet yeşilindeydi. Ardında, hafif giyinmiş bir grup güzel genç kadın duruyordu; bazıları lavta ve başka çalgılar çalıyordu. İki yanında, hepsi yalınayak ve kaba giysiler içinde dört yaşlı danışman vardı.
Paravan çekilir çekilmez salondaki herkes dizlerinin üzerine kapanıp yere eğildi; ben de hemen onları örnek aldım. İmparator, piposunun yaldızlı kâsesiyle işaret edinceye kadar öyle kaldılar. Sonra ayağa kalkıp ellerini kavuşturdular; gözlerini yerde tutarak boyun eğmiş halde beklediler. Montezuma bir işaret daha yaptı. Elçi olduklarını anladığım üç yaşlı adam ilerleyip kendisinden bir dilekte bulundu. Başını sallayarak yanıt verdi; onlar da önünde eğilip geri geri yürüyerek kalabalığa karıştılar. Ardından imparator danışmanlarından birine bir şey söyledi. Danışman eğilip salon boyunca ağır ağır ilerledi, sağa sola bakındı. Az sonra gözü Guatemoc’a takıldı; zaten onu görmemesi zordu, çünkü oradaki herkesten bir baş uzun duruyordu.
“Selam, prens,” dedi. “Hükümdar Montezuma sizinle ve yoldaşınız Teule’yle konuşmak istiyor.”
“Teule, benim yaptığımı yap,” dedi Guatemoc ve salon boyunca önden yürüdü. Paravanın bulunduğu yere varınca arkamızdan çekildi ve bizi salondakilerden ayırdı.
Burada ellerimiz kavuşturulmuş, gözlerimiz yerde, bir süre bekledik; sonra ilerlememiz için işaret verildi.
“Raporunu ver, yeğenim,” dedi Montezuma buyurgan, alçak bir sesle.
“Görkemli Montezuma, Tobasco kentine gittim. Teule’yi bulup buraya getirdim. Ayrıca kraliyet buyruğuna göre başrahibin kurban edilmesini sağladım. Şimdi de imparatorluk mührünü geri veriyorum.” Yüzüğü bir danışmana uzattı.
“Yolda neden bu kadar geciktin, yeğenim?”
“Yolculuğun türlü aksilikleri yüzünden. Hayatımı kurtarmaya çalışırken, kraliyet Montezuma, tutsağım Teule bir pumaya ısırıldı. Derisini size sunu olarak getirdim.”
Montezuma ilk kez bana baktı. Sonra danışmanlarından birinin uzattığı resimli tomarını açıp okumaya başladı; ara sıra gözlerini bana çeviriyordu.
“Betimleme iyi,” dedi sonunda, “tek bir şey dışında: bu tutsağın Anahuac’ın en yakışıklı erkeği olduğunu söylemiyor. Söyle bakalım Teule, soydaşların neden topraklarıma çıkıp halkımı öldürdü?”
“Bundan hiçbir şey bilmiyorum, ey kral,” diye yanıtladım; Guatemoc’un yardımıyla elimden geldiğince iyi anlatmaya çalışıyordum. “Onlar soydaşım değil.”
“Raporda damarlarında bu Teulelerin kanı olduğunu kabul ettiğin, kıyılarımıza ya da yakınlarına onların büyük kanolarından biriyle geldiğin yazıyor.”
“Doğru, ey kral; ama onların halkından değilim. Kıyıya bir fıçıya tutunarak sürüklendim.”
“Yalan söylediğine inanıyorum,” diye karşılık verdi Montezuma, kaşlarını çatarak. “Böyle yüzerek geleni köpekbalıklarıyla timsahlar parçalar.” Sonra kaygıyla ekledi: “Söyle, Quetzal’ın soyundan mısın?”
“Bilmiyorum, ey kral. Beyaz ırktanım; ilk atamızın adı Âdem’di.”
“Belki Quetzal’ın başka bir adıdır,” dedi. “Çocuklarının geri döneceği uzun zamandır kehanet ediliyor; şimdi gelişlerinin vakti gelmiş gibi görünüyor.” Derin bir iç çekti, sonra ekledi: “Şimdi git. Yarın bana bu Teuleleri anlatacaksın; akıbetine rahipler kurulu karar verecek.”
Rahiplerin adını duyunca kemiklerime dek titredim ve ellerimi yalvarırcasına kavuşturup haykırdım:
“İsterseniz beni öldürün, ey kral; ama ne olur beni yeniden rahiplerin eline teslim etmeyin.”
“Tanrı’nın sözcüsü olan rahiplerin elindeyiz hepimiz,” diye soğukça karşılık verdi. “Üstelik bana yalan söylediğine inanıyorum.”
Sonra kötü bir şey olacakmışçasına içim ürpererek yola koyuldum; Guatemoc’un da yüzü asıktı. Kendimin İspanyol kanı taşıdığımı ama İspanyol olmadığımı söylediğim o ana acı acı lanet ettim. O gün bildiklerimin hepsini bilseydim bile, işkence bu sözleri ağzımdan alamazdı. Ama artık çok geçti.
Guatemoc beni Chapoltepec sarayının bazı dairelerine götürdü. Orada karısı, kraliyet prensesi Tecuichpo, onu bekliyordu; çok güzel bir kadındı. Yanında başka kadınlar da vardı; aralarında Montezuma’nın kızı Prenses Otomie ve birkaç soylu bulunuyordu. Bize görkemli bir ziyafet çekildi; ben de Prenses Otomie’nin yanına oturtuldum. Bana son derece nazik davranıp ülkem ve Teule halkı hakkında pek çok şey sordu. İmparatorun Teuleler, yani İspanyollar yüzünden yüreğinin çok sıkıldığını ilk kez ondan öğrendim. İmparator batıl inançlıydı ve eski bir kehanete göre ülkeyi almaya gelecek olan tanrı Quetzal’ın çocuklarının bu Teuleler olduğuna inanıyordu. Otomie öylesine nazik, öylesine krallara yaraşır bir güzellikteydi ki, İngiltere’de çok uzaklarda bıraktığım ve bir daha göremeyeceğimi sandığım nişanlımdan başka bir kadın için kalbimin ilk kez çarptığını hissettim. Sonraki günlerde öğrendiğim üzere, o gece etkilenen tek yürek benimki değildi.
Yakınımızda Montezuma’nın kız kardeşi Prenses Papantzin oturuyordu. Ne gençti ne de güzeldi; yine de yüzü son derece sevimli ve ölümün habercisiymiş gibi kederliydi. Nitekim birkaç hafta geçmeden öldü; ama mezarında huzur bulamadı, anlatacağım gibi.
Ziyafet sona erince kakao, yani çikolata içtik ve pipolarla tütün tüttürdük. Tobasco’da öğrendiğim, insanı tuhaf ama pek hoş biçimde gevşeten bu alışkanlıktan bir türlü vazgeçemedim; oysa burada, İngiltere’de tütünü bulmak hâlâ zor. Ardından beni sedir tahtalarıyla kaplı küçük bir odaya, yatacağım yere götürdüler. Bir süre uyuyamadım; bu harikulade yeni ülkede gördüğüm bütün o tuhaf manzaraların anısı aklıma dolmuştu. Burası hem uygar hem de barbar bir ülkeydi. Üzgün yüzlü o kralı düşündüm: milyonların mutlak efendisi, insanın isteyebileceği her şeyle, uçsuz bucaksız servetle, yüzlerce güzel eşle, sevgi dolu çocuklarla, sayısız orduyla ve sanatın bütün görkemiyle çevriliydi. Yeryüzünün en güzel imparatorluğunu yönetiyor, her türlü zevk elinin altında bulunuyordu. Ölümlülüğü dışında her bakımdan tanrıydı; bir tanrı gibi tapınılıyordu. Yine de korku ve batıl inançların kurbanıydı; saraylarının en sefil kölesinden bile daha kederliydi. İşte Süleyman’ın göstermeyi seveceği türden bir ders! Montezuma da Süleyman’la birlikte şöyle diyebilirdi:
“Gümüş de altın da biriktirdim; kralların ve eyaletlerin kendilerine özgü hazinelerini topladım. Erkek ve kadın şarkıcılar, insanoğlunun zevkleri, türlü türlü müzik aletleri edindim. Gözlerimin arzuladığı hiçbir şeyi esirgemedim; hiçbir sevinci yüreğimden uzak tutmadım. Ama gördüm ki her şey boş ve ruhu bezdiren bir şeymiş; güneşin altında hiçbir kazanç yokmuş.”
O da böyle diyebilirdi; nitekim başka sözlerle gerçekten de dedi. Ditchingham Kilisesi’nin koridorunun kuzey duvarındaki iskeletler ve üç hükümdarı betimleyen resmin çok yerinde gösterdiği gibi, kralların da bir yazgısı vardır ve mutluluk onlara diğer insanlardan daha fazla nasip olmaz. Hatta iyilikçim Fonseca’nın bir keresinde bana söylediği gibi, mutluluk hiç nasip olmaz: gerçek mutluluk, kısa ve zahmetli günümüzün kederlerine uyanıp durduğumuz bir düşten ibarettir.
Sonra düşüncelerim o güzelim genç kızın, Prenses Otomie’nin görüntüsüne uçtu. Bana öyle şefkatle baktığına inanıyordum; bu görüntü içimi tatlı bir duyguyla doldurdu. Gençtim; İngiliz Lily’m, sevgilim, çok uzakta, artık sonsuza dek yitip gitmişti. Bu Kızılderili gelinciğini güzel bulmam şaşılacak şey miydi? Onun tatlılığına, güzelliğine ve kraliyet kanından gelen o zarafete kim kapılmazdı? Giydiği giysinin zengin güzellikleri gibi, barbarlığı da zihnimin gözünü çekip kamaştırıyordu; o sırada bunun yalnızca iyi yanını görüyordum. Kadınsı şefkatine, iyi eğitimli İngiliz kadınlarımızda bulunmayan, kasvetli ve tuhaf, Doğulu bir zenginlikte yeni bir nitelik katıyordu. Bu nitelik, hayal gücümü ve duyularımı aynı anda etkiliyor, onların aracılığıyla kalbimi tutsak ediyordu.
Otomie, erkeklerin düşlerinde gördüğü ama pek azının kavuşabildiği türden bir kadına benziyordu; çünkü dünyada onun gibi yaradılışta insan, böyle insanların yetişebileceği yerlerden de daha azdı. Hem temiz yürekli hem tutkulu; soylu kandan, soylu yürekli; yaradılışı zengin, son derece kadınsı; yine de bir erkek kadar cesur ve gece kadar güzeldi. Bilgiye susamış bir zihni, hiçbir kederin yenemediği bir ruhu vardı. Dışa vurduğu duygular durmadan değişse de son derece sadıktı ve bir erkek kadar onurluydu. Montezuma’nın kızı, Otomie prensesi işte böyle biriydi. Onu güzel bulmam şaşılacak şey miydi? Yazgı beni sevgisine kavuşturduğunda sonunda benim de onu sevmem şaşılacak şey miydi? Yine de yaradılışında, bilseydim beni ondan uzak tutacak bir yan vardı. Bütün çekiciliğine, güzelliğine ve erdemlerine rağmen, yüreğinin derininde hâlâ bir vahşiydi; bunu saklamak için ne kadar çabalasa da ara sıra kanı ona üstün gelirdi.
Ama Chapoltepec sarayındaki odamda yatarken kapımın dışındaki nöbetçilerin ayak sesleri, artık aşkla ve başka zevklerle pek işim kalmadığını hatırlattı bana; hayatım her gün ince bir ipe bağlıydı. Ertesi gün rahipler yazgıma karar verecekti; yargıçlar rahipler olduğunda mahkûm, hüküm açıklanmadan ne ceza alacağını bilirdi. Bir yabancıydım, üstelik beyazdım; böylesi birinin bin Kızılderili yüreğinden daha makbul bir kurban olacağı kesindi. Tobasco sunaklarından alınıp Tenoctitlan’ın daha yüce sunaklarını süslemek için getirilmiştim; hepsi bundan ibaretti. Yazgım, yurdumdan uzakta sefilce can vermek ve bu dünyada kendimden bir daha hiç haber alınmamasıydı.
Böyle kederli düşüncelere dalmışken sonunda uyuyakaldım. Uyandığımda güneş yükselmişti. Hasırımdan kalkıp ahşap parmaklıklı pencereye gittim ve dışarı baktım. Baktığım saray, kayalık bir tepenin doruğundaydı. Tepenin bir yanı Tezcuco’nun mavi sularıyla yıkanıyor, öte yanında, bir mil kadar uzakta, Meksika’nın tapınak kuleleri yükseliyordu. Tepenin yamaçlarında ve bazı yönlerde eteğinden bir mil öteye dek, dallarından hayaletimsi gri yosunların sarktığı kocaman sedir ağaçları büyüyordu. Bu ağaçlar öylesine iriydi ki en küçüğü bile Ditchingham yöresinin en görkemli meşesinden büyüktü; en büyüğünün gövdesi dibinden ölçüldüğünde yirmi iki adım geliyordu. Bu olağanüstü, kadim ağaçların ötesinde ve aralarında Montezuma’nın bahçeleri uzanıyordu. Tuhaf, görkemli çiçekleri, mermer hamamları, kuşhaneleri ve vahşi hayvanların barınaklarıyla, sanırım bütün dünyadaki en harikulade bahçelerdi.[5]
“Hiç değilse,” diye düşündüm, “ölmem gerekse bile Anahuac ülkesini, kralını, geleneklerini ve halkını görmüş olmak da bir şey.”
[5]
Montezuma’nın bahçeleri çoktan yok oldu; ama sedirlerin bazıları Chapoltepec’te hâlâ yaşıyor, İspanyollar çoğunu kesmiş olsa da. Geleneklere göre büyük imparatorun gözde ağacı olan birinin gövdesi, bu kitabın yazarının orada yaptığı kabaca hesaba göre yaklaşık altmış ayak çevresindedir. Montezuma’nın servet ve kudretinin bütün görkeminden geriye yalnızca birkaç kadim kozalaklı ağacın kalmış olduğunu düşünmek tuhaf. —YAZAR.
Bölüm etkileşimi
