32. Bölüm: Ankara'dan Gelen Fırtına ve Panik Odası

Ankara’nın soğuk ve gri Ekim sabahı, Başbakanlık ve Adalet Bakanlığı özel soruşturma bürolarının koridorlarında olağanüstü bir hareketlilikle başladı. Şehrin merkezindeki o devasa bakanlık binasının üçüncü katındaki özel yetkili savcılığın masasına, sabaha karşı şifreli diplomatik kuryelerle ulaşan o kalın deri dosya ve gümüş işlemeli ahşap ciltli defter konulduğunda, içerideki havanın rengi bir anda değişti.
​Yirmi yıldır bu ülkenin batısındaki o tarihi ilçede, tünellerin, sarnıçların ve saat kulelerinin gölgesinde yürütülen o devasa rant ve örtbas ağı, şimdi dijital taranmış kopyalarıyla birlikte Ankara’nın en sert hukukçularının masasındaydı. Başsavcılığın bizzat şerh düşerek imzaladığı "Acil ve Gecikmesinde Sakınca Bulunan Hal" ibareli mühür, operasyon düğmesine basılması için yeterli de olandan fazlasıydı.
​Aynı dakikalarda, şehrin en lüks semtlerinden birinin en üst katındaki minimalist, cam cepheli ve dışarısı görünmeyen o geniş panik odasında (Toplantı Salonu'nda), masanın etrafında toplanmış üç insan oturuyordu. Karşılarında duvara yansıtılmış olan yerel haber bültenleri ve adliye önündeki hareketliliğin canlı yayın görüntüleri, yüzlerindeki o buz gibi ifadeyi daha da sertleştiriyordu.
​"Tarık aptalın tekidir," dedi masanın ucunda oturan, gri takım elbiseli, parmaklarında altın yüzükler parlayan yaşlıca bir adam. Sesi odanın akustik duvarlarında boğuk bir yankı uyandırıyordu. "Rıhtımda o iki çocuğa ve yaşlı bir muhafıza yenilmesi yetmezmiş gibi, kütüphanenin altındaki o asıl defterin kilidini koruyamayacak kadar aciz davrandı."
​"Sorun Tarık’ın aptallığı değil," dedi kadife koltuğunda bacak bacak üstüne atmış olan orta yaşlı bir kadın, gözlerini ekrandan bir an olsun ayırmadan. "Sorun, o kütüphanedeki imza işini küçümsemiş olmamız. O kız... O matruşka gibi her katmanından başka bir sürpriz çıkaran o genç kadın, yirmi yıllık emeğimizi tek bir kalem darbesiyle tarihe gömdü. Ankara şu an harekete geçti. Özel harekat birimleri il emniyet müdürlüğüne tırlarla sevkiyat yapıyor."
​Masanın diğer ucunda duran, kollarını göğsünde kavuşturmuş olan genç ve hırslı bir icra kurulu üyesi ise alayla gülümsedi. "Panik yapmanın bir anlamı yok. Tarık öterse ötsün; bizim adımız hiçbir resmi evrakta geçmiyor. Şirketler arası holding yapıları, vakıflar ve tapu devirleri tamamen yasal kılıflar altında gizlendi."
​"Yasal kılıf mı?" diye kükredi gri takım elbiseli adam, elini sertçe maun masaya vurarak. "O masanın üzerinde duran gümüş ciltli defterde, bu şehrin ilk tapu kayıtlarından tut da o tünellerde açılan gayri resmi cehennem çukurlarının haritasına kadar her şey var! O defter bir kez mahkeme heyetinin eline geçer ve aleniyet kazanırsa, sadece bu şehrin mülklerini değil, arkamızdaki o küresel sermaye ortaklıklarını bile kaybederiz!"
​Odanın içindeki o yoğun ve boğucu sessizlik, duvardaki akıllı ekranın bildirim sesiyle bölündü. Ankara’dan gelen son dakika ibaresi, ekranda kırmızı bantla akıyordu: "Yerel yönetimlere ve özel mülk holdinglerine yönelik şafak operasyonu başlatıldı. Şehir genelinde 42 kişi gözaltına alındı."
​Ağlar yavaşça ama kaçınılmaz bir şekilde daralıyordu. Masanın etrafındaki o dokunulmaz sandıkları insanlar, ilk kez gerçek adaletin soğuk nefesini enselerinde hissediyorlardı.
​O sırada, Adliye Sarayı’nın arka bahçesindeki güvenli odada oturan Ezgi, Kaan ve Yusuf Efendi, masanın üzerine konulan tablet ekranından dökülen son dakika haberlerini izliyorlardı. Ezgi, ellerini birbirine kenetlemiş, gözlerini ekrandaki o adalet bandına dikmişti. Yıllardır susturulan, dehlizlerde kaybolan o seslerin sahipleri, nihayet adalet karşısına çıkarılıyordu.
​"Bak Yusuf Efendi," dedi Ezgi, hafif bir gülümsemeyle yaşlı muhafıza dönerek. "Sarnıçta o karanlıkta saklanırken bana dediklerini hatırlıyor musun? 'Hakikat, ne kadar derinlere gömülürse gömülsün, kendi suyunu bulup yüzeye çıkar' demiştin."
​Yusuf Efendi, beyaz sakallarını sıvazlayarak gururla başını salladı. Gözlerindeki o yirmi yıllık yorgun hüzün, yerini tarihin en hakiki huzuruna bırakmıştı. "Ben sadece bu topraklara borçlu olduğumuz borcu hatırlattım kızım," dedi, sesindeki o tatlı titremeyle. "Ama kalemi oynatan, o imzayı atan sensin."
​Kaan, pencereden dışarıdaki hareketli sivil polis araçlarını izlerken arkasına döndü ve Ezgi’ye baktı. "Şimdi ne yapacağız Yazar Hanım?" diye sordu, yüzünde o her zamanki hafif ve güven veren tebessümle. "Bu kitabın ilk cildi bitti sayılır. Ama bu şehrin hikayesi seninle yazıldı."
​Ezgi, derin bir soluk aldı. Önündeki boş deftere ve kaleme uzandı. Bu hikaye burada bitmiyordu; bu sadece başlangıçtı.