23. Bölüm: Garın Altındaki Hançer ve Küllenen İntikam

Eski tren garının o yüksek tavanlı, camları kırık ana bekleme salonunda hava bir anda buz kesti. Dışarıdan vuran soluk sokak lambası şavkı, Tarık’ın elindeki siyah namlunun metalik yüzeyinde soğuk bir parıltıyla yansıyordu. Kaan, beton zeminde duran eski fenerin sarımtırak ışığı altında dimdik duruyor, gözlerini Tarık’ın tetikteki parmağından bir saniye bile ayırmıyordu. Ezgi ise bir elinde o kalın deri dosyayı, diğer elinde ise sarnıçtan beri avucundan düşürmediği soğuk demir anahtarı sımsıkı kavramıştı.
​"Bırak o silahı, Tarık," dedi Kaan, sesi garın boşluğunda yankılanan tok ve sarsılmaz bir çelik gibi çıkıyordu. "Yusuf Efendi'yi kaçırdın, bu binayı bastın, tünelleri ateşe verdin. Ama burası son. O dosya senin o karanlık imparatorluğunu kurtarmaya yetmeyecek; aksine, seni ve arkandakileri mahkemelerin önüne çıkaracak tek delil."
​Tarık, Kaan’ın bu cesur çıkışına karşı alaycı bir şekilde gülerek başını hafifçe yana eğdi. Silahının namlusunu milim bile oynatmadan, "Genç adam," dedi, sesi zehir gibi akarak, "cesaret güzel şeydir, lakin aptallıkla birleştiğinde sadece mezar taşını süsler. Yusuf Efendi şu an nefes alıyorsa, tek sebebi o dosyanın hâlâ benim elime geçmemiş olmasıdır. Eğer o kız o dosyayı bana uzatmazsa, yaşlı adamın bu gece sabaha çıkamayacağını ikiniz de çok iyi biliyorsunuz."
​Ezgi’nin kalbi göğüs kafesini parçalayacakmış gibi atmaya başladı. Yusuf Efendi... Saat kulesinin o soğuk taşları arasında, kendi hayatını hiçe sayarak kendisine o tünelin kapısını açan o yaşlı muhafız, şimdi bu adamın ellerinde can çekişiyordu. Gözünün önüne Yusuf Efendi’nin o nasırlı elleri, kuledeki o ihtiyar ama gururlu bakışları geldi. Onu kurtarmak zorundaydı.
​"Yusuf Efendi nerede?" diye bağırdı Ezgi, sesindeki o titrek öfke artık bastırılamayacak bir boyuta ulaşmıştı. "Ona bir zarar verdiysen, yemin ederim o dosyayı yok ederim! O kasanın anahtarını da bu demir yolu raylarının altına gömerim, bir daha asla bulamazsın!"
​Tarık’ın yüzündeki o kibirli gülümseme anlık bir kasılmayla dondu. Dosya onun için her şey demekti; yirmi yıl önce o kütüphanede başlatılan o örtbas operasyonunun, o devasa zimmetin ve insan hayatları üzerinden kurulan o karanlık ağın üzerindeki tek şeffaf perdeyi yok edebilecek tek şey o belgelerdi. Eğer Ezgi o dosyayı yok ederse, Tarık da arkasındaki o görünmez efendilerinin gözünde bitmiş demektir.
​"Akıllıca bir hamle yapmaya çalışıyorsun, küçük matruşka," dedi Tarık, sol elini yavaşça cebine doğru götürürken. "Ama unutma, ellerin o dosyayı bana vermeden önce yaşlı adamın adını bu şehrin mezarlık defterine çoktan yazdırmış olabilirim. Dosyayı masaya bırak ve yavaşça geriye çekil. Kaan da o demir anahtarı bana uzatsın."
​Oda içindeki gerilim, teli çekilmiş bir yay gibi gerilmişti. Herkes bir sonraki hamleyi bekliyordu. Kaan, göz ucuyla Ezgi’ye baktı; bakışlarında "Sakın teslim etme, bu bir tuzak" diyen o keskin uyarı vardı. Ama Ezgi’nin zihninde Yusuf Efendi’nin o son sözleri çınlıyordu: "Git ve o imzayı tamamla!" İmza atılmıştı; şimdi sıra o gerçekleri korumaktaydı, ama masum bir insanın hayatı da kefalet olarak ortadaydı.
​"Bunu yapamam," dedi Ezgi, sesi kararlılıkla sarsılarak. Dosyayı göğsüne biraz daha bastırdı. "Önce Yusuf Efendi'yi göreceğim. Onu bize getirmeden bu dosyayı alamazsın."
​Tarık’ın sabrı tamamen tükenmişti. Dişlerini sıktı, tetiğe doğru uzanan parmağı iyice gerildi. "Seninle pazarlık yapacak lükse sahip olduğunu mu sanıyorsun?" diye kükredi Tarık, ve tam o anda belindeki ikinci elini de diğer cebine doğru attı.
​Ama olayların akışı o saniyede tamamen değişti. Kaan, Tarık’ın dikkatini o anlık dağıtmasından yararlanarak, yerdeki ağır feneri ayağıyla şiddetli bir şekilde kavradığı gibi doğrudan Tarık’ın üzerine doğru fırlattı. Fener, Tarık’ın elindeki silaha çarparak metalik bir patlama sesiyle yere düştü.
​"Ezgi, kaç!" diye bağırdı Kaan, üzerine atıldığı Tarık’la birlikte beton zemine yuvarlanırken.
​Ezgi bir saniye bile tereddüt etmedi. Elindeki o kalın deri dosyayı ve demir anahtarı kavradığı gibi, garın arka kapısına doğru koşmaya başladı. Arkasından gelen boğuşma sesleri, boğuk küfürler ve dışarıdaki gece rüzgârının uğultusu birbirine karıştı. Bu kaçış, sadece bir hayat kurtarma mücadelesi değil; bu şehrin yirmi yıllık karanlığıyla yüzleşmenin en kritik eşiğiydi.