6. Bölüm: Karanlıktaki Nefes

Zaman, kütüphanenin o zehirli, küf ve eski kağıt kokan ağır havasında sanki tamamen donmuştu. Ezgi, elindeki telefonu göğsüne doğru sımsıkı bastırmış, ekranın o soluk mavi ışığını bile avuçlarıyla kapatmak için çaba sarf ediyordu. Kalbi göğüs kafesini kıracakmış gibi o kadar şiddetli atıyordu ki, kulaklarında uğuldayan kan sesinin dışarıdan gelen o tehlikeli adımları bastırmasından korkuyordu. Eski ahşap merdivenlerin üzerine basan o ağır, kendinden emin ve tok adımlar artık bodrum katının girişine kadar gelmişti. Her bir basamak, yılların verdiği yorgunlukla gıcırdıyor, odanın içindeki mutlak sessizliği acımasızca parçalıyordu.
​Gıırt... Tak... Gıırt...
​Nefesini tuttu, boğazına düğümlenen o korku yumağını yutmaya çalıştı ama boğazı kurşun gibi ağırlaşmıştı. Gözleri karanlığa yavaş yavaş alışmaya başladıkça, bodrum katının en ücra köşesindeki devasa ve tozlu rafların arkasında kalan dar bir boşluğu fark etti. Düşünmeye, hesap yapmaya vakti yoktu; burası adeta bir kapandı ve o bu kapanın tam ortasındaydı. Sessizce, ayak parmaklarının ucuna basarak o dar boşluğa doğru süzüldü. Üzerine örtülmüş olan kalın, tozlu ve küflü beyaz branda benzeri örtünün arkasına sinerken, kumaşın çıkardığı en ufak hışırtının bile o yabancı tarafından duyulmasından ödü patlıyordu. Örtünün altındaki ağır toz kokusu aniden burnunu yaktı, hapşırmamak için dişlerini alt dudağına öyle bir geçirdi ki, az sonra ağzına tatlı bir kan tadı yayıldı.
​Tam o sırada, merdivenlerin bitimindeki demir kapının gıcırtısı aniden kesildi. İçeriye giren kişi durmuştu.
​Gelen yabancının elindeki güçlü bir fenerin beyaz, keskin ve acımasız ışığı, bodrum katının paslı zeminini boydan boya taradı. Işık demeti, Ezgi’nin az önce başında durduğu o eski, hurda ahşap çalışma masasının üzerinde gezindi. Masanın üzerindeki tozların karıştırıldığını, dolma kalemin açık bırakıldığını ve en önemlisi, sararmış eski fotoğrafın yerinde olmadığını fark eden o gizemli figürün boğazından koyu ve sert bir soluk koptu.
​"Buradaydı..." dedi kalın, boğuk ve kulak tırmalayan buz gibi bir ses. Ses tonu o kadar donuktu ki, odadaki sıcaklık bir anda sıfırın altına düşmüş gibi hissettirdi. "Koku hala taze... Çok uzaklaşmış olamaz."
​Ezgi'nin sırtından aşağıya doğru kaynar sular döküldü. Bu ses... Bu ses ona bir yerden tanıdık geliyordu ama zihni korkudan o kadar uyuşmuştu ki, bu sesin sahibini bir türlü yerine oturtamıyordu. Sokağın başında gördüğü o siyah lüks aracın şoförü müydü? Yoksa bu kütüphanenin karanlık sırrını korumaya çalışan başka bir nöbetçi mi?
​Ayak sesleri yeniden hareketlendi. Bu kez sesler tam da Ezgi’nin saklandığı rafların önüne doğru yaklaşmaktaydı. Eski ahşap zemin, adamın her adımında inliyor, ezilen tahtaların çıkardığı o gıcırtı Ezgi'nin kalbine saplanan birer iğne gibi batıyordu. Yabancı, rafların arasında yavaşça geziniyor, ellerini devasa kitap ciltlerinin üzerinde gezdirerek adeta avını arayan acımasız bir avcı gibi etrafı yokluyordu.
​Adım... Adım... Adım...
​Şimdi aralarında sadece birkaç metre ve ince, tozlu bir örtü kalmıştı. Ezgi, telefonunu tamamen sessiz moda aldı; parmakları cihazın ekranında istemsizce titriyordu. Eğer burada yakalanırsa, dışarıdaki hiç kimse onun buraya girdiğini bile bilmeyecekti. Günlükte ve masada gördüğü o gizemli cümle zihninde son bir çığlık gibi yankılandı: "Emanet, başladığı yerde saklı."
​Yabancı, Ezgi’nin saklandığı rafın tam köşesinde durdu. Elindeki fenerin güçlü ışığı, örtünün hemen altından sızarak Ezgi’nin korkudan tahta kesilmiş ayakkabı uçlarını aydınlattı. Adamın devasa gölgesi, örtünün üzerine koca bir canavar gibi düştü. O an, odadaki tüm sesler tamamen kesildi, sadece iki insanın göğsünden kopan korku dolu nefeslerin ritmi kaldı. Adam başını hafifçe yana eğdi, sanki içeride birinin saklandığını hissetmiş gibi derin bir nefes alarak havayı kokladı.
​Ezgi gözlerini sımsıkı yumdu ve içinden bildiği tüm duaları ardı ardına mırıldanmaya başladı. "Lütfen... Lütfen beni görmesin..." diye yalvardı kendi kendine.
​Adam yavaşça elini uzattı ve Ezgi’nin saklandığı örtünün kenarına doğru parmaklarını yaklaştırdı. Kumaşın ucuna dokunmak üzereyken, birden dışarıdaki sokaktan yankılanan ani ve kulak tırmalayan bir siren sesi gecenin sessizliğini şiddetle yardı. Polis aracı ya da devriye... Ses o kadar yakından gelmişti ki, kütüphanenin kalın camları bile zangır zangır titredi.
​Yabancı, elini aniden geri çekti; arkasından gelen bu ani ve beklenmedik gürültü karşısında duraksadı. Birkaç saniye boyunca ne yapacağını bilemez gibi olduğu yerde kaldı, ardından hırıltılı ve öfkeli bir küfür mırıldanarak geldiği yöne doğru hızla geri dönmeye başladı.
​Tak tak tak... Gıırt...
​Kapının hızla açılıp kapanma sesi ve ardından uzaklaşan sert adımların yankısı yavaş yavaş silindi. Bodrum katı yeniden o mutlak, boğucu ve ağır sessizliğine gömüldü.
​Ezgi, adamın tamamen gittiğinden emin olmak için birkaç dakika boyunca kımıldamadan, adeta tahta kesilmiş bir şekilde bekledi. Sonunda derin, hıçkırığa benzer titrek bir nefes bırakarak örtünün altından yavaşça sıyrıldı. Dizleri korkudan tutmuyor, bacakları hâlâ titriyordu. Ayağa kalkmaya çalışırken az kalsın yere kapaklanacaktı.
​Bu kütüphane sadece tarihi bir bina değil, içindeki karanlık sırlarla birlikte insanı yutan gerçek bir tuzaktı. Ve o, bu tuzağın içine kendi elleriyle adım atmıştı. Elini cebine attığında, az önce masadan aldığı o eski fotoğrafın parmaklarının arasında hâlâ durduğunu fark etti. Fotoğrafa baktı; karanlık adamın yüzü sanki ona alaycı bir şekilde gülüyormuş gibi hissetti.
​Burada artık bir saniye bile kalamazdı. Hızla kapıya doğru yöneldi, dışarıdaki serin gece havasına adım attığında, bu işin henüz yeni başladığını ve gerçeğin çok daha derinde olduğunu çok iyi biliyordu.