40 • Nabız

40 - Nabız

Erdem Akın - İsimsiz Türkü

‘Bir doktor nabzı kaçırmaz; bir abi ise korkudan kendi nabzını bile duyamaz.’

Oruç, o gün ilk kez zamanın geçmesini değil; durmasını istedi.

Ama o anda Oruç Furtuna’nın en büyük düşmanı zaman değildi; kardeşini en iyi tanıyor oluşuydu.

Bazı insanlar düşmeden önce durmazdı; bazı abiler de bunu bildiği için koşmazdı.

-

Karadeniz’in o çıldıran yağmuru, çardağın ahşap çatısına balyoz gibi inmeye devam ediyordu.

Çatının kenarlarından süzülen kalın su perdeleri, birkaç dakika önce yerlere saçılmış porselenlerin, kırık camların ve İso’nun avucundan damlamış olan kanın üzerine düşüyor; kızıllığı ağır ağır taşların arasına sürüklüyordu.

Az önce göğü yırtarcasına yükselen haykırışlar, gürlemeler ve devrilen o devasa masanın gürültüsü…

Bir anda yok olmuştu.

Çardak, bir cenaze evinin ilk dakikalarındaki o sağırca sessizliğe gömülmüştü.

Adil, başını bir milim bile kaldırmıyordu.

Çardağın kenarına çökmüş, iki elini dizlerinin üzerinde öyle bir güçle kenetlemişti ki, parmak boğumları bembeyaz kesilmiş, eklemleri gerilmekten gıcırdıyordu.

Vicdanının altında ezilen bir dağ gibi bükülmüştü.

Esme, kocası Adil’in omzuna yüzünü gömmüş ağlıyordu.

Herkes kendi vicdan cehenneminde sıkışmıştı.

Ve Fadime…

Fadime hiç kıpırdamıyordu.

Gözleri, İso’nun az önce durduğu, avucundan akan kanla ıslattığı o boş noktaya çivilenmişti.

Bembeyaz kesilmiş yüzüyle, nefes almayı bile unutmuş gibiydi.

Sanki birazdan o karanlık yağmurun içinden İso geri çıkacak…

Başını o bildik, dik başlı tavrıyla kaldırıp,

‘Ula ne bakaysunuz da…’

diyecekti.

Ama kimse gelmiyordu.

Geride sadece, fırtınanın o amansız uğultusu ve giden bir adamın bıraktığı ağır enkaz kalmıştı.

Kimse konuşmuyordu.

Kimse kıpırdamıyordu.

Sadece yağmurun uğultusu…

Ve bir de Fadime’nin kendi içine doğru boğulan hıçkırıkları.

İso’nun az önce oturduğu, parmak izlerinin ve kanının kaldığı o tahta banka doğru yavaşça çöktü.

Titreyen parmaklarını, İso’nun az önce tutunduğu o ahşap yüzeye koydu.

Dokundu oraya.

Sanki sıcaklığı hâlâ oradaymış gibi…

Sessizce, sadece kendinin duyabileceği bir fısıltıyla dudakları kıpırdadı.

“Gitme…”

Ama artık çok geçti.

İso gitmişti.

Çardaktaki o felç edici sessizliği bozan tek kişi Eleni oldu.

Panikle değil…

Çok iyi, çok tecrübeli bir doktorun o buz gibi ama içi yanan kontrollü tavrıyla yerinden fırladı.

Refleks olarak gözü kolundaki saate gitti.

Nabız sayar gibi saniyeleri izledi.

Sonra bir anda başını kaldırdı.

Bakışları karanlık patikadaydı.

"Αρκετά!"

(“Yeter!”)

dedi yavaşça.

Oruç başını çevirmedi.

Eleni kararlı bir adımla çardağın çıkışına doğru yeltendi.

“Oruç… Αρκετά πια! Ben gidiyorum.”

Tam ilk adımı atacaktı ki, Oruç uzanıp Eleni’nin kolunu tuttu.

“Dur.”

Eleni sinirle Oruç’a döndü, kolunu kurtarmaya çalışarak sesini yükseltti.

“Ne demek dur Oruç?! Elá ne dediğinin farkında mısın sen?!”

Oruç birkaç saniye yanıt vermedi.

Her şeyin farkındaydı.

“Dur, Eleni…”

Eleni’nin gözleri, bir doktorun o amansız gözlemlerini Oruç’un yüzüne birer tokat gibi çarpmaya başladı.

“O adam az önce göğsünü yumrukladı! Görmedin mi?! Hiperventile oldu, dakikalardır göğsünü tutuyor! Rengi gitti Oruç! Dudakları morardı!”

Oruç gözlerini kapattı.

Boğazındaki düğüm büyüdü.

“Gördüm…”

dedi fısıltıyla.

“Oruç, en iyi sen biliyorsun! İso’nun oksijen saturasyonu zaten sınırın altında!”

Eleni hırsla saymaya başladı, tıp diline sığınarak korkusunu bastırmaya çalışıyordu.

“Az önce geçirdiği hiperventilasyonu, o emosyonel patlamayı görmedin mi?! Sol akciğeri re-ekspansiyon sürecini henüz tamamlamadı! Geçirdiği pnömotoraks… Bu kadar ağır bir emosyonel stresin ardından sempatik sistem çöker Oruç! Bu kadar süre ayakta kalması bile fizyolojik olarak mümkün değil! Kalbi bunu…”

Cümlesini bitiremedi.

Çıkmadı o kelime boğazından.

Oruç, göz kapaklarını yavaşça indirdi.

İki doktorun, o kapkaranlık gerçeği tek kelimeyle mühürlediği o an geldi.

“…taşıyamaz.”

dedi Oruç.

Fısıltıdan halliceydi sesi.

Fadime başını o an ilk kez kaldırdı.

Bembeyaz, ıslak yüzüyle Oruç’a baktı.

“Neden…”

dedi, sesi hıçkırıkların arasında kaybolup gitti.

“Neden kimse gitmiyor arkasından o zaman? Neden duruyorsunuz?!”

Bu soru çardağın ahşap tavanında asılı kaldı.

Oruç, Fadime’ye dönmedi.

Gözlerini kapatıp derin, ciğerlerini yakan bir nefes çekti.

Eleni bir adım daha yaklaştı, Oruç’un yakasına yapışacak gibiydi.

“Yürürken sol omzunu sabitleyemiyordu! Her nefeste yardımcı solunum kaslarını kullanıyordu! Kan kaybetti! Zaten akciğeri sınırda… Buradan çıkarken de sadece adrenalinle yürüdü!”

Eleni’nin sesi titredi, gözlerinden hırsla yaşlar süzüldü.

“Artık adrenalini çekiliyor Oruç! İso, saniyeler içinde yıkılacak! Neyi bekliyoruz bre, neyi?!”

Oruç, bakışlarını yağmurun gömdüğü o zifiri karanlık patikaya sabitledi.

Hayatındaki en acı, en ağır cümleyi söyledi.

“Bizi.”

Eleni duraksadı.

Anlamadı.

“Ne?..”

Oruç’un sesi boğuktu, bir ağabeyin ciğerinden sökülüp geliyordu her bir kelime.

“Bizi bekliyoruz, Eleni… Biz peşinden gidersek, sırf bizim önümüzde düşmemek için yürümeye devam eder. Kendini zorlar…”

“Kalbi dur dese bile, gururu yürütür onu.”

Oruç derin, yaralı bir nefes çekti.

“İşte ben en çok bundan korkuyorum. Onu durduran şey bedeni olmayacak…”

“Eğer şimdi gidersek, onu yıkan şey bizim yine ona acıyan gözlerimiz olacak.”

Eleni’nin kalkan elleri yavaşça yanına düştü.

Dudakları aralandı ama tek bir kelime edemedi.

Oruç, kol saatine bakmıyordu.

Saati takip etmiyordu.

Sadece kardeşinin gittiği o karanlığa bakıyordu.

Beklemek istemiyordu, içi alev alev yanıyordu ama kardeşinin bu dünyada en çok sığındığı şeyi, gururunu, son kez korumaya çalışıyordu.

“O en çok… Bizim ona acımamızdan korktu. Duymadınız mı az önce haykırdığı kelimeleri? 'Bana acıdınız' dedi… Eğer şimdi arkasından koşarsak, ona 'biz sana hâlâ acıyoruz, sen tek başına yürüyemezsin' demiş olacağız.”

Oruç bir adım geri çekildi, sırtını çardağın ahşap direğine yasladı.

“Bir ömür boyu bizim yükümüzü, bu ailenin yükünü taşıdı o adam… Bırakın, yıkılmadan önce son adımlarını da kendi ayakları üzerinde, kendi gururuyla yürüsün.”

Eleni başını hırsla iki yana salladı.

Sol elinin başparmağıyla kolundaki saatin camına ritmik, takıntılı darbeler vuruyordu.

“Ochi, ochi…”

(“Hayır, hayır…”)

“Bu fizyolojiye aykırı Oruç!”

Saatine bir kez daha baktı.

Yüzündeki doktor ciddiyeti yerini saf bir şaşkınlığa ve korkuya bıraktı.

“Saniyeleri sayıyorum… Masif bir vazovagal senkopla çoktan kollabe olması gerekirdi! İşte şuraya…”

Parmağıyla çardağın birkaç metre ilerisindeki çimliği gösterdi.

“…şu çimlere çoktan düşmüş olması gerekiyordu! Bu bedenle hâlâ nasıl yürüyebiliyor? Bu insani değil!”

Oruç, yağmurun karanlığa gömdüğü patikaya baktı.

Sesi fısıltıya düştü.

“Şu anda İso’yu…”

“İnadından başka hiçbir şey taşımıyor.”

“İsmail Furtuna inadı… Tıp kitaplarında yazmaz o.”

“Birkaç dakika…”

dedi Oruç, gözlerini karanlıktan ayırmadan.

“Bırak… Kimse görmeden yıkılsın.”

Eleni cevap veremedi.

Saatinin camına vuran parmağı donakaldı.

Çardakta zaman kaskatı kesildi.

Eleni gözlerini tekrar koluna indirdi.

Beş dakika on sekiz saniye…

Başını yavaşça kaldırdı.

Sokaktan en ufak bir adım, bir nefes, tek bir ses dahi gelmiyordu.

Yağmurun sağırca gürültüsünden başka hiçbir şey yoktu.

Oruç’un boğazına devasa bir düğüm oturdu.

Göğsü daraldı.

Çünkü sessizlik de iyi değildi.

Sessizlik, çöküşün en somut kanıtıydı.

Oruç, tam adımını çardaktan dışarı, kardeşinin peşinden gitmek için attığı o anda…

O sağırca sessizliğin kalbinden…

Yağmurun o devasa duvarını bıçak gibi yaran, çok uzaklardan gelen, incecik, titrek bir çocuk sesi yankılandı.

“ORUÇ ABİ!”

Çardaktaki herkes aynı salisede taş kesildi.

Bir saniyelik o korkunç, felaket öncesi duraksama…

Ardından ses bu kez parçalanarak, bir çocuğun tüm dünyası yıkılırcasına yeniden koptu sokaktan.

“ORUÇ ABİİİ!”

Eleni’nin yüzündeki bütün kan çekildi.

Saatine bakan eli donakaldı.

Anlamıştı.

İso’nun bedeni…

Pes etmişti.

Ve üçüncüsü geldi…

Karadeniz’in fırtınasını, yağmurunu, çardaktakilerin kalan son umudunu tek bir hamlede yerle bir eden o feryat…

“ÇABUK GEL!”

“ABİM KALKMIYOR!”

O ana kadar kardeşinin kararına ve gururuna saygı duyup bekleyen Oruç Furtuna; o çığlığı duyduğu anda artık sadece bir abi değildi.

Doktordu da.

Kimse yerinden kıpırdayamadı ilk başta.

O hareketsizliği bozan, o şoku ilk atlatan kişi Oruç oldu.

Oruç, çardağın ahşap direğini sarsarak fırladı.

Yağmurun, çamurun, karanlığın içine doğru bir ok gibi atıldı.

Arkasından Eleni, Adil, Esme ve çamurlara bata çıka koşan Fadime…

-

Oruç, fırtınanın içinden adeta bir ok gibi fırladı.

Ayakları çamura batıp çıkıyor, nefesi ciğerlerini yırtıyordu.

Arkasından fırlayan Eleni, çamurda adımları dolaşan Fadime, Adil ve Esme...

Sokağın kıvrımını döndükleri o salisede...

Zaman durdu.

Dünya ekseninden kaydı.

Hepsi öylece gördükleri manzara karşısında donakaldı.

İso, konağın taş duvarının dibinde, hareketsizdi.

Bedeni yağmurla sırılsıklam olmuş, başı sağ tarafa, küçük atmacasının olduğu tarafa düşmüştü.

Gözleri kapalıydı.

Yüzü, bir ölününki kadar beyaz, dudakları ise morun en karanlık tonuna bürünmüştü.

Sağ eli...

Hâlâ Poyraz'ın küçücük elini sımsıkı, sarsılmaz bir inatla tutuyordu.

Poyraz dizlerinin üzerine çökmüş, iki eliyle birden abisinin o kaskatı kesilmiş avucunu kavramıştı.

O saniye...

Kimse hareket edemedi.

Adil’in adımları olduğu yere mühürlendi.

Bakışları İso’nun o hareketsiz yüzüne takıldığında, az önce çardakta savurduğu kelimeler kulaklarında birer kurşun gibi patladı.

‘Bir gün…’

‘Ben yanında olmasam bile…’

‘Kendini bunun borcuyla cezalandırma.’

Esme, elleriyle ağzını kapattı.

Çığlığı kendi avuçlarının içinde boğuldu.

Fadime olduğu yerde sadece durdu.

İso’nun dudaklarındaki o morluğu gördüğü an, dizlerinin bağı çözüldü.

Islak çamurun içine çökerken,

"İso..."

diyebildi sadece.

Sesi çıkmadı, nefesi tıkandı.

Eleni donakaldı.

Bir doktor olarak gözleri İso'nun yüzündeki o solgunluğu, göğsünün hiç hareket etmeyişini okudu.

Kalbine bir bıçak saplandı.

Ve Oruç...

Bal köpüğü gözleri, kardeşinin o cansız gibi yatan bedenine çivilendi.

On ay önce…

O gece kurşunlara hedef olan o adam bile, bu kadar cansız değildi.

Hayatında ilk kez kardeşini bu kadar yenik, bu kadar hareketsiz görüyordu.

O an Oruç ne doktordu ne de başka bir şey...

Sadece dünyadaki ‘tek kardeşini’ kaybettiğini sanan çaresiz bir insandı.

“Kardeşum?..”

O kelime Oruç’un dudaklarından değil, ciğerinden sökülerek çıktı.

Yetişkinlerin üzerine çöken o felç edici ölüm sessizliğini, bir çocuğun feryadı bıçak gibi kesti.

Poyraz başını kaldırdı.

Gözyaşları yağmur suyuna karışmış, sırılsıklam yüzüyle onlara baktı.

Korkudan ve çaresizlikten titriyordu.

“Oruç abi!”

diye bağırdı bağıra bağıra.

Kimse kıpırdayamadı.

Poyraz dönüp eliyle İso’nun omzunu sarsmaya başladı.

“Abi! Uyan ula! Bak abin geldi! Bak... Kalk hadi!”

İso’nun başı sadece hafifçe yana kaydı.

Hiçbir tepki vermedi.

Poyraz’ın nefesi tıkandı.

Hıçkırıkları Karadeniz’in yağmurunu yırttı.

İso’nun elini kendi göğsüne doğru bastırdı sımsıkı.

Başını kaldırıp Oruç’a baktı.

Yüzünde çocukluktan eser kalmamıştı, saf bir dehşet vardı.

Poyraz, İso’nun elini iki eliyle daha çok sıktı, yanaklarını abisinin soğuk parmaklarına bastırdı.

“Oruç abi!.. Ellerim buz gibi oldu!”

“Abim de buz gibi! Uyanmıyor!”

‘Abim de buz gibi...’

Bu cümle…

Oradaki herkesi paramparça etti.

Poyraz, korkudan mı, soğuktan mı bilinmez, titremeye başladı.

Oruç’un yüzüne yalvarır gibi bakıyordu küçük çocuk.

Bu tepkisizliğe küçük bedeni dayanamadı.

“Ne bakaysunuz?! Bir şey yapsanıza!”

“Uyandırsana abimi!”

“ORUÇ ABİ!”

Oruç, o çocuğun sözleri üzerine kendine geldi, bir şimşek gibi fırladı, dizlerinin üzerine çöktü.

Çamurun içine.

Oraya gelene kadar ne kadar hızlı koştuğunu bilmiyordu.

Sadece dizlerinin çamurlu taşlara çarptığını, kemiklerinin sızladığını hissetti.

İso’nun omzunu tuttu.

“İso! Sesimi duyuyor musun? Cevap ver bana!”

Hiçbir yanıt yoktu.

Eleni de hemen diğer tarafa, Poyraz’ın yanına çökerken doktor soğukkanlılığını zorla geri çağırdı.

“Karotise bak Oruç! Nabız!”

Oruç’un iki parmağı, yılların getirdiği o ezberlenmiş, refleksif hareketle kardeşinin boynuna gitti.

Karotis.

Başka hiçbir yere bakmıyordu.

Ne İso’nun morarmış dudaklarına...

Ne yüzünden süzülen yağmur damlalarına...

Ne çenesindeki incecik kırmızı çizgiye...

Ne Eleni’ye…

Ne de Poyraz’a.

Sadece parmaklarının altına odaklanmıştı.

Ama o parmakların altındaki en ufak titreşimi bile ayırt edemiyordu.

Elleri titremeye başladı.

Hayır, sakin olamıyordu.

Doktorluğu, abiliğinin altında resmen eziliyordu.

...

Kardeşinin kalbini hissetmeye çalışıyordu.

Ama

Hiçbir şey.

Hiçbir şey yoktu.

Parmaklarını milim oynattı.

Biraz yukarı.

Biraz aşağı.

Bir daha.

Yine...

Hiç.

Yıllardır yüzlerce hastada tereddütsüz bulduğu karotis nabzını, bu kez kendi kardeşinde hissedemiyordu.

Çünkü parmaklarının önüne geçen şey bilgisizliği değil; korkusuydu.

O an ilk kez başını kaldırdı.

İso’nun yüzüne baktı.

Kirpikleri ıslaktı, yağmur damlaları yüzüne düşmeye devam ediyordu ama göz kapaklarında en ufak bir kıpırtı yoktu.

Dudakları aralandı.

“...İso?”

Sesi düzdü.

Sonra hızla tekrar boynuna döndü.

‘Hayır.’

‘Yanlış dokundum.’

‘Yanlış yere dokundum.’

‘Bulamadım.’

‘Olmalı.’

‘Olmalı!’

Parmaklarını çekti.

Tekrar koydu.

Bu kez daha sert bastırdı.

“Oruç…”

dedi Eleni.

“Oruç, sakin ol! Çok bastırıyorsun.”

Oruç duymadı.

Kendi nabzı avucunun içinde çarpıyordu.

O kadar hızlıydı ki…

Parmaklarının altındaki ritmin hangisinin kendine, hangisinin İso’ya ait olduğunu ayırt edemedi.

Korku, adrenalin ve panik; yılların refleksini bastırmıştı.

O an Oruç’un parmakları bir doktorunki kadar sakin değildi.

Bir abininki kadar titriyordu.

Hissedemiyordu.

Parmaklarının altında…

Kardeşini hissedemiyordu.

Sonra iki parmağını kendi boynuna götürdü.

Kendi nabzını hissetti.

Yeniden İso’ya döndü.

…

Bir daha.

Bir saniye…

‘Hayde aslanım!’

Bir daha.

İki saniye…

‘Tek bir tane!’

Bir daha...

Üç saniye…

‘Sadece bir tane atım!..’

...

Parmaklarını kaldırdı, tekrar denedi.

‘Belki…’

‘Belki ben hissedemiyorum…’

‘Belki çok…’

‘Çok zayıftır…’

Ama yoktu.

Hiçbir şey yoktu.

Bedenini bir anda korkuyla, sertçe geri çekti Oruç.

Dokunamıyordu orada yatan adama.

Eleni, Oruç’un bu tepkisi karşısında donakaldı.

Oruç’un yüzündeki bütün renk çekildi.

“Oruç?..”

“Oruç, nabız?!”

Oruç’un gözleri İso’ya çakılı kalmıştı.

Boğazı düğümlendi.

Nefesi yarım kaldı.

Dudaklarını araladı.

Ama tek kelime bile edemeden geri kapattı.

Söylemek istemiyordu.

O kelimeyi söylediği anda, ihtimal gerçeğe dönüşecekmiş gibi hissetti.

“ORUÇ?!”

Eleni’nin sesi bu kez emirdi.

Cevap vermek zorundaydı.

Gözlerini titreye titreye karşısındaki Eleni’ye çevirdi.

Nefes nefese kalmıştı.

Yağmur, kirpiklerinden aşağı yavaşça süzülüyordu.

Başını hafifçe, titreyerek iki yana salladı.

Dudakları hafifçe aralandı.

“…”

Sesi önce boğazından çıkamadı.

Sonra…

“Yok…”

Eleni’nin gözbebekleri büyüdü.

Korkuyla sordu.

“Ne demek yok?!”

Oruç, gözlerini tekrardan kardeşine çevirdi.

Bir doktor olarak değil…

Bir abi olarak konuştu.

“Yok…”

“Ben…”

Durdu.

Nefesi kontrolden çıkmıştı.

Söylemek istemiyordu.

Oruç Furtuna…

İlk kez bu kadar çok korkuyordu.

“Nabız alamıyorum…”

Karadeniz’in yağmuru bu kez hırçın değildi.

Usul usul yağmaya devam ediyordu…

•

Kısa bir bölüm oldu, aslında 40. bölümü burada bitirmeyecektim ama baktım bu uzadıkça uzayacak dedim bari böleyim.

Umarım bu klişe bir bölüm olmamıştır, geçiş bölümü gibi düşünelim. 🥲

41 de çok fena bir bölüm olacak, tüm dengeler alt üst oluyor. 🦅

Asıl kitabın kırılma noktası, 41. bölüm olacak… 🌊

Beklemede kalınn, umarım beğenmişsinizdir…

🦅🌊