Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

41. bölüm / 41

Xl. Bölüm — Amen

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Xl. Bölüm — Amen
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime · Okuduğun bölüm

XL. BÖLÜM

AMEN
Artık anlatacak pek az şey kaldı; öyküm de sona yaklaşıyor. Buna şükrediyorum, çünkü çok yaşlandım ve yazmak beni yoruyor. Öyle yoruyor ki geçen kış defalarca bu işi bırakmanın eşiğine geldim.

Lily’yle bir süre, bugün yazmakta olduğum aynı odada neredeyse hiç konuşmadan oturduk; büyük sevincimiz ve ona karışan başka nice duygu dilimizi bağlamıştı. Sonra, sanki aynı dürtüyle, diz çöküp ikimizi de bu tuhaf buluşmaya dek koruyan göklere alçakgönüllülükle şükrettik. Dizlerimizden kalkalı çok olmamıştı ki evin dışında bir hareketlilik duyuldu; az sonra iri yapılı bir hanım içeri girdi. Ardından yakışıklı bir beyefendi, bir delikanlı ve bir genç kız geldi. Bunlar kız kardeşim Mary, kocası Wilfred Bozard, Lily’nin erkek kardeşi ve hayatta kalan iki çocukları Roger ile Joan’dı. Eve dönenin başkası değil ben olduğumu anlayınca Lily, John adlı hizmetkâr aracılığıyla onlara haber göndermiş; görmeye sevineceklerini düşündüğü birinin yanında olduğunu söylemişti. Kimi bulacaklarını bilmeden hemen buraya koşmuşlardı. İlk anda pek bir şey anlayamadılar, çünkü çok değişmiştim ve odadaki ışık loştu. Bu yabancının kim olduğunu merak ederek şaşkınlık içinde durdular.

“Mary,” dedim sonunda, “Mary, beni hatırlamıyor musun, kız kardeşim?”

Mary yüksek sesle haykırdı, kollarıma atılıp bir süre ağladı; sevgili ölülerimiz ansızın sağ salim karşımızda belirse hepimiz böyle ağlardık. Kocasıysa elimden tuttu, şaşkınlıkla içten bir küfür savurdu; duygulanan bazı erkeklerin âdetidir bu. Çocuklar boş gözlerle bakakaldı. Sonra kızı yanıma çağırdım; artık annesinin biz ayrıldığımız zamanki hâline benziyordu. Onu öpüp yıllar önce öldüğünü duymuş olabileceği amcasının ben olduğumu söyledim.

Bu sırada atım yakalanıp ahıra konmuş, herkesin unuttuğu atımı da alıp akşam yemeğine gittik. Benim için tuhaf bir yemekti; yemekten sonra haberleri sordum. Yaşlı efendim Fonseca’nın bana bıraktığı servetin sağ salim buraya ulaştığını ve Lily’nin gözetiminde büyük ölçüde arttığını öğrendim; Lily geçimi için ondan çok az harcamış, her zaman kendi malı değil de emanetmiş gibi davranmıştı. Ancak ölümüm kesin görünmeye başlayınca kız kardeşim Mary de mal varlığımdaki payını almış; bununla Earsham ve Hedenham’daki bazı uzak toprakları, ayrıca Ditchingham ve Broome’daki Tyndale Hall’un ormanını ve malikanesini satın almıştı. Bu toprakları ona benden armağan olarak bırakabileceğini hemen söyledim; çünkü görünüşe bakılırsa onlarsız da ihtiyacım olandan çok daha zengindim. Bu sözüm, yıllardır elinde tuttuğu şeyden vazgeçmek bir erkek için zor olduğundan, kocası Wilfred Bozard’ı pek sevindirdi.

Sonra öykünün geri kalanını dinledim: Babamın ansızın ölümünü; altının gelişinin Lily’yi kardeşim Geoffrey’le evlenmeye zorlanmaktan nasıl kurtardığını; Geoffrey’nin sonradan kötü yollara sapıp otuz bir yaşında ölümüne varan bir hayat sürdüğünü. Lily’nin babası ve eski düşmanım Squire Bozard’ın sonunu da öğrendim: Ansızın öfkeye kapılınca geçirdiği bir felç onu öldürmüştü. Sonrasında, erkek kardeşi kız kardeşim Mary’yle evlenince Lily, Lodge’a taşınmış; kardeşim Geoffrey’nin mirasına yüklediği borçları ödeyip kız kardeşimin bu mirastaki haklarını satın almıştı. O günden beri Lodge’da, kederli ve yalnız ama bütünüyle mutsuz olmayan bir kadın olarak yaşamış; zamanının büyük bölümünü hayır işlerine ayırmıştı. Bana, mirasçım olarak yönetmesi gereken geniş topraklar ve paralar olmasa bir manastıra kapanıp ömrünü huzur içinde geçireceğini söyledi. Ben onun gözünde yitip gitmiş, hatta ölmüştüm; buna da inanmıştı—karakın battığı haberi Ditchingham’a ulaşmıştı. Bu yüzden, birkaç varlıklı beyefendi kendisine talip olmuş olsa da artık evlenmeyi düşünmüyordu. Gençlikten orta yaşlılığa dinginlik içinde ilerlemiş olanların anlatacakları, bazı küçük meseleler—çocukların doğumları ve ölümleri, Bungay’i vuran büyük fırtına ve sel, o günlerde Waveney vadisinin ne kadar uzun olduğu—bunlardan ibaretti. Kralların tahta çıkıp devrilmesinden ve Roma Papası’nın gücünün çöküşüyle hâlâ sürmekte olan manastırların yağmalanması gibi siyasi meselelerden burada söz etmiyorum.

Ama şimdi sıra benim öyküme gelmişti. En başından başladım; dinlerken yüzlerinin aldığı hâli görmek tuhaftı. Bülbülleri susturup ardıç kuşları ötmeye başlayana, doğuda gün ağarana kadar Lily’nin yanında oturup öykümü anlattım; yine de bitirememiştim. Hazırlanan odalarda uyuduk. Ertesi gün anlatmaya kaldığım yerden devam ettim; Bernal Diaz’a ait kılıcı, Guatemoc’un bana verdiği büyük zümrüt kolyeyi, anlattıklarımın kanıtı olan bazı yara izlerini ve yaraları gösterdim. Halkın bu kadar şaşırdığını hiç görmemiştim. Otomie kadınlarının son kurban edilişini ve kendi gölgesiyle, daha doğrusu kendi kötülüğünün gölgeleriyle dövüşürken ölen de Garcia’nın korkunç sonunu anlattığımda korkuyla haykırdılar; Isabella de Siguenza ile Guatemoc’un ölümlerini ve oğullarımı yitirişimi anlatınca da ağladılar.

Ama öykünün tümünü bu topluluğa anlatmadım; bir kısmı yalnızca Lily’nin duyması içindi. Otomie’yle aramda geçenleri ona bir erkeğin başka bir erkeğe anlatacağı açıklıkla anlattım; artık bir şeyi saklarsam aramızda hiçbir zaman tam bir güven oluşmayacağını hissediyordum. Bu yüzden bütün kuşkularımı ve sıkıntılarımı dile getirdim; Otomie’yi sevmeyi öğrendiğimi, güzelliğiyle tatlılığının onu Montezuma’nın sarayında ilk gördüğüm andan itibaren beni kendine çektiğini ya da kurban taşında aramızda yaşananları da gizlemedim.

Sözümü bitirince Lily dürüstlüğüm için teşekkür etti ve bu konularda erkeklerin kadınlardan farklı olduğunu söyledi; çünkü O, yabancı aşklara kapılma isteğinden kurtulmaya hiç ihtiyaç duymamıştı. Yine de Tanrı’nın ve Doğa’nın bizi yarattığı hâlimiz buydu; bu yüzden birbirimizi suçlamaya, hatta yalnızca eğilim eksikliğinden ibaret olanı erdem saymaya pek hakkımız yoktu. Üstelik bu Otomie, putperestliği bir yana, yürekli bir kadındı; bir erkeğin gezgin bakışlarını kolayca kamaştırabilirdi. Aşkı uğruna, Lily’nin göze alabileceğinden çok daha fazlasını göze almıştı. Son olarak, benim önümde Otomie’yle evlenmek ya da çabuk bir ölümle yüzleşmek arasında seçim yapmak olduğu açıktı; ona böyle büyük bir yemin etmişken tehlikelerim geçince yanından ayrılmış olsaydım gerçekten yeminimi bozmuş olurdum. Bu nedenle Lily bu meselenin kapanmasını istiyordu; ölmüş eşimi hâlâ şefkatle anarsam kıskanmayacaktı.

Bunları söylerken berrak ve ciddi gözleriyle bana öyle tatlı baktı ki o gözlerin meleklerin ışıldayan yüzlerini süsleyen gözler olması gerektiğini hep düşündüm. İlk oğlumun ölümüne ve başka kayıplarıma duyduğum acıdan söz ettiğimde aynı gözler yaşlarla doldu. Lily, çocuk sahibi olma umudundan vazgeçtiği birkaç yıl sonrasına kadar, ölmüş oğullarımı ve onlara duyduğum hiç dinmeyen sevgiyi kıskanmaya başlamadı.

Dönüşümün ve Hindistan diyarlarının halkları arasında yaşadığım tuhaf serüvenlerin haberi dört bir yana yayıldı. Çevre köylerden, hatta Norwich ve Yarmouth’tan bile kilometrelerce yol gelip beni görmeye gelenler oldu; öykümü anlatmam için öyle çok ısrar ettiler ki sonunda yoruldum. Karada ve denizde pek çok tehlikeden sağ salim kurtuluşum için buradaki Ditchingham Meryem Ana Kilisesi’nde bir şükran ayini düzenlendi. Roma Katolik inancının törenlerine göre düzenlenen bu ayin artık tekrarlanmadı; çünkü ben uzaklarda kaldığım süre içinde azizler de Aztek tanrıları gibi devrilmiş, Roma’nın boyunduruğu İngiltere’nin boynundan çıkarılmıştı. Herkes benimle aynı düşünmese de ben, rahiplerin düzenbazlığını ve zulmünü yeterince görmüş biri olarak, buna yürekten sevindim.

Tören bitip herkes evine gittikten sonra, kız kardeşimle kocasının konuğu olarak bir süre kaldığım Hall’dan boş kiliseye geri döndüm; Lily’yle evlenene kadar oradaydım.

Haziran akşamının dingin ışığında, babamla annemin mezarını örten sazların üzerine, mihrapta diz çöktüm; ruhumu onların ebedî istirahatgâhına, onları koruyan Tanrı’ya doğru gönderdim. Böyle diz çökmüşken içimi büyük bir huzur kapladı. Delikanlıyken de Garcia’dan öç almak için ettiğim yeminin ne kadar çılgınca olduğunu anladım; bütün acılarımın bir tohumdan büyüyen ağaç gibi o yeminden doğduğunu gördüm. Ama o zaman bile de Garcia’dan nefret etmekten başka bir şey yapamazdım; hâlâ da edemem. Üstelik annemin katilinden öç almak istemem doğaldı, gerçi bunu başka bir El’e bırakmak daha doğru olurdu.

Küçük mihrap kapısının dışında, içeride olduğumu bildiği için orada bekleyen Lily’yle karşılaştım ve birlikte konuştuk.

“Lily,” dedim, “sana bir şey sormak istiyorum. Bunca şeyden sonra, değersiz biri olsam da hâlâ benimle evlenir misin?”

“Yıllar önce söz verdim, Thomas,” diye karşılık verdi; sesi çok alçaktı ve yanındaki mezarın üzerinde açmış yaban gülü gibi kızarmıştı. “Fikrimi hiç değiştirmedim. Hatta öldüğünü sanırken bile yıllarca seni kocam bildim.”

“Belki de bunu hak etmiyorum,” dedim. “Ama olacaksa, ne zaman olacağını söyle; gençliğimiz geçti, kaybedecek pek vaktimiz yok.”

“Ne zaman istersen, Thomas,” diye karşılık verdi ve elini elime bıraktı.

O akşamdan sonraki bir hafta içinde evlendik.

Öyküm artık sona erdi. Bana böylesine kederli ve çalkantılı bir gençlik, ardından da genç bir erkeklik veren Tanrı, orta yaşımda ve yaşlılığımda beni ölçüsüzce kutsadı. Uzun uzun anlattığım bütün bu olayların üzerinden nice gün geçti: Evlendiğimiz yıl bu pencerelerin altına diktiğim gürgen fidanı şimdi gölgelik güzel bir ağaç oldu; hâlâ onu görecek kadar yaşıyorum. Waveney’nin bu mutlu vadisinde, acı anılarım ve ölüler için duyduğum, zamanın bile köreltemediği özlem bir yana, gümüşe çalan saçlarımın üzerinden yıllar sağlık, huzur ve dinginlik içinde geçti. Her yıl, pek az kişinin tanıdığı böylesi bir eşin gerçek sevgisine daha derinden sevindim. Anlaşılan gençliğin yürek sızısı ve umutsuzluğu, Lily’nin o soylu yaradılışını tatlandırmış, onu neredeyse ilahi bir mertebeye yükseltmişti. Başımıza yalnızca bir acı geldi: bebeğimizin ölümü. Çocuksuz ölmeye yazgılı olduğum için, bu acıda Lily’nin de hâlâ bir kadın olduğu ortaya çıktı; bunu anlattım. Bunun dışında aramıza hiçbir gölge düşmedi. Yaşam yokuşundan el ele indik; sonunda, ömrünü tamamladığında eşim benden alındı. Bir Noel gecesi yanımda uyumak üzere yattı; sabah olduğunda ölmüştü. Elbette derin ve acı bir yas tuttum, ama bu, gençliğimde yaşadığım acılara benzemiyordu; çünkü yaş ve alışkanlık, ölümün getirdiği kederlerin keskinliğini törpüler. Lily’yle uzun süre ayrı kalmayacağımızı biliyordum, şimdi de biliyorum. Çok yakında Lily’nin bulunduğu yere katılacağım; bu yolculuktan korkmuyorum. Ölüm korkusu artık beni terk etti; yeterince uzun yaşayan ve günahlarından tövbe etmeye çalışan herkesten de sonunda uzaklaşır. Güvenliğimi Kapılar’da, göksel tesellimi ise beni kurban taşından kurtaran ve bu çalkantılı dünyadaki nice tehlikeden geçerken bana yol gösteren Her Şeye Gücü Yeten’in elinde bırakmaktan hoşnudum.

Beni, Thomas Wingfield’ı, sevdiğim ve sevmiş olduğum herkesi kutsal korumasında tutan Babam Tanrı’ya şükür, yücelik ve övgüler olsun! Âmin.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…