22. Bölüm: Sürpriz Misafir ve Raylardaki Düello

Eski tren garının o kasvetli ve rutubetli havası, dışarıdan gelen ani motor sesiyle birlikte bir anda elektrik çarpmış gibi gerildi. Tarık, elindeki metalik çakmağı cebine fırlatıp kaşlarını çatarken, bakışları bir anlığına garın kırık pencerelerine ve dışarıdaki paslı raylara doğru kaydı. Planında bu yoktu; bu terk edilmiş tren garına kimse gelmemeliydi, hele ki bu saatte ve bu sisin ortasında asla.
​"Beklenen bir misafir mi var?" diye sordu Ezgi, sesindeki o titrek tınıyı ustalıkla bastırarak. Sırtını garın soğuk duvarına yaslamış, montunun iç cebindeki o kalın deri dosyaya ve avucundaki soğuk demir anahtara sıkıca tutunmuştu.
​Tarık cevap vermedi. Yüzündeki o sakin ve kibirli maske, dışarıdaki aracın kapısının sertçe açılmasıyla birlikte yerle bir olmuştu. Belindeki silaha doğru uzanan eli, karanlıkta hafifçe parladı.
​Tam o sırada, garın tahta kapısı gıcırdayarak açıldı. İçeriye dolan soğuk gece rüzgârı, yerdeki toz bulutlarını ve örümcek ağlarını havalandırdı. Kapının eşiğinde beliren siluet, ne Tarık’ın ne de Ezgi’nin beklediği bir kişiydi. Üzerinde sırılsıklam olmuş kalın bir mont, elinde ise eski tip bir fener taşıyan Kaan, nefes nefese kalmış bir halde içeri adım attı. Sarnıçtaki o korkunç baskından ve kapının devrilmesinden nasıl kurtulduğunu kimse bilmiyordu; ama yüzündeki kan lekesi ve kararlı bakışları, buraya ölümü göze alarak geldiğini açıkça gösteriyordu.
​"Kaan!" diye fısıldadı Ezgi, istemsizce öne doğru bir adım atarak.
​Tarık, karşısında Kaan’ı gördüğünde ilk başta şaşkınlıkla durakladı, ardından o zehirli gülümsemesi yeniden dudaklarına yayıldı. "Bak sen..." dedi, alaycı bir ses tonuyla elini havaya kaldırarak. "Ölmeyi bu kadar çok isteyen başka bir fare daha delikten çıkmış demek ki. Sarnıçta boğulman gerekirdi, genç adam."
​Kaan, gözlerini Tarık’tan bir an bile ayırmadan, cebinden çıkardığı ağır demir bir anahtarı ve elindeki eski feneri yere bıraktı. Göğsü kalkıp iniyor, her solukta ağzından çıkan buhar garın loş havasına karışıyordu.
​"Yusuf Efendi'yi aldınız, her şeyi yok edebileceğinizi sandınız," dedi Kaan, sesi garın boşluğunda metalik bir yankı uyandırarak. "Ama hesap edemediğiniz tek bir şey vardı: Bu şehir, sizin yirmi yıl önce kütüphanenin bodrumuna gömdüğünüz cesetlerin üstüne kurulmadı. O gerçekler, ilk fırsatta toprak altından dışarı çıkacak."
​Tarık’ın sabrı artık tamamen taşmıştı. Belindeki silahı yavaşça kınından çekti ve namluyu doğrudan Kaan’ın göğsüne doğru hizaladı. "Güzel bir masal," dedi Tarık, parmağı tetiğe giderken. "Ama masalların sonu hep aynı biter. Şimdi o dosyayı ve anahtarı Ezgi’ye söyle, masanın üzerine bıraksın. Yoksa ikinizi de bu rayların üzerine gömerim."
​Ezgi, Kaan’ın ateş hattında kaldığını gördüğü an, zihnindeki tüm korku silinip gitti. İçindeki o keskin adalet duygusu ve öfke, bütün benliğini sardı. Montunun iç cebindeki o kalın deri dosyayı çıkardı. Sayfaların hışırtısı, garın mutlak sessizliğini kesti.
​"Dosyayı mı istiyorsun, Tarık?" diye bağırdı Ezgi, sesindeki o çelik gibi kararlılıkla. Dosyayı havaya kaldırdı. "Al o zaman! Ama içinde ne yazdığını bilmeden, o kasanın kilidini asla açamayacaksın!"
​Tarık’ın gözleri, Ezgi’nin elindeki o kalın dosyaya kilitlendi. Silahını hâlâ Kaan’ın üzerinde tutuyordu ama dikkati tamamen dağılmıştı. İşte o an, Kaan’ın gözlerindeki o ani parıltı, yeni bir hamlenin habercisi oldu.