Montezuma'nın Kızı kitap kapağı

32. bölüm / 41

Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 41Şu an: Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor
  1. 1 İthaf382 kelime
  2. 2 Birinci Bölüm — Thomas Wıngfıeld Öyküsünü Neden Anlatıyor1.854 kelime
  3. 3 Iı. Bölüm — Thomas Wıngfıeld’ın Soyu2.040 kelime
  4. 4 Üçüncü Bölüm — İspanyolun Gelişi2.155 kelime
  5. 5 Bölüm IV — Thomas Aşkını Anlatıyor2.258 kelime
  6. 6 Bölüm V — Thomas Yemin Ediyor2.860 kelime
  7. 7 Bölüm VI — Elveda, Sevgilim1.872 kelime
  8. 8 Bölüm VII — Andres de Fonseca2.476 kelime
  9. 9 Bölüm VIII — İkinci Karşılaşma2.594 kelime
  10. 10 Bölüm IX — Thomas Zengin Oluyor2.442 kelime
  11. 11 Bölüm X — Isabella de Sıguenza’nın Sonu3.438 kelime
  12. 12 Bölüm XI — Karakın Batışı2.047 kelime
  13. 13 Bölüm XII — Thomas Karaya Çıkıyor2.797 kelime
  14. 14 Bölüm XIII — Kurban Taşı2.415 kelime
  15. 15 Bölüm XIV — Guatemoc’un Kurtarılması2.162 kelime
  16. 16 Bölüm XV — Montezuma’nın Sarayı2.609 kelime
  17. 17 Bölüm XVI — Thomas Tanrı Oluyor2.461 kelime
  18. 18 Xvıı. Bölüm — Papantzın’in Dirilişi2.438 kelime
  19. 19 Bölüm XVIII — Gelinlerin Adlandırılması2.279 kelime
  20. 20 Bölüm XIX — Dört Tanrıça2.403 kelime
  21. 21 Xx. Bölüm — Otomıe’nin Öğüdü2.569 kelime
  22. 22 Bölüm XXI — Aşk Öpücüğü2.171 kelime
  23. 23 Xxıı. Bölüm — Haçın Zaferi2.153 kelime
  24. 24 Xxııı. Bölüm — Thomas Evleniyor3.290 kelime
  25. 25 Xxıv. Bölüm — Korku Gecesi1.884 kelime
  26. 26 Xxv. Bölüm — Montezuma’nın Hazinesinin Gömülmesi3.433 kelime
  27. 27 Bölüm XXVI — Guatemoc’un Taç Giyişi1.973 kelime
  28. 28 Bölüm XXVII — Tenoctıtlan’ın Düşüşü2.547 kelime
  29. 29 Yirmi Sekizinci Bölüm — Thomas’ın Ölümüne Hükmediliyor2.303 kelime
  30. 30 Xxıx. Bölüm — De Garcıa İçini Döküyor2.447 kelime
  31. 31 Xxx. Bölüm — Kaçış2.188 kelime
  32. 32 Xxxı. Bölüm — Otomıe Halkına Yalvarıyor2.750 kelime · Okuduğun bölüm
  33. 33 Bölüm XXXII — Guatemoc’un Sonu1.823 kelime
  34. 34 Bölüm XXXIII — Isabella de Sıguenza’nın İntikamı2.029 kelime
  35. 35 Bölüm XXXIV — Çamlar Şehri’nin Kuşatılması2.270 kelime
  36. 36 Xxxv. Bölüm — Otomie Kadınlarının Son Kurbanı2.861 kelime
  37. 37 Bölüm XXXVI — Teslim Oluş2.221 kelime
  38. 38 Xxxvıı. Bölüm — İntikam2.380 kelime
  39. 39 Xxxvııı. Bölüm — Otomıe’nin Vedası2.589 kelime
  40. 40 Bölüm XXXIX — Thomas Ölüler Arasından Dönüyor2.589 kelime
  41. 41 Xl. Bölüm — Amen1.463 kelime

XXXI. BÖLÜM

OTOMIE HALKINA YALVARIYOR
Uyandığımda, loş bir ışığın aydınlattığı bir mağarada yatıyordum. Otomie üzerime eğilmişti. Çok uzakta olmayan bir yerde bir adam, kuru aloe yapraklarıyla yakılmış ateşin üzerinde tencerede yemek pişiriyordu.

“Neredeyim, ne oldu?” diye sordum.

“Güvendesin, sevgilim,” diye karşılık verdi. “En azından bir süre. Bir şeyler yedikten sonra sana anlatırım.”

Bana et suyu ve yiyecek getirdi. İştahla yedim; doyunca konuşmaya başladı.

“Tlaskalalının peşimize düştüğünü ve ondan nasıl kurtulduğumu hatırlıyorsun, değil mi?”

“Hatırlıyorum Otomie; ama onu öldürecek gücü nereden bulduğunu anlayamıyorum.”

“Aşk ve çaresizlik verdi bana o gücü. Umarım bir daha böyle bir şeye hiç ihtiyaç duymam. Ondan söz etme, kocam; başımıza gelen her şeyden daha korkunç geliyor bana. Yine de içimi rahatlatan bir şey var: Onu öldürmedim. Kılıç elimde burkuldu; sanırım yalnızca sersemlemişti. Sonra biraz ilerleyip kaçtık. Arkama baktığımda, baygın adamın iki Tlaskalalı yoldaşının peşimizden geldiğini gördüm. Adamın yattığı yere ulaşıp başında durdular. Sonra izimize düşüp hızla koşmaya başladılar. Pek yakında bizi yakalayacaklardı; çünkü artık kıpırdayacak hâlin yoktu, aklın başında değildi ve seni taşıyacak gücüm kalmamıştı. Yine de tökezleyerek ilerledik. Takipçiler elli adım kadar yaklaştığında çalıların arasından bize doğru koşan sekiz silahlı adam gördüm. Bunlar benim halkımdan, Otomie’lerdendi; senin emrinde hizmet etmiş ve İspanyol ordugâhını gözetleyen askerlerdi. Yalnız bir İspanyol görünce onu öldürmeye gelmişlerdi. Neredeyse öldürüyorlardı da; başta nefes nefese kaldığımdan konuşamıyordum. Sonunda birkaç kelimeyle adımı ve rütbemi, bir de senin acıklı durumunu anlatabildim. O sırada iki Tlaskalalı da üzerimize yetişmişti. Otomie askerlerine bizi korumaları için seslendim. Düşmanların geldiğini anlamadan Tlaskalalılara saldırdılar; birini öldürüp ötekini tutsak ettiler. Sonra bir sedye yaptılar, seni üzerine yatırdılar ve dinlenmeden yirmi fersah boyunca dağlara taşıdılar; sonunda bu gizli sığınağa ulaştılar. Üç gündür burada yatıyorsun. Teule’ler seni her yerde aradı ama boşuna. Daha dün içlerinden ikisi, on Tlaskalalıyla birlikte mağaranın yüz adım kadar yakınından geçti. Halkımızın onlara saldırmasını önlemek için çok uğraştım. Şimdi geldikleri yere döndüler; sanırım bir süre güvendeyiz. Yakında iyileşirsin, sonra buradan ayrılabiliriz.”

“Nereye gidebiliriz Otomie? Yuvamızdan olmuş kuşlar gibiyiz.”

“Çamlar Şehri’nde sığınacak bir yer aramalı ya da suyun öte yanına uçmalıyız; başka çaremiz yok, kocam.”

“Denizi deneyemeyiz Otomie; buraya gelen bütün gemiler İspanyol gemisi. Çamlar Şehri’nde bizi nasıl karşılayacaklarını da bilmiyorum; davamız yenildi, on binlerce savaşçılarını da yitirdiler.”

“Riski göze almalıyız, kocam. Anahuac’ta hâlâ kederimize ve kendi kederlerine ortak olacak sadık yürekler var. Hiç değilse daha büyük tehlikelerden kurtulduk. Şimdi yaralarını sarayım; biraz dinlen.”

Böylece dağlardaki mağarada üç gün daha yattım; Otomie bana baktı. O sürenin sonunda sedyeyle yolculuk edebilecek hâle gelmiştim; yine de haftalarca ayağımı yere basamadım. Dördüncü gün gece yola çıktık. Beni adamların omuzlarında taşıdılar; sonunda Çamlar Şehri’ne uzanan boğazdan geçtik. Burada nöbetçiler bizi durdurdu. Otomie başımızdan geçenleri anlattı ve içlerinden bazılarının önden gidip öykümüzü kentin kaptanlarına iletmesini istedi. Taşıyıcılarım yorgun olduğundan habercilerin ardından ağır ağır ilerledik. Güzel kentin kapılarına vardığımızda güneş batıyordu; kızıl ışınları kentin ardında yükselen Xaca’nın karlı doruğuna vurmuş, duman başlığını erimiş demir gibi koyu kırmızıya çevirmişti.

Gelişimizin haberi yayılmıştı; burada orada kümelenmiş insanlar geçişimizi seyrediyordu. Çoğu sessizce duruyordu, ama kuşatmada kocası ya da oğlu ölmüş bazı kadınlar bize tıslayarak lanet okuyordu.

Ah, bir yıldan az zaman önce Çamlar Şehri’ne ilk kez girdiğimizdeki hâlimizden ne kadar farklıydı bugünkü hâlimiz! O zaman on bin kişilik bir ordu bize eşlik etmişti; önümüzde müzisyenler şarkı söylemiş, yolumuza çiçekler serpilmişti. Şimdiyse! Şimdiyse Teule’lerin intikamından kaçan iki firari olarak gelmiştik. Dört yorgun askerin taşıdığı sedyede ben yatıyordum. Halkın prensesi Otomie ise, kadınların alay ettiği o ahlaksız kadın giysisi içinde yanımda yürüyordu; çünkü başka giysi bulamamıştı ve onu taşıyacak kimse yoktu. Kent halkı da başlarına gelenlerin sorumlusu olarak bizi görüp lanet okuyordu. Sözle yetinip yetinmeyeceklerini bilmiyorduk.

Sonunda teocalli’nin gölgesindeki meydanı geçip ışık çekilirken eski, oymalı saraya vardık. Kutsal tepe Xaca’nın dumanı, yüreğindeki ateşle parlamaya başlamıştı. Bizi karşılamak için pek az hazırlık yapılmıştı. O gece bir meşale ışığında tortilla ya da mısır ekmeğiyle su içerek, ülkenin en yoksulları gibi akşam yemeği yedik. Sonra dinlenmek için sürünerek yerimize çekildik. Yaralarımın acısı yüzünden uyanık yatarken, uyuduğumu sanan Otomie’nin yanımda sessizce hıçkırmaya başladığını duydum. Gururlu ruhu sonunda ezilmişti. Kuşatmada ilk çocuğumuz öldüğünde bir kez ağladığını görmüştüm; şimdi acı acı ağlıyordu.

“Neden böyle kederleniyorsun Otomie?” diye sonunda sordum.

“Uyanık olduğunu bilmiyordum, kocam,” diye hıçkırarak karşılık verdi. “Bilseydim kederimi bastırırdım. Kocam, başımıza gelenlere ve halkımın başına gelenlere üzülüyorum. Bir de, bunlar küçük şeyler olsa da, senin güçten düşüp önemsiz bir adam gibi görülmene ve burada bulduğumuz soğuk teselliye üzülüyorum.”

“Haklısın karım,” diye karşılık verdim. “Söyle, bu Otomie halkı bize ne yapacak? Bizi öldürecekler mi, yoksa Teule’lere mi teslim edecekler?”

“Bilmiyorum; yarın öğreneceğiz. Ama ben sağ teslim olmayacağım.”

“Beni de karım. Cortes’in ve adamı de Garcia’nın merhametinden medet ummaktansa ölüm iyidir. Hiç umudumuz var mı?”

“Evet, umut var sevgilim. Şimdi Otomie halkı yenilmiş durumda ve topraklarının en seçkinlerini ölüme götürdüğümüzü hatırlıyorlar. Ama yürekleri cesur ve cömerttir; yüreklerine dokunabilirsem her şey yine yoluna girebilir. Yorgunluk, acı ve anılar bizi güçsüz düşürüyor; oysa bunca felaketten kurtulmuşken yüreğimiz cesaretle dolu olmalı. Uyu kocam, düşünmeyi bana bırak. Her şey yine yoluna girecek; çünkü talihsizliğin de bir sonu vardır.”

Uyudum; sabah biraz dinlenmiş ve daha umutlu bir zihinle uyandım. Çünkü ışık yüzüne vurup dinlenerek yenilenen insan daha cesur olmaz mı?

Gözlerimi açtığımda güneş çoktan yükselmişti; Otomie ise şafakla birlikte kalkmış, bu üç saat boyunca boş durmamıştı. Öncelikle, yiyecek bulmayı ve rütbemize daha uygun, üzerimizdeki paçavralardan daha iyi giysiler edinmeyi başarmıştı. Ayrıca, talihsizlikte de ona bağlı kalan nüfuzlu kişilerden bazılarını bir araya getirmiş, onları kentte dolaşıp öğle vakti sarayın merdivenlerinden halka sesleneceğini duyurmakla görevlendirmişti. Çünkü Otomie’nin iyi bildiği gibi, kalabalığın yüreğine dokunmak, soğuk ve yaşlı danışmanlarınkine dokunmaktan daha kolaydır.

“Dinlemeye gelecekler mi?” diye sordum.

“Kaygılanma,” diye yanıtladı. “Kuşatmadan sağ çıkan bizi görmek ve olanların gerçeğini öğrenmek istemeleri onları buraya getirecek. Üstelik aramızdan intikam almak isteyenler de olacak.”

Otomie haklıydı. Sabah ilerleyip öğleye yaklaşırken Çamlar Şehri sakinlerinin binlercesinin toplandığını gördüm; sarayın merdivenleriyle piramidin ön yüzü arasındaki alan, kalabalıktan kapkara olmuştu. Otomie kıvırcık saçlarını tarayıp aralarına çiçekler yerleştirdi, omuzlarına beyaz giysilerinin üzerine dökülen, ışıl ışıl tüylü bir pelerin aldı. Göğsüne de Guatemoc’un hazine odasında bana verdiği, bütün talihsizliklerimiz boyunca güvenle sakladığı o görkemli zümrüt kolyeyi taktı; beline altın bir kemer bağladı. Sarayda bulunan, ucu altın kaplı küçük abanoz asayı da eline aldı; yanına rütbesini gösteren başka süsler ve simgeler de taktı. Yolculuk ve acılar onu yıpratmış, keder güzelliğini bir süreliğine soldurmuş olsa da, böyle giyinmiş hâliyle gözlerimin gördüğü kadınların en kraliçesi gibi görünüyordu. Ardından beni kaba sedyeme yatırttı. Öğle vakti gelince, beni dağların ötesinden taşıyan askerlere yanımda yürüyerek beni taşımalarını buyurdu. Böylece sarayın geniş kapısından çıktık ve merdivenlerin başındaki platformda yerimizi aldık. Gelişimizle birlikte binlerce kişinin ağzından, avına uluyan yabanıl hayvanlarınkine benzeyen öfkeli bir haykırış yükseldi. Ses gittikçe yükseldi; en cesur yüreği bile dehşete düşürecek bu haykırışın ne dediğini yavaş yavaş seçebildim.

“Öldürün onları!” diye haykırdı kalabalık. “Yalancıları Teule’lere verin.”

Otomie platformun kenarına ilerledi, abanoz asayı kaldırdı ve güneş güzel yüzüne, bedenine vururken sessizce durdu. Ama kalabalık bize binlerce hakaret ve tehdit savuruyor, gürültü giderek artıyordu. Bir kez, onu parçalamak istercesine üzerine atıldılar; fakat dalganın kayaya çarpıp geri çekilmesi gibi son basamakta durup geri döndüler. Bir başka sefer de bir mızrak fırlatıldı ve boynuyla omzunun arasından geçti.

Beni taşıyan askerler ölümümüzün yakın olduğunu anlayıp ona ortak olmak istemediler; sedyemi taşların üzerine bırakıp saraya geri çekildiler. Bütün bunlar olurken Otomie kımıldamadı bile; mızrak yanından vızıldayarak geçerken dahi. Heybetli ve küçümseyen bir tavırla, kadınların arasında gerçek bir kraliçe gibi karşılarında durdu. Varlığının haşmeti ve cesaretinin büyüklüğü, kalabalığı yavaş yavaş susturdu. Sonunda ortalık sessizleşince, uzaktan da duyulabilen berrak bir sesle konuştu.

“Kendi Otomie halkımın arasında mıyım?” diye acı acı sordu, “yoksa yolumuzu kaybedip belki de vahşi bir Tlaskalalı kabilesinin arasına mı düştük? Dinleyin, Otomie halkı. Benim tek bir sesim var; kalabalıkla akıl yürütemem. Sözcünüz olacak birini seçin, yüreğinizden geçeni o dile getirsin.”

Kalabalığın gürültüsü yeniden yükseldi; kimi bir ad, kimi başka bir ad bağırıyordu. Sonunda, Otomie halkı arasında büyük nüfuz sahibi, rahip ve soylu Maxtla öne çıktı. Otomie halkının İspanyollarla ittifak kurmasını en çok savunan, Tenoctitlan’ın savunmasında Guatemoc’a yardım edecek bir ordu gönderilmesine karşı çıkan da oydu. Üstelik yalnız gelmemişti: Yanında, giysilerinden Tlaskalalı olduklarını anladığım dört şef ve Cortes’in elçileri vardı. O zaman yüreğim daraldı; gelişlerinin amacını kestirmek güç değildi.

“Konuş Maxtla,” dedi Otomie. “Bize ne yanıt vereceğimizi bilmemiz için söyleyeceklerini dinlemeliyiz. Siz de, Otomie halkı, konuşma bitince aramızda hüküm verebilmek için sessiz kalın, rica ederim.”

Kalabalıkta derin bir sessizlik oldu. Ağıldaki koyunlar gibi birbirlerine sokulmuş, Maxtla’nın sözlerini duymak için kulak kesilmişlerdi.

“Seninle, prenses, ve Teule olan kanun kaçağı kocanla konuşmam kısa ve sert olacak,” diye kaba bir tavırla söze başladı. “Bir süre önce, Azteklerin imparatoru Cuitlahua’ya Teule’lerle, Quetzal’ın oğullarıyla savaşında yardım edecek bir ordu istemek üzere buraya geldin. Çoğumuz karşı çıktığımız hâlde o ordu sana verildi; çünkü tatlı sözlerinle konseyi ikna ettin. İhtiyatlı davranmayı, hatta beyaz adamlarla, tanrının çocuklarıyla ittifak kurmayı öğütleyen bizlerin sözü dinlenmedi. Gittin ve halkımızın en seçkinlerinden yirmi bin kişi seninle Tenoctitlan’a geldi. Şimdi neredeler? Söyleyeyim: İçlerinden ancak iki yüz kadarı sürünerek evlerine döndü; geri kalanların bir kısmı zapilotelerin kursaklarında havada uçuşuyor, bir kısmı da çakalların karnında yerde yatıyor. Hepsi öldü ve onları ölüme sen götürdün. Yirmi bin oğlumuzun, kocamızın ve babamızın canı karşılığında ikinizin hayatını istememiz çok mu? Ama bunu bile istemiyoruz. Yanımda Malinche’nin, Teule’lerin komutanının elçileri duruyor; kentimize daha bir saat önce ulaştılar. Malinche adına getirdikleri talep şu, kendi sözleriyle:

“‘Montezuma’nın kızı Otomie’yi ve Teule diye bilinen, suçlarının hak ettiği adaletten kaçmış dönek sevgilisini bana geri verin; o zaman, Otomie halkı, sizinle işim iyi olacak. Onları saklar ya da teslim etmeyi reddederseniz, vadinin kraliçesi Tenoctitlan’ın başına gelen, Çamlar Şehri’nin de başına gelecek. Öyleyse, Otomie halkı, sevgimle öfkem arasında seçim yapın. Buyruğuma uyarsanız geçmişi bağışlayacak, boyunduruğumu üzerinizde hafif tutacağım; reddederseniz kentiniz dümdüz edilecek, adınız dünyanın kayıtlarından silinecek.’”

“Malinche’nin elçileri, söyleyin: Bunlar Malinche’nin sözleri değil mi?”

“Aynen öyle, Maxtla,” dedi elçi heyetinin sözcüsü.

Kalabalık yeniden gürültüye boğuldu; sesler “Onları verin, barış sunusu olarak Malinche’ye teslim edin!” diye bağırıyordu. Otomie öne çıkıp konuşmaya başlayınca sesler kesildi; herkes onun sözlerini duymak istiyordu. Şöyle konuştu:

“Görünüşe göre, Otomie halkı, ben de kocam da kendi vasallarımızın önünde yargılanıyoruz. Öyle olsun; bir kadın olarak davamızı elimden geldiğince savunacağım. Güç sizde; Maxtla ve müttefikleri Malinche ile Tlaskalalılar karşısında aramızda hüküm vereceksiniz. Suçumuz ne? Cuitlahua’nın buyruğuyla Teule’lerle savaşında yardımınızı istemek için buraya gelmiş olmamız. O zaman size ne demiştim? Anahuac halkları beyaz adamlara karşı birleşmezse, bağlanmamış bir odun demetindeki çubuklar gibi birer birer kırılıp ateşe atılacaklarını söylemiştim. Yalan mı söyledim? Hayır, doğruyu söyledim. Çünkü kabilelerinin, özellikle de Tlaskalalıların ihaneti yüzünden Anahuac düştü; Tenoctitlan da tarlaya ekilmiş mısır taneleri gibi ölülerle dolu bir harabeye döndü.”

“Doğru!” diye bağırdı bir ses.

“Evet, Otomie halkı, doğru. Ama Anahuac uluslarının bütün savaşçıları sizin oğullarınız gibi davransaydı, sonuç başka olurdu. Onlar öldü; siz de ölümlerinin karşılığında bizi düşmanlarınıza, sizin de düşmanlarınıza teslim etmek istiyorsunuz. Ama ben, aralarında nice akrabam olsa da, onlar için yas tutmuyorum. Hayır, öfkelenmeyin, dinleyin. Kendi onurlarını kazanıp ün tacını başlarına koyarak ve Güneş’in Evleri’nde ölümsüz bir yurda yerleşerek şeref içinde ölmeleri; köle olarak yaşamalarından daha iyidir. Oysa anlaşılan sizin istediğiniz bu, Otomie halkı. Size söylediklerimde yalan yok. Malinche, Guatemoc’un beynini dağıtmak için kullandığı çubuklar şimdi kırılıp Teule’lerin tenceresinde yemek pişirmek için yakılacak. Bu yalancı çocuklar çoktan onun kölesi oldu. Müttefik kabilelerine taş ocaklarında ve sokaklarda çalışmayı buyurduğunu duymadınız mı? Yaktığı görkemli kent suların yüzeyinde yeniden yükselene dek çalışacaklar. Siz de bu işe katılmaya koşmayacak mısınız, Otomie halkı? Dinlenme bilmeyen, ödülü yalnızca gözetmenin kırbacı ve Teule’nin bedduası olan bu işe? Elbette koşarsınız, dağların halkı! Elleriniz yayla mızrak için değil, kürekle mala için biçimlenmiş. Vadinin güneşinde ya da madenin gölgesinde Malinche’nin buyruğunu yerine getirip servetini artırmak için didinmek, düşman ayağının henüz basmadığı şu tepelerde özgürce yaşayıp beklemekten size daha tatlı gelecek!”

Yine durakladı. Onu dinleyen binlerce kişinin arasından kuşku ve huzursuzluk mırıltısı geçti. Maxtla öne çıkıp konuşmak istedi ama halkın sesleri onu bastırdı: “Otomie! Otomie! Otomie’nin sözlerini dinleyelim!”

“Halkım, teşekkür ederim,” dedi, “çünkü size anlatacak daha çok şeyim var. Demek ki suçumuz, Teule’lere karşı savaşmaları için ardımıza bir ordu takmış olmamız. Peki bu orduyu nasıl topladık? Size ordunuzu toplamanızı mı buyurdum? Hayır; davamı anlattım ve ‘Şimdi seçin,’ dedim. Seçtiniz ve şimdi ölü olan o görkemli bölükleri kendi özgür iradenizle gönderdiniz. Öyleyse suçum, sizin dediğiniz gibi yanlış, ama benim hâlâ en doğru seçim olduğuna inandığım şeyi seçmiş olmanız; bu suç yüzünden de ben ve kocam Teule’lere barış sunusu olarak verileceğiz. Dinleyin: Bizi Teule’lere vermeden ve ağzımız sonsuza dek kapanmadan önce, savaşlarda neler yaşadığımızı anlatayım. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Durun, bir çocuğum oldu; yaşasaydı bugün prensiniz olacaktı. O çocuğun gözlerimin önünde açlıktan ölümünü gördüm; günbegün, azar azar, eriyip gidişini izledim. Ama ne önemi var? Oğlumu kaybettim diye yakınacak ben kimim; oysa oğullarınızın çoğu öldü ve kanlarının hesabı benden soruluyor. Bir kez daha dinleyin.” Ardından, kuşatmanın dehşetini, İspanyolların zulmünü ve benim komuta ettiğim Otomie askerlerinin yiğitliğini yakıcı sözlerle anlattı. Koca kalabalık bir saat boyunca sözlerine kulak kesilmişti. Mücadelede benim oynadığım rolden, yaptığım işlerden de bahsetti. Arada, kıtlıkla katliamdan kurtulmuş ve benim emrimde savaşmış bir asker kalabalıktan sesleniyordu:

“Doğru; gözlerimizle gördük.”

“Ve böylece,” dedi, “sonunda her şey bitti; Tenoctitlan harabeye döndü, kuzenim ve kralım, görkemli Guatemoc, Malinche’nin elinde tutsak kaldı. Onunla birlikte kocam Teule, kız kardeşim, ben ve daha nice kişi de tutsak düştü. Malinche, Guatemoc’a ve yanındakilere büyük bir onurla davranacağına yemin etmişti. Ona nasıl davrandığını biliyor musunuz? Birkaç gün içinde kralımız Guatemoc işkence sandalyesine oturtuldu; Montezuma’nın hazinesinin saklı olduğu yeri söyletmek için köleler bedenini kızgın demirlerle yaktı! Ah, ona ‘Yazıklar olsun!’ diye bağırmakta haklısınız; sözüm bitmeden daha da yüksek sesle bağıracaksınız. Bilin ki Guatemoc acıyı tek başına çekmedi; orada onunla birlikte acı çeken ve ağzını açmayan biri yatıyor. Ben de, prensesiniz, işkenceye mahkûm edildim. Ölüm kapımıza dayanınca kaçtık; çünkü kocama Otomie halkının yüreğinin temiz olduğunu ve kederimizde bize sığınak sağlayacağını söyledim. Onun uğruna ben, Otomie, bir fahişenin giysisine bürünüp onunla buraya kaçtım. Yaşayıp göreceklerimi ve duyacaklarımı bilseydim, bizi böyle karşılayacağınızı düşleyebilseydim, merhamet dilemek için karşınıza çıkmadan önce yüz kez ölmüş olurdum.”

“Ah, halkım, halkım, yalancı Teule’yle anlaşmayın, yalvarırım; cesur ve özgür kalın. Boyunlarınız köle boyunduruğuna göre değil; oğullarınızla kızlarınızın soyu, yabancıların ihtiyaçlarına ve zevklerine hizmet etmek için fazla yüce. Malinche’ye başkaldırın. Soyumuzdan bazıları öldü ama binlercesi hayatta. Dağlardaki yuvanızda Anahuac’taki bütün Teule’leri püskürtebilirsiniz; tıpkı geçmişte yalancı Tlaskalalıların Aztekleri geri püskürttüğü gibi. O zaman Tlaskalalılar özgürdü, şimdi ise köle bir halk oldular. Söyleyin, onların köleliğini paylaşacak mısınız? Halkım, halkım, kendim için ya da onur dışında her şeyden çok sevdiğim kocam için yalvardığımı sanmayın. Bizi bu köpeklere, Malinche’nin elçi diye göndererek size hakaret ettiği Tlaskalalılara, sağ teslim etmenize göz yumacağımızı mı sanıyorsunuz? Bakın,” dedi ve kendisine fırlatılmış mızrağın yerde durduğu yere yürüyüp onu kaldırdı, “işte bir dostumuzun bize gönderdiği ölüm aracı. Yalvarışımı dinlemezseniz gözlerinizin önünde nasıl kullanılacağını göreceksiniz. Sonra isterseniz bedenlerimizi barış sunusu olarak Malinche’ye gönderebilirsiniz. Ama size kendi iyiliğiniz için yalvarıyorum. Malinche’ye başkaldırın; sonunda ölecekseniz, Teule’nin köleleri olarak değil, özgür insanlar olarak ölün. Şimdi onun merhametinin neye benzediğini, Maxtla’nın öğüdünü dinlerseniz başınıza ne geleceğini görün.” Sonra yattığım sedyeye gelip giysilerimi hızla yırttı; belime kadar neredeyse çıplak kaldım. Yaralı bacağımdaki sargıları çözdü, ardından beni kaldırıp sağlam ayağımın üzerinde durur hâle getirdi.

“Bakın!” diye tiz bir sesle haykırdı; yüzümdeki ve bacağımdaki yara izlerini, henüz iyileşmemiş yaraları gösteriyordu. “Teule’nin ve Tlaskalalının eserine bakın; düşman onlara teslim olunca ona nasıl davranıyorlar, görün. İsterseniz teslim olun, isterseniz bizi terk edin; ama o zaman sizin bedenleriniz de aynı biçimde damgalanacak. Teule’nin açgözlülüğünü doyuracak bir parça altın ya da onun tembelliğini gidermek için çalışabilecek bir erkek veya genç kız kalmayana dek.”

Sonra sustu ve tek başıma ayakta duramadığım için beni usulca yere indirdi. Mızrak elinde, halk hâlâ bizi elçilere teslim etmemizi isterse onu yüreğime saplamaya hazırmış gibi başımda dikildi.

Bir an sessizlik oldu; sonra gürültü ve kargaşa ilkinin on katı şiddetle yeniden patladı. Ama bu kez hedef biz değildik. Otomie kazanmıştı. Soylu sözleri, güzelliği, acılarımızın hikâyesi ve çektiğim işkencelerin görüntüsü amacına ulaşmıştı. Halkın yüreği, ordularını yok eden Teule’lere ve onlara yardım eden Tlaskalalılara karşı öfkeyle dolmuştu. Bir kadının zekâsı ve belagati hiçbir zaman böyle hızlı bir değişime yol açmamıştı. Çığlıklar atıyor, giysilerini yırtıyor, silahlarını havada sallıyorlardı. Maxtla konuşmaya çalıştı ama onu bastırıp yere indirdiler; az sonra canını kurtarmak için kaçıyordu. Sonra Tlaskalalı elçilere dönüp onları sopalarla dövdüler ve şöyle bağırdılar:

“Malinche’ye yanıtımız bu. Kaçın köpekler, yanıtımızı da götürün!” diye haykırdılar; elçiler kentten sürülene dek.

Nihayet kargaşa sona erdi. Büyük şeflerden bazıları öne çıkıp Otomie’nin elini öptüler ve şöyle dediler:

“Prenses, biz çocukların seni ölümüne koruyacağız; çünkü içimize yeniden cesaret verdin. Haklısın; köle olarak yaşamaktansa özgürce ölmek daha iyi.”

“Gördün mü kocam,” dedi Otomie, “halkımın sadık ve dürüst olduğunu söylerken yanılmamışım. Ama şimdi savaşa hazırlanmalıyız; geri dönülemeyecek kadar ileri gittiler. Bu haber Malinche’nin kulağına varınca, yavrularını çaldıkları bir puma gibi olacak. Şimdi dinlenelim; çok yoruldum.”

“Otomie,” diye karşılık verdim, “bu dünyada senden daha büyük bir kadın yaşamamıştır.”

“Bilemem kocam,” dedi gülümseyerek; “övgünü kazandıysam ve güvendeysek, bana yeter.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…