9. Bölüm: Labirentin Çıkmazı

Ara sokağın o boğucu ve karanlık dehlizinden ana caddenin loş ışığına fırladığında, Ezgi’nin ciğerleri adeta yanıyordu. Aldığı her nefes boğazını pürüzlü bir zımpara gibi tırmalıyor, her solukta ağzına metalik bir kan tadı doluyordu. Diz kapakları korkunun ve aşırı yorgunluğun verdiği titremeyle bükülmek üzereydi. Arkasından gelen o ağır, tok bot sesleri artık doğrudan kulağının dibindeymiş gibi yankılanıyordu. Adamın nefesini, o buz gibi gecenin ayazına karışan boğuk solumasını hâlâ ensesinde hissediyordu.
​Duramazdı. Durduğu an, her şeyin sonu olacaktı.
​Sokağın köşesini dönerken ayağı yerdeki gevşek bir parke taşına takıldı; dengesini kaybetmek üzereyken duvara tutunarak son anda düşmekten kurtuldu. Avucu pürüzlü tuğlaya sürtündü, derisinin yüzüldüğünü ve ince bir sızının yayıldığını hissetti ama acıyı umursayacak lüksü yoktu. Parmaklarını hemen montunun cebine götürdü; o soğuk demir anahtar ve kıvrılmış fotoğraf oradaydı, yerli yerindeydi. Bu küçük parça, hayatıyla ölüm arasındaki tek ince çizgiydi sanki.
​Karşısına çıkan ilk ara sokağa, binaların birbirine neredeyse omuz verecek kadar yakın olduğu o karanlık geçide daldı. Burası, mahallenin insanlarının çöplerini attığı, eskimiş eşyalarını yığdığı ve neredeyse hiç ışık almayan unutulmuş bir çıkmazdı. İşte şimdi kapana kısıldığını anlamıştı. Önü yüksek bir taş duvarla kesiliyordu; arkasında ise o amansız takipçi vardı.
​Nefesini tutarak sırtını sırılsıklam olmuş soğuk duvara yasladı. Gözlerini sıkıca yumdu, kalbinin o çılgın gümbürtüsünün göğüs kafesini kırmasından korkuyordu. Ses çıkarmamak için dişlerini alt dudağına geçirdi, kan tadını yeniden duydu.
​Sokağın girişinden gelen o metalik ve ağır adımlar yavaşladı.
​Tak... Tak... Tık...
​Adam durmuştu. Ezgi’nin saklandığı o karanlık geçidin hemen ağzındaydı. Gelen kişinin içeriye girmesini engelleyen tek şey, etrafa saçılmış eski hurda yığınları ve mutlak karanlıktı.
​"Saklandığını sanıyorsun, değil mi küçük kumru?"
​Adamın sesi o kadar yakından, o kadar boğuk ve fısıltı halindeydi ki, sanki Ezgi’nin tam kulağına söylenmiş gibi ürkütücü bir netlik taşıyordu. Adamın bu sakinliği, acele etmeyen o zalim özgüveni, Ezgi'yi asıl dehşete düşüren şeydi. O adam onu avlamaktan zevk alıyor gibiydi; bu bir takip değil, adeta bir kedi-fare oyunudu.
​"O anahtar senin değil... Sahibine ait olmayan bir demir parçasını elinde tutmak, sadece kancayı kendine batırmaktır," diye devam etti ses, duvara sürtünen kalın bir kumaş hışırtısıyla birlikte. Adam çıkmaz sokağın girişini kapatacak şekilde durmuştu; dışarıya açılan tek kaçış noktası tamamen tıkalıydı.
​Ezgi, zihninin en kuytu köşelerini zorlayarak bir çıkış yolu aradı. Gözleri karanlığa yavaş yavaş alışırken, hemen sağ tarafında, yerden yaklaşık iki metre yükseklikte, eski ve paslı demir parmaklıklarla kapatılmış küçük bir havalandırma boşluğu fark etti. Pencere gibi görünen o dar aralık, bodrum katına ya da eski bir binanın kömürlüğüne açılıyor olmalıydı. Başka hiçbir şansı yoktu. Ya o adamın ellerine kalacaktı ya da bu daracık demir aralıktan geçip bir mucize yaratacaktı.
​Titreyen ellerini yukarı doğru uzattı. Parmakları paslı demirlere tutundu. Kollarındaki tüm gücü toplayarak kendini yukarı çekti; bacaklarını duvara dayayıp yukarı doğru itmeye çalıştı. Bu sırada çıkardığı hafif tıkırtı, dışarıdaki adamın dikkatini çekti.
​"Ah, demek tırmanmaya çalışıyorsun... Ne sevimli bir çaba."
​Adamın alaycı kahkahası sokağın duvarlarında yankılandı. Ardından o ağır adımların tekrar hızlandığını, karanlığın içinden üzerine doğru yürüdüğünü belirten o hışırtı duyuldu.
​Ezgi panikle bacaklarını daha da yukarı ittirdi. Paslı parmaklıkların orta demiri yılların verdiği çürümeyle sarsılıyor, her an kırılacakmış gibi gıcırdıyordu. Can havliyle oynamakta olan demiri iki yana doğru çekti; parmakları kanıyor, teni demirin pasına bulanıyordu ama acıyı hissetmiyordu bile. Son bir hamleyle o daracık boşluğa kendini, başını ve omuzlarını sokmayı başardı.
​Tam o sırada, adamın eli karanlığın içinden uzandı ve Ezgi’nin bakkaldan aldığı o ucuz kumaş pantolonunun paçasına parmaklarıyla çarptı.
​Ezgi çığlık mırıldanması arasında kendini öne doğru var gücüyle fırlattı. Kumaş adamın elinden kayıp çıktı.
​Karanlık bir boşluğa, tozlu ve küflü zeminine sert bir şekilde düştü. Ciğerlerindeki hava bütçesi boşalırken, arkasından gelen o boğuk haykırışı ve adamın parmaklıkların demirine çarpan öfkeli yumruğunun sesini duydu.
​"Seni bulacağım Ezgi! O anahtarı benden saklayamazsın!"
​Adamın sesi bu kez şaşırtıcı bir şekilde ismini bildiğini açık eder gibi çıkmıştı. Ezgi, karanlık ve havasız zemin üzerinde nefes nefese yatarken, beynine saplanan o son gerçekle adeta buz kesti: O adam, onun adını biliyordu.
​Bu sadece rastgele bir gasp ya da hırsızlık olayı değildi. Bu, çok daha eski, çok daha planlı ve kişisel bir intikamın ya da sırrın ta kendisiydi. Karanlığın içinde, cebindeki o soğuk anahtara ve fotoğrafa daha sıkı sarıldı. Artık geri dönüşü yoktu; ya bu sırrı çözerdi ya da bu karanlık sokaklar onun mezarı olurdu.