19. Bölüm: Sarnıçtaki Hesaplaşma ve Son İmza

Gaz lambasının tahta masa üzerinde titrek ve sarı bir ışık yaydığı o eski taş hücre, dış dünyadaki tüm gürültüyü boğuk bir fısıltıya indirgiyordu. Havada asılı kalan nem kokusu, yanan fitilin o hafif isli kokusuyla karışmış, odadaki gergin atmosferi daha da yoğunlaştırmıştı. Masanın üzerinde duran kalın deri dosya, açılmış sayfalarıyla sanki geçmişin tüm günahlarını ve saklanan sırlarını bu küçük odaya kusuyordu.
​Ezgi, ellerini tahta masanın kenarlarına yaslamış, gözlerini sararmış kağıtların üzerindeki satırlarda gezdiriyordu. Birkaç dakika öncesine kadar sadece karanlıkta kaçan, neye karşı savaşacağını bilemeyen genç bir kadındı. Şimdi ise elinde, bu şehrin en karanlık güçlerini alt edebilecek tek silah, yani o gerçekler duruyordu. Yanında Kaan, dışarıda ise onları bulmak için yeraltını ateşe vermeye hazırlanan Tarık vardı.
​"Zamanımız daralıyor, Ezgi," dedi Kaan, sesindeki o temkinli tonu korumaya çalışarak. Gözlerini odanın demirli tek küçük havalandırma penceresine dikmişti. Yukarıdan, tonozlu taş kemerlerin üzerinden gelen o boğuk ve yankılı sesler artık daha net duyuluyordu. Birileri, o eski sarnıçların ve tünellerin üzerindeki taş kapakları yokluyor, demirleri zorluyordu. Tarık ve adamları, tünelin girişini bulmuşlardı.
​"Beni buraya kadar takip ettiler," dedi Ezgi, sesi kararlı ama bir o kadar da buz gibi çıkarak. "Ve nereye saklanırsam saklanayım, o dosya bende olduğu sürece peşimizi bırakmayacaklar."
​"Bırakmayacaklar," diye onayladı Kaan, elini belindeki yeleğin altına doğru götürerek. "Çünkü o dosya sadece bir geçmişin hesabı değil; Tarık’ın ve arkasındaki o karanlık ortaklığın kurduğu tüm bu düzeni tek kalemde yıkacak olan yasal bir ölüm fermanı. Yusuf Efendi saat kulesinde boşuna 'o imzayı tamamla' demedi."
​Ezgi başını kaldırdı ve masanın üzerinde duran o boş imza yerine baktı. Dedesinin kendi eliyle bıraktığı son satır, o imzanın bu ailenin kanından biri tarafından atılmadığı sürece hiçbir resmi geçerliliği olmayacağını açıkça söylüyordu. Yirmi yıl önce o kütüphanede başlatılan o büyük yangın ve örtbas edilen o cinayetler, ancak bu imzanın atılmasıyla birlikte devletin yetkili makamlarına ve basına ulaştırılabilirdi.
​"Yani bu imzayı atarsam..." diye mırıldandı Ezgi, parmak ucunu o boşluğa dokundurarak. "Her şeyi resmileştirmiş ve bu savaşı açık bir alana taşımış olacağım."
​"Evet," dedi Kaan, masaya biraz daha yaklaşarak. "Ama aynı zamanda Tarık’ın hedef tahtasının tam ortasına kendi adını yazmış olacaksın. Geri dönüşü yok."
​Ezgi tereddüt etmedi. Kalem, masanın kenarında duruyordu. Onu eline aldı. Parmakları zerre kadar bile titremiyordu. Hayatının en büyük kararını verirken, içinde korkudan çok tarifi imkansız bir adalet duygusu kabarıyordu. Annesini, dedesini, bu uğurda harcanan o masum insanları ve kendi çalınan gençliğini düşündü. Kalemin ucunu kağıda bastırdı ve kendi adının son harfini de içine alacak o tarihi imzayı son derece net bir çizgide attı.
​İmza kağıtla buluştuğu anda, odanın dışındaki o ağır koridordan kulakları tırmalayan korkunç bir metal sesi yankılandı.
​Gaaç! Küt!
​Sarnıçların ana girişindeki o kalın ahşap kapı, dışarıdan gelen bir balyoz darbesiyle yerinden oynamıştı. Tahta parçaları etrafa saçılırken, Tarık’ın o zehirli ve boğuk kahkahası taş duvarlarda çınladı.
​"Çıktınız deliklerinizden artık fareler!" diye haykırdı Tarık, sesi koridorun karanlığından üzerlerine doğru bir kabus gibi akarak. "O kapıyı kırıp o dosyayı alacağımı biliyordunuz! Oradan sağ çıkabileceğinizi gerçekten sandınız mı?"
​Kaan hızla masanın kenarındaki demir sürgüyü kavradı ve Ezgi’yi arkasına doğru çekti. "Süre bitti!" dedi dişlerinin arasından. "Arka taraftaki havalandırma bacası doğrudan nehir kıyısındaki eski su pompasına çıkıyor. Sen dosyayı al ve kaç, ben onu burada oyalayacağım!"
​"Asla!" dedi Ezgi, cebinden çıkardığı o soğuk demir anahtarı ve masadan aldığı imzalı dosyayı göğsüne bastırarak. "Seni burada tek başıma bırakmam, Kaan!"
​"Ezgi, sakın lafımı ikiletme!" diye kükredi Kaan, kapının ikinci bir darbeyle devrilmek üzere olduğunu görünce. "Yusuf Efendi yukarıda yakalandı, eğer biz de burada bitersek bu gerçeği duyacak tek bir kişi bile kalmaz! Git ve o dosyayı bitir!"
​Kapı şiddetli bir gürültüyle içeriye doğru devrildi. Toz bulutlarının ve karartının arasından, elindeki silahın metalik parıltısıyla Tarık’ın gövdesi belirdi. Yüzündeki o sapkın ve kibirli sırıtış, loş lambanın ışığında parlıyordu.
​"Buldum sizi..." dedi Tarık, silahını yavaşça kaldırarak.
​İşte o an, hücrenin arka duvarındaki küçük havalandırma kapağı Kaan'ın sert bir tekmesiyle yerinden fırladı. Dışarıdan gelen gece havası ve suyun sesi içeriye doldu. Ezgi, arkasına son bir kez bakarak o karanlık boşluğa kendini bıraktı. Arkasından patlayan silah sesinin o sağır edici çınlaması, sarnıçların nemli duvarlarında yankılanırken, hikayenin en büyük ve en kanlı savaşı resmen başlamıştı.