5. Bölüm: Tozlu Rafların Arasındaki Fısıltı

Paslı demir kapının gerisinde kalan karanlık, dışarıdaki gece ayazından çok daha farklı, ağır ve yaşlı bir soğuklukla Ezgi’yi karşıladı. Telefonunun ekranından yayılan o zayıf, sarımtırak el feneri ışığı; havada uçuşan milyarlarca minik toz tanesini aydınlatıyor, etraftaki devasa ahşap kitap raflarını ise boyları metrelerce uzayan devasa canavarların silüetlerine dönüştürüyordu. Kapıyı arkasından tamamen kapatmamış, dışarıya kaçış yolunu açık bırakmıştı; ancak bu durum, arkasından esen hafif rüzgârın o ağır küf kokusunu doğrudan yüzüne üflemesine engel olmuyordu. Göğsü, aldığı her derin nefeste biraz daha sıkışıyor, sanki bu eski bina onun buradaki varlığına karşı sessiz ama öfkeli bir direnç gösteriyordu.
​Nefesini göğsünün en derinlerinde tutarak içeriye doğru ilk adımını attı. Ayakkabısının tabanı, yerdeki kalın toz tabakasına gömülürken çıkardığı o hafif hışırtı, koca salonda yankılanan tek sesti. Zihni hâlâ dışarıda bıraktığı o siyah lüks araç ve sokağın başındaki tehlikeyle meşgul olsa da, buradaki gizem onu adeta hipnotize etmiş gibi ileriye doğru çekiyordu. Ajandadaki o not zihninde bir çekiç gibi yeniden yankılandı: "Emanet, başladığı yerde saklı."
​Fenerin ışığını sağa sola gezdirerek ilerlemeye başladı. Duvar kenarları, yıllar önce ansiklopedilerle, cilt cilt tarih kitaplarıyla ve kimsenin yüzüne bile bakmadığı tozlu klasörlerle doluydu. Ancak rafların birçoğunun üzeri, sanki uzun süre önce aceleyle çekilmiş kalın beyaz örtülerle kapatılmıştı. Örtülerin üzerinden geçen zamanın bıraktığı gri katman, buraya on yıllardır insan elinin değmediğinin en büyük kanıtıydı. Duvarlardan sızan nem, kokuyu daha da ağırlaştırıyor, Ezgi'nin boğazında hafif bir yanma hissedilmesine neden oluyordu.
​Tam o sırada, salonun en derin köşesinden gelen hafif bir sürtünme sesi duyuldu.
​Ezgi’nin kanı damarlarında dondu. Kalbi, kaburgalarını kıracak kadar şiddetli ve düzensiz bir gürültüyle atmaya başladı. Adımlarını aniden durdurdu; elindeki telefonu sıkıca kavrayarak ışığı sesin geldiği yöne doğru çevirdi. Fenerin titrek ışığı, odanın en kör noktasındaki eski bir çalışma masasını ve masanın hemen yanında, yarı açık duran demir bir dosya dolabını aydınlattı.
​"Kimse var mı?" diye fısıldadı sesi titreyerek; ancak sesi o kadar cılız çıkmıştı ki, kendi kulakları bile zor duymuştu.
​Cevap veren olmadı. Sadece binanın çatısından sızan rüzgârın tahta kirişlerde çıkardığı o iniltili gıcırtı duyuldu. Derin bir soluk alarak sakinleşmeye çalıştı; bunun sadece eski bir binanın kendi kendine çıkardığı genleşme sesleri ya da binada koşturan fareler olduğuna kendini inandırmaya çalıştı. Fakat içindeki o huzursuz ses, tehlikenin çok yakın olduğunu, buradaki tek yabancının kendisi olmadığını haykırıyordu.
​Temkinli ve titrek adımlarla o eski çalışma masasına doğru yaklaştı. Masanın ahşap yüzeyi parmak kalınlığında bir toz tabakasıyla kaplıydı. Üzerinde ise yarım bırakılmış gibi duran eski tip bir gaz lambası, birkaç dağılmış sararmış kağıt ve siyah mürekkepli eski bir dolma kalem duruyordu. Kalemin kapağının açık olması, buranın yıllar önce terk edildiği tezini aniden yerle bir etti. Birileri buradaydı. Ya da çok yakın bir zamanda burada bir şeyler aramış, aceleyle masayı terk etmişti.
​Masaya biraz daha yaklaştığında, kağıtların arasında katlanmış, kenarları sararmış eski bir fotoğraf dikkatini çekti. Kalbi boğazında atarken, titreyen parmaklarıyla fotoğrafı yavaşça kaldırdı. Işığı üzerine tuttuğunda nefesi kesildi, boğazından istemsiz boğuk bir hırıltı koptu.
​Fotoğraftaki kişi, kütüphanenin eski başmezuru ya da bir çalışanı gibi duruyordu; ancak arkasında, tahta rafların arasında duran kişi Ezgi’nin kanını dondurmaya yetmişti. Siyah bir palto giymiş, yüzü tamamen karanlıkta ve gölgede kalmış bir adam... Ve o adamın elinde, şu an Ezgi’nin sırt çantasında taşıdığı mekanik anahtarın birebir aynısı duruyordu.
​Bu bir tesadüf olamazdı. Bu fotoğraf, yıllar önce bu kütüphanede dönen büyük bir sırrın ve komplonun kanıtıydı. Elindeki fotoğraf az kalsın parmaklarının arasından kayıp yere düşecekti ki, birden salonun giriş kapısına doğru bakan karanlık koridordan ağır, kendinden emin ayak sesleri duyuldu.
​Gıırt... Tak... Tak...
​Ayak sesleri tahta zemin üzerinde yankılanarak yavaş yavaş bodrum katının girişine doğru yaklaşıyordu. Biri içeri girmişti. Ve kapıyı tamamen aralık bıraktığı için şu an içeride kapana kısıldığını, kaçacak hiçbir yeri olmadığını anladı.
​Kaçacak başka bir çıkış yoktu. Ezgi, panikle karanlığın içine doğru bir adım attı; sığınacak, saklanacak bir köşe arıyordu.