10. Bölüm: Karanlığın İçindeki Fısıltı

Düştüğü o tozlu, kasvetli bodrum katının buz gibi ve sert zemininde, ciğerlerine dolan küf kokusuyla birlikte nefes nefese yatan Ezgi’nin kalp atışları, kulaklarında çınlayan birer demir balyoz darbesi gibi gümbürdüyordu. Havada asılı kalan o ağır kömür tozu, her nefes alışında boğazını pürüzlü bir zımpara gibi tırmalıyor, her yutkunuşunda ağzına acı ve metalik bir tat bırakıyordu. Henüz birkaç saniye öncesine kadar, o ölümün kıyısından, o adamın pençelerinden kıl payı kurtulmuştu; fakat zihninde yankılanan o tek bir cümle, bodrumun içindeki o mutlak karanlıktan bile daha koyu, daha boğucu bir gölge gibi ruhunun üzerine çökmüştü: “Seni bulacağım Ezgi!”
​Adam onun adını biliyordu. Bu korkunç detay, karşı karşıya oldukları durumun rengini, mahiyetini ve tehlikesini tek bir saniyede tamamen değiştirmişti. Bu artık sokakta önünü kesen rastgele bir gaspçının, yanlış zamanda yanlış yerde karşısına çıkan belalı bir yabancının hikayesi değildi. Çok daha eski, çok daha derinlemesine planlanmış ve doğrudan kendi kimliğini, kendi varlığını hedef alan kişisel bir çemberin tam ortasındaydı. Peki ama kimdi bu adam? Kütüphanenin o yıllara meydan okuyan tozlu raflarından, zamanın mahvettiği o eski fotoğraftan ve cebindeki o soğuk demir anahtardan başka ne istiyordu ondan?
​Zihni bu soruların ağırlığı altında ezilirken, Ezgi ellerini titreyen parmaklarıyla soğuk ve pürüzlü betona bastırarak yavaşça ayağa kalkmaya çalıştı. Diz kapakları yaşadığı o korku dalgasının ve fiziksel yorgunluğun altındaki şokla hâlâ zangır zangır titriyordu. Üzerindeki montun tozunu, sırtına bulaşan kiri silkelemeye bile lüzum görmeden, karanlığa alışmaya çalışan gözleriyle etrafını taradı. Burası, muhtemelen on yıllardır kapağı bile açılmamış, eski ve terk edilmiş bir binanın kömürlük ya da depo olarak kullanılan unutulmuş bodrum katıydı. Tavanın en yüksek noktalarında, dışarıdaki sokağın o soluk ve cılız lambasının ışığını içeriye hüzmeler halinde sızdıran küçük, paslı demir parmaklıklı bir havalandırma aralığından başka aydınlık veren hiçbir unsur yoktu.
​Burada daha fazla mahsur kalamazdı. Eğer o adam binanın dışarıya açılan diğer cephesini tuttuysa ya da sokağın başında bekliyorsa, buradan adımını attığı an yeniden onun avı olacaktı. Ama burada, bu karanlık ve havasız mezar gibi yerde sabaha kadar beklemek de yavaş bir ölümden başka bir şey değildi.
​Cesaretini yeniden toplamak, korkusunu bastırmak dercesine sağ elini refleks olarak montunun cebine soktu. Parmakları, o soğuk demir anahtara ve hafifçe kenarları yıpranmış fotoğrafa değdi. O küçük metal parçası, avucunun içinde sanki inatla hayata tutunmasını fısıldayan buz gibi bir güven kaynağıydı. Bu anahtarın sırrını çözmeden bu kabustan kaçamayacağını, kaçsa bile arkasına bakarak yaşamak zorunda kalacağını çok iyi biliyordu.
​Bodrumun içerideki daha da karanlık dehlizlerine doğru uzanan paslı demir kapısına doğru temkinli, ses çıkarmamaya azami özen gösteren adımlarla yöneldi. Her bir adımında yerdeki kömür ve moloz parçalarının çıkardığı o hafif çıtırtı, kulaklarında patlayan birer dinamit gibi yankılanıyordu. Kapının önüne geldiğinde derin bir nefes alıp ciğerlerini taze havayla doldurmaya çalıştı. Paslı kulp buz gibiydi; parmaklarını sıkıca kavradı ve ses çıkarmamak için yavaşça aşağıya doğru bastırdı.
​Gıcırtı...
​Metallerin yılların pasıyla birbirine sürtünürken çıkardığı o tiz, kulak tırmalayan ses bodrum katının derin sessizliğini acımasızca yardı. Ezgi hemen nefesini tuttu, gözlerini sıkıca kapatıp tek bir saniye boyunca milim kıpırdamadan bekledi. Dışarıdan, o karanlık koridordan herhangi bir hırıltı veya adım sesi gelecek mi diye kulak kabarttı. Sadece uzaklardan gelen bir araba motorunun boğuk uğultusu ve rüzgârın binanın çatısında yarattığı o uğultulu inilti duyuluyordu.
​Kapıyı milim milim aralayarak o karanlık koridora adımını attı. Burası, terk edilmiş eski bir iş hanının ya da çok katlı bir binanın alt katı olmalıydı. Duvarlardaki sıvalar rutubetten dökülmüş, yerler kalın bir toz tabakasıyla kaplanmıştı. Koridorun ilerisinde, yukarıya doğru kıvrılan kasvetli mermer merdivenlerin silueti soluk bir şekilde seçiliyordu.
​Adımlarını zemin tahtalarının üzerine basmamaya özen göstererek merdivenlere yönlendirdi. Her bir basamağı tırmanırken kalbi yeniden o delicesine hızlanmış ritmine geri dönmüştü. Merdivenlerin sonundaki o ağır ahşap kapı aralıktı; dışarıdan içeriye sızan serin gece havası, yüzündeki terleri hafifçe okşadı. Binanın demir kapısını itip sokağa çıktığında, kendisini tanıdık ama bir o kadar da tehlikeli hissettiren o gece yarısı manzarasının ortasında buldu.
​Artık sürekli kaçamayacağını, hayatı boyunca arkasına bakarak yaşayamayacağını biliyordu. Bu işin köküne inmek, o kütüphanenin ve o anahtarın gerisindeki o devasa gerçekleri bizzat gün yüzüne çıkarmak zorundaydı.