25. Bölüm: Rıhtımın Gölgesinde Son Randevu

Rıhtım deposunun yüksek tavanlı, demir kirişlerle örülü kasvetli çatısı, Kaan’ın o ani ve vahşi hamlesiyle adeta yerinden oynadı. Elindeki kalın demir çubuğu havada savurarak doğrudan Tarık’ın iri yarı adamlarından birinin üzerine bırakan Kaan, beton zemine inen o devasa ağırlığın yarattığı gürültüyle birlikte ortalığı birbirine kattı.
​"Bırakın o yaşlı adamı!" diye kükredi Kaan, sesi deponun deniz dalgalarıyla karışan boşluğunda bir balyoz gibi yankılanarak.
​Sandalyeye sıkıca bağlanmış olan Yusuf Efendi, başını dik tutmaya çalışarak gözlerini Kaan’a ve kapının eşiğinde duran Ezgi’ye dikti. Yaşlı muhafızın alnından süzülen ter damlaları, çenesindeki beyaz sakalların arasına karışıyordu; ama o gözlerde zerre kadar korku yoktu. Aksine, yıllardır bu şehrin altındaki tünellerde saklanan o büyük sırrın nihayet gün yüzüne çıkacak olmasının verdiği o ağır ve sarsılmaz bir rahatlık vardı.
​Tarık, adamının yere yığıldığını gördüğü an yüzündeki o sahte sakinliği bir kenara fırlattı. Gözleri hırsla parlıyor, cebinden çıkardığı siyah namlulu silahı doğrudan Kaan’ın göğsüne doğru doğrultuyordu. "Buraya gömüleceğinizi söylemiştim, aptal çocuklar!" diye bağırdı Tarık, tetiğe doğru uzanan parmağı iyice gerilirken. "O dosyayı o kızın elinden almadan buradan canlı çıkabileceğinizi gerçekten sandınız mı?"
​Ezgi, ellerindeki o kalın deri dosyayı ve soğuk demir anahtarı göğsüne bastırmış, bir adım bile geri atmıyordu. Kaan’ın Tarık’ın hedefi haline geldiğini gördüğü an, içindeki o korku dalgası yerini buz gibi bir kararlılığa bıraktı. Bu adamlar yirmi yıldır insanları korkuyla, tehditle ve karanlıkla yönetmişti; ama artık bu oyunun bir sonu olmalıydı.
​"Tarık!" diye seslendi Ezgi, sesi deponun soğuk havasını bıçak gibi keserek. Dosyayı havaya kaldırdı. "Aradığın şey bu değil mi? O kasanın anahtarı ve imzaladığım o dosya! Eğer bir adım daha atarsan, bu dosyayı denizin dibine fırlatırım. O zaman o arkandakilere ne açıklayacaksın? Yirmi yıllık emeğin bir avuç suyun dibinde yok olmasını mi izleyeceksin?"
​Tarık’ın eli havada askıda kaldı. Gözleri, Ezgi’nin ellerindeki o deri dosyaya kilitlendi. Dosya onun için sadece bir delil değil, varlığının ya da yok olmasının tek senediydi. Adamlarından sağ kalan diğeri, Kaan’ın sert bir dirsek darbesiyle etkisiz hale getirilirken, deponun içinde sadece dalgaların iskeleye vuran tok sesleri ve ağır soluklar duyuluyordu.
​"Akıllı bir kız gibi davran, Ezgi," dedi Tarık, sesini alçaltarak ama zehrini korumaya çalışarak. "O dosyayı bana ver, yaşlı adamı da yanına al ve bu şehirden defolup gidin. Hayatınızı bağışlarım."
​"Hayatımızı?" diye acı bir gülüşle karşılık verdi Kaan, yerden yavaşça doğrulurken. Karnına aldığı darbenin acısıyla yüzü hafifçe buruşmuştu ama dik duruyordu. "Senin bağışlayacağın hayat, ancak bu rıhtımın taşı kadar karanlık ve sahte olur, Tarık. Biz buraya kaçmaya değil, hesap sormaya geldik!"
​Kaan, ellerini yavaşça beline doğru götürdü. Tarık’ın dikkatinin tamamen Ezgi’nin ellerindeki dosyada olmasından yararlanarak, eski garajdan beri sakladığı o paslı demir levyeyi havaya kaldırdı ve deponun ana elektrik panosuna doğru sertçe fırlattı. Levyenin panoya çarpmasıyla birlikte devasa bir kıvılcım koptu ve deponun tavanındaki tek sarı lamba patlayarak söndü.
​İçerisi bir anda zifiri bir karanlığa gömüldü.
​Güm! Tıs!
​Karanlığın içinde patlayan bir silah sesi deponun duvarlarında kulakları sağır eden bir çınlama bıraktı; kurşun metal bir kirişe çarparak deponun içinde yön değiştirdi. Tarık karanlıkta körlemesine ateş ediyordu.
​"Ezgi, saklan!" diye bağırdı Kaan, karanlığın içinde sesin geldiği yöne doğru atılarak.
​Ezgi, elindeki dosyayı montunun içine sıkıca saklayarak beton zemine çömeldi. Sürünerek bağlı duran Yusuf Efendi’nin yanına ulaştı. Kalbi boğazında atıyordu; elleri titreyerek cebinden çıkardığı o soğuk demir anahtarı Yusuf Efendi’nin ellerini bağlayan kalın iplerin kilit mekanizmasına soktu. Anahtar paslı kilitte zorlukla döndü, ama bir saniye sonra ipler çözüldü.
​"Kızım..." dedi Yusuf Efendi, yaşlı ve titrek sesiyle. "Başardın..."
​"Henüz bitmedi, Yusuf Efendi," dedi Ezgi, yaşlı adamı ayağa kaldırarak. "Buradan hep birlikte çıkacağız."
​O sırada, deponun kapısından sızan sabahın ilk gri ışıkları, içerideki boğuşmanın siluetlerini yeniden aydınlatmaya başladı. Kaan, Tarık’ı demir bir sütuna sıkıştırmış, ikisi de son güçleriyle birbirlerine üstünlük kurmaya çalışıyordu. Tarık’ın elindeki silah yere düşmüş, metalik ses beton zeminde yankılanmıştı.
​"Beni öldüremezsiniz..." diye hırladı Tarık, nefesi kesilmek üzereyken. "Arkamdaki güç... bu şehri ayağa kaldırır!"
​"Bu şehir zaten uyandı, Tarık," dedi Kaan, Tarık’ı sütuna son bir kez çarpıp etkisiz hale getirirken.
​Ezgi, elindeki o imzalı dosyayı ve demir anahtarı sıkıca kavrayıp rıhtımın kapısına doğru yürüdü. Dışarıda, denizin üzerinde batan gecenin sisleri yavaş yavaş dağılıyor, yepyeni ve adil bir günün ilk ışıkları paslı rayların üzerine vuruyordu. Bu savaş bitmemişti; ama ilk ve en büyük zafer kazanılmıştı.