15. Bölüm: Dehlizdeki Kapan ve Kanlı Sayfa

Yukarıdaki kütüphane salonunun mermer zemininde yankılanan o tok, ağır ve metalik sesler, yeraltı mahzeninin o küf kokan duvarlarında buzdan yankılar uyandırdı. Bu kez gelenler, ne gizemli uyarılarda bulunacak ne de fısıltıyla konuşacak insanlardı. Onların adımlarında, arkalarında hiçbir iz bırakmamaya yemin etmiş profesyonel bir katilliğin o acımasız ritmi vardı.
​Ezgi, elleri hafifçe titrerken gözlerini masanın üzerindeki o sararmış defterden ayırıp merdivenlerin başına dikti. Kalbi göğüs kafesini parçalayacakmış gibi atmaya devam ediyor, kulaklarındaki uğultu adeta bir fırtınanın uğultusunu andırıyordu. Karşısında duran o yabancı, yani yıllardır karanlıkta saklanan ve onun ailesiyle olan bağını bilen o adam, tek bir el hareketiyle Ezgi’yi susturdu. Yüzündeki o alaycı tebessüm bir anda silinmiş, yerini taştan bir ciddiyete bırakmıştı.
​"Çok geç," diye fısıldadı adam, sesi adeta rüzgârın tahta kirişlerde çıkardığı uğultu kadar kısık ama bir o kadar keskin çıktı. "Buraya nasıl ulaştıklarını bilmiyorum ama kapıyı kilitlediler. Artık yukarıdan çıkışımız yok."
​"Ne demek çıkış yok?" dedi Ezgi, sesindeki o panik dalgasını bastırmaya çalışarak. Dişlerini sıktı, gözlerini kısıp daracık merdiven boşluğuna baktı. "Başka bir yol olmalı! Bu kütüphane tek bir kapıdan ibaret olamaz."
​"Tek bir kapıdan ibaret değil zaten," dedi adam, aceleyle masanın etrafından dolanıp Ezgi’nin kolundan tuttuğu gibi onu mahzenin en karanlık köşesine, duvara yaslanmış olan o devasa demir dolabın arkasına doğru çekiştirdi. "Ama o kapı şu an onların kontrolünde. Eğer yukarıdakiler bizi bu merdivenlerin başında yakalarsa, ne bu defteri ne de o anahtarın sırrını öğrenebilirsin. Seni de beni de buraya gömerler."
​Mahzenin havası, yukarıdan sızan o yabancı ayak seslerinin yarattığı toz bulutuyla daha da ağırlaştı. Ahşap merdivenlerden aşağıya doğru inen çizmelerin gıcırtısı gittikçe yaklaşmaya başladı. Her bir gıcırtı, Ezgi’nin sırtında hissettiği bıçak sırtı bir gerilimi daha da katlıyordu. Cebindeki o soğuk demir anahtar, sanki bu tehlikeyi sezmiş gibi avucunun içinde buz kesmişti.
​Yabancı, duvardaki taşların birleşim yerindeki gizli bir çıkıntıya elini bastı. Derin bir mekanik ses koptu; duvardaki taş bloklardan biri, içeriye doğru kayarak dar ve karanlık bir havalandırma ya da eski bir tahliye tünelinin ağzını açtı. Burası, lağım kokusuna benzer ama daha çok tarihin ve nemin sinmiş olduğu havasız, ürkütücü bir geçitti.
​"Önden sen," dedi adam, sesindeki emir tonuna karşı çıkmak imkânsızdı. "Ben arkadan gelip izleri kapatacağım. Durmak yok, sadece ileriye doğru sürün."
​Ezgi, bir saniye bile tereddüt etmedi. Hayatının en büyük kumarını oynadığını biliyordu; ama gerçeğe bu kadar yaklaşmışken burada yakalanıp her şeyi kaybetmek niyetinde değildi. Kendini o karanlık tünelin zeminine bıraktı. Ellerini ve dizlerini kullanarak daracık taş tünelde ilerlemeye başladı. Arkasından gelen o boğuk sesler, yukarıdaki mahzene girenlerin çıkardığı öfkeli bağırışlarla birleşti.
​"Burada yoklar! Kaçmışlar!" diye kükredi kalın bir ses yukarıdan. "O tüneli bulun! Hiçbiri bu binadan sağ çıkamayacak!"
​Tünelin içinde yankılanan bu ölüm fermanı, Ezgi’nin içindeki hayatta kalma ateşini daha da körükledi. Dizleri taşlara çarpıyor, dirsekleri sıyrılıyor, teninden sızan kanın sıcaklığını hissediyordu ama duramadı. Önündeki o karanlık dehlizde sürünürken, zihninde hâlâ o masada gördüğü son sayfa ve o defterdeki kendi soyadı dönüp duruyordu.
​Dakikalar boyunca o havasız tünelde ilerledikten sonra, önlerinde soluk bir ışık belirdi. Tünelin sonu, binanın dışına, kütüphanenin arka sokağındaki terk edilmiş eski bir kazan dairesine açılıyordu. Yabancı hızla öne geçip demir paslı kapağı dışarıya doğru itti. İçeriye sızan serin sabah havası, Ezgi’nin ciğerlerine bayram yeri gibi doldu. İkisi de ardına bakmadan oradan dışarıya, terk edilmiş bahçenin yabani otları arasına attılar kendilerini.
​Sokağın köşesine vardıklarında, Ezgi derin soluklar alarak dizlerinin üzerine çöktü. Üstü başı toz içindeydi, elleri çizilmişti ve nefes nefesteydi. Başını kaldırıp yanında duran o gizemli adama baktı. Sabahın gri ışığı altında adamın yüzü şimdi çok daha net görünüyordu. Gözlerindeki o yabancı ama bir o kadar da tanıdık hüzün, Ezgi’nin kalbine saplanan bir hançer gibiydi.
​"Kimsin sen gerçekten?" diye fısıldadı Ezgi, nefesini toplarken. "Neden beni koruyorsun ve ailemin geçmişiyle ne ilgin var?"
​Adam, etrafı kolaçan ettikten sonra derin bir iç çekti. Üzerindeki uzun kabanın cebinden, dünkü o masada açık duran defterden koparılmış gibi duran sararmış küçük bir sayfa çıkardı ve Ezgi’ye uzattı.
​"Ben senin bildiğin o tarafta değilim, Ezgi," dedi adam, sesi bu kez fısıltıdan öte, acı dolu bir itiraf gibi çıktı. "O defterde adını gördüğünüz o adam... Senin deden değil, sadece bu sırrı saklayan son kişiydi. Ve o yukarıdakiler, yani o kütüphaneyi bastıkları gibi her şeyi yok etmek isteyenler... Onlar, senin yıllardır ölü olduğunu bildiğin o kazanın arkasında duran gerçek sahipler."
​Ezgi, uzatılan sararmış sayfaya baktı. Sayfanın üzerinde, dedesinin el yazısının hemen altında, bugüne kadar hiç görmediği ama o fotoğraftaki adamın gözlerini taşıyan başka bir imza vardı. Ve o imzanın yanında, kendi adının baş harfleri yer alıyordu.
​"Bu ne demek oluyor?" diye sordu Ezgi, sesindeki titreme giderek büyürken.
​"Bu şu demek, küçük hanım," dedi adam arkasını dönüp sokağın loş gölgelerine doğru adımlarken. "O anahtar sadece bir kapıyı açmıyor. Senin bu şehre ayak basmandan çok önce başlatılmış olan o büyük oyunu nihayete erdiriyor. Şimdi ya bu sokağa dönüp her şeyi ardında bırakacaksın ya da o anahtarla birlikte o büyük gerçeğin tam ortasına yürüyeceksin. Seçim senin."
​Adam hızla gölgelerin arasında kaybolurken, Ezgi elindeki o sararmış kağıt parçası ve cebindeki soğuk demir anahtarla yapayalnız kaldımıştı. Artık geri dönüş yolu yoktu; çünkü o tünelden çıktıktan sonra, gerçeğin ateşi çoktan yanmıştı.