8. Bölüm: Arka Sokakların Nefesi

Kahve dükkânının kapısı, üzerindeki paslı menteşelerin acı dolu iniltisiyle birlikte ardına kadar açıldı. Dışarıdaki o bıçak gibi keskin gece ayazı, içerideki demlenmiş çay kokusunu ve hafif bayat kahve buharını bir anda yardı; yerini nemli asfaltın, çiseleyen yağmurun ve lağım kapaklarından sızan o ağır, kasvetli sokak kokusuna bıraktı. Gelen adam, kapı eşiğinde bir an hareketsiz kaldı. Üzerine giydiği kalın, koyu renk montu ve yüzünün büyük kısmını gizleyen beresiyle, dükkânın loş sarı ışığı altında adeta insan siluetine bürünmüş bir gölgeyi andırıyordu.
​Başını hafifçe kaldırarak dükkânın içini taradı. Bakışları, tezgâhın arkasında şaşkınlık ve korkuyla ne yapacağını bilemez halde duran yaşlı çaycıyı teğet geçti ve doğrudan en köşedeki o karanlık masaya, masanın üzerinde yalnız bırakılmış olan o sararmış fotoğrafa kilitlendi.
​Ve o an, ikisinin gözleri birbirine değdi.
​Ezgi’nin damarlarındaki kanın buz kesip çekildiğini hissettiği o salise, dünya üzerindeki tüm sesler sustu; zaman adeta dondu. Adamın dudaklarında, beresinin gölgesinde bile fark edilen o hafif, buz gibi ve alaycı kıvrılma belirdi. Sanki günlerdir bu anı bekliyormuş gibi, sanki kaçamayacağını çok iyi biliyormuş gibi sakin, emin ama bir o kadar da ölümcül adımlarla içeriye doğru süzülmeye başladı.
​Tak... Tak... Tak...
​İri botlarının ahşap zemine her basışında çıkardığı tok ve ağır ses, küçük dükkânın duvarlarında yankılanarak Ezgi’nin kulaklarında bir çan gibi çınlıyordu. Yaşlı çaycı, korku dolu bir sesle tezgâhın arkasından öne doğru atıldı, ellerini havaya kaldırarak, "Beyefendi, dükkân kapandı! İçeride müşteri var ama... Hey, kime diyorum, nereye?" diye homurdanmaya çalıştı. Ancak o devasa adam, yaşlı adama dönüp bakmadı bile. Bütün evreni, bütün odak noktası masada donakalmış olan o genç kızdı.
​İşte o milisaniye, Ezgi’nin beynindeki tüm mantık süzgeci kapandı ve yerine sadece saf, ilkel bir hayatta kalma içgüdüsü geçti. Düşünmeye, plan yapmaya vakti yoktu. Masada bıraktığı montunu bile almayı göze alarak sandalyeyi arkaya doğru şiddetle devirdi; sandalye tahta zemine çarparak gürültüyle devrildi. Bacaklarındaki o anlık tutulmayı yenip mutfağa açılan dar, karanlık koridora doğru var gücüyle fırladı.
​"Nereye kaçıyorsun küçük hanım? O anahtar seninle mezara gitmeyecek!"
​Adamın arkasından kükrer gibi çıkan o boğuk, kalın ve nefret dolu sesi, küçük dükkânın camlarını titretti. Arkasından gelen o hızlanmış ağır adımların sesi, Ezgi’nin sırtına saplanan birer bıçak gibi hissediliyordu.
​Ezgi, mutfağın sallanan, yarı ahşap kapısını omuzlayarak içeriye kendini attı. Tezgâhın üzerindeki birkaç boş bardak çarpmanın etkisiyle gürültüyle yere düşüp binbir parça oldu, ancak arkasına bakmaya cesaret edemedi. Mutfaktaki dar tezgahların, paslı tencerelerin arasından can havliyle sıyrıldı. Hedefi belliydi: Karşıdaki sokağa açılan o demir sürgülü kapı.
​Elleri korkudan sırılsıklam olmuştu, titriyordu. Kapının üzerindeki paslı sürgüyü itmeye çalıştığında, parmakları demirin keskin kenarına çarptı ve derisini sıyırdı; acısını bile hissedemedi. Son bir can havliyle var gücünü verip sürgüyü yana kaydırdığında, içerideki boğuk ve havasız mutfak kokusu yerini yüzüne çarpan sert rüzgâra ve çiseleyen yağmura bıraktı.
​Kendisini doğrudan karanlık, dar ve binaların sıkıştırdığı bir ara sokağın ortasına attı.
​Arkasından gelen adamın mutfak kapısını tekmeleyerek açtığına dair o korkunç gümbürtü, aralığın duvarlarında yankılandı. "Seni o delikten çıkaracağım, kaçamayacaksın!" diye bağıran ses, arka sokağın taş duvarları arasında defalarca kez çarparak büyüdü. Ezgi, yerdeki çamurlu su birikintilerine basarak, kaymamaya çalışarak koşmaya başladı. Nefesi artık boğazını yırtıyor, ciğerlerine dolan soğuk hava sanki buzdan iğneler gibi batıyordu. Bacaklarındaki kaslar laktik asit birikiminden dolayı kaskatı kesilmişti ama duramazdı. Durduğu an, o gölgenin elleri boynuna dolanacaktı.
​Nereye gittiğini bilmiyordu; binaların arasından kıvrılan labirent gibi sokaklarda, sadece karanlığın en yoğun olduğu noktalara dalıyordu. Koşarken sağ elini refleks olarak montunun cebine bastırdı; o soğuk demir anahtarın ve fotoğrafın hâlâ orada, parmaklarının ucunda, güvenli bir şekilde durduğunu hissetti. Bu adam neden bu kadar öfkeliydi? Bu anahtarın arkasında yatan o büyük sır neydi? Ve en önemlisi, bu kabus ne zaman bitecekti?
​Ara sokağın sonunda, daha geniş ve ana caddeye bağlanan loş sokak lambasının sarı ışığını gördüğünde, biraz olsun nefes alabildi. Ama arkasından gelen o ağır adımların sesinin tamamen kesilmediğini, bu şehrin karanlık sokaklarında bir yerlerde kendisini izlemeye devam ettiğini iliklerine kadar hissediyordu.