2. Bölüm: Gölgelerin Arasındaki

Sokağın o loş karanlığında yaşananların şokuyla hızlı adımlarla yürüyen Ezgi, sonunda apartmanın önüne varıp kapıyı açtı. İçeri girip ahşap dış kapıyı arkasından dikkatle kapattı ve sürgüsünü çeker çekmez sırtını kapıya verip derin bir soluk aldı. Kalbi hâlâ göğüs kafesini dövüyor, ellerindeki o hafif titreme bir türlü geçmiyordu. Sırtındaki çantayı ve elindeki o ağır, deri kaplı ajandayı antredeki ahşap sehpaya bıraktı. Saniyeler önce arkasında bırakıp geldiği o lüks araç, yola fırlatılan o karanlık nesne ve şoförün arkasına bile bakmadan uzaklaşması gözünün önüne geldikçe, başına ne büyük bir bela aldığını düşünmeden edemiyordu.
​"Sadece bir tesadüf olmalı," diye mırıldandı kendi kendine, sesindeki tedirginliği gizleyemeyerek. Ancak içindeki o huzursuz ses, bunun sıradan bir tesadüf olmadığını, aksine hayatını tamamen değiştirecek bir başlangıç olduğunu fısıldıyordu.
​Birkaç dakika antrede durup sakinleşmeye çalıştı, ardından ağır adımlarla oturma odasına geçip lambayı yaktı. Evin içindeki bu sessizlik, dışarıdaki o tehlikeli havanın aksine ona anlık bir güven verse de zihni hâlâ o saddedeydi. Montunu çıkarıp koltuğun üzerine bıraktı ve sehpadaki ajandaya doğru yaklaştı.
​Deri kapak, yılların ve nemin etkisiyle yer yer aşınmış, köşeleri yıpranmıştı. Üzerinde herhangi bir isim, marka ya da logo yoktu; sadece kapağın alt köşesine kazınmış gibi duran silik, metalik bir mühür izi soluk sarı ışıkta parlıyordu.
​Ezgi derin bir nefes alıp parmakları titreyerek ilk sayfayı araladı.
​Karşısında düzgün bir el yazısıyla yazılmış sıradan günlük notları değil; karmaşık harf dizinlerini, koordinata benzeyen rakam gruplarını ve araya iliştirilmiş parça parça harita çizimlerini gördü. Sayfaların arasında bazı tarihlerin daire içine alındığı, bazılarının üzerine ise kırmızı mürekkeple çarpı atıldığı fark ediliyordu. Sayfanın en altındaki satırda ise el yazısıyla atılmış gibi duran, o ürkütücü cümle gözüne çarptı:
​"Zaman daralıyor; anahtarı bulmadan kimseye güvenme."

​Ezgi’nin nefesi boğazında düğümlendi. Bu sıradan bir defter değildi; ortada açıkça gizli bir takip, organize bir iş ya da büyük bir komplo vardı. Sayfaları hızla ama dikkatle çevirmeye devam ettikçe, aradan düşen küçük metalik cisim hafif bir tıkırtıyla parkeye çarptı. Eğilip onu yerden aldığında bunun sıradan bir anahtar olmadığını fark etti; üzerinde tuhaf dişlileri ve çarkları olan, antik döneme ait gibi duran mekanik bir anahtardı.
​Tam o sırada, binanın dışından sokaktan geçen yabancı bir motor sesi ve lastiklerin ıslak asfaltla sertçe sürtünme gürültüsü yankılandı. Ses tam binanın önünde yavaşladı.
​Ezgi aniden irkilerek başını kaldırdı ve kanepenin kenarına adımlayıp perdenin arasından dışarıya göz attı. Sokağın başındaki o koyu renkli lüks araç, farları söndürülmüş bir halde yavaşça ilerliyor ve sanki tam olarak bu binayı, bu daireyi arıyormuş gibi pencerelerin önünden süzülerek geçiyordu.
​Karanlık sokak şimdi her zamankinden çok daha tehlikeli hissediliyordu. Tehlike kapıdaydı ve Ezgi, o ajandayı açarak bu sırrın istemeden de olsa tam ortasına düşmüştü bile.