27. Bölüm: Mermer Koridorlar ve Gizli Dehlizler

Başsavcının kapısındaki pirinç levhanın soğuk yansıması, Ezgi’nin montunun ön kısmına düşüyordu. Adliye binasının devasa mermer sütunları arasında yükselen o ağır yankı, dışarıdaki sokak gürültüsünü ve limanın tuzlu rüzgârını tamamen dışarıda bırakmıştı. İçerideki hava; kâğıt tozu, mürekkep ve yılların biriktirdiği o resmi, mesafeli ciddiyetle yüklüydü.
​Özel kalem müdürünün ahşap kapıyı tıklatarak yaptığı o kısa bilgilendirmenin ardından, ağır ceviz kapı yavaşça içeriye doğru aralandı. İçerisi geniş, yüksek tavanlı ve duvarları cilalı kitaplıklarla kaplı bir odaydı. Pencerelerden giren donuk sabah ışığı, odanın ortasındaki büyük maun masanın üzerine düşüyordu. Masanın arkasında duran orta yaşlı, şakaklarına ak düşmüş başsavcı, gözlüğünün üstünden içeri giren üçlüye baktı. Yüzündeki yorgun hatlar, buraya zamansız ve sıra dışı bir durumun taşındığını hemen anlamış bir insanın tecrübesini barındırıyordu.
​"Gelin," dedi başsavcı, sesi alçak ama odanın sessizliğini büsbütün yırtan bir ağırlıkla. "Saat kulesinden ve rıhtımdaki hareketlilikten bu sabah haberim oldu. Ama sizin burada, tam da bu saatte olmanızı kimse beklemiyordu."
​Kaan bir adım öne çıkarak elindeki çamurlu demir çubuğu ve Tarık’ın üzerinden aldığı o şifreli kayıtların bulunduğu cihazı masanın kenarına bıraktı. Yusuf Efendi ise duruşunu hiç bozmadan, sanki adaletin tecelligahına yirmi yıl sonra ilk kez ayağını basıyormuşçasına vakur bir edayla masanın karşısında durdu.
​Ezgi, montunun iç cebinde sakladığı, nehir suyundan kenarları hafifçe yıpranmış ama üzerindeki mühürleri ve imzası sapasağlam duran o kalın deri dosyayı iki eliyle kavradı. Sayfaların arasındaki o son imza, sadece dedesinin ve ailesinin namusunu değil; bu şehrin altına gömülmüş o büyük cinayetlerin ve gaspların haritasını taşıyordu.
​"Sayın başsavcım," dedi Ezgi, sesi mermer duvarlarda yankılanan bir çelik gibi gür ve net çıkarak. "Bu dosya, yirmi yıl önce kütüphanenin bodrumunda susturulan seslerin, saat kulesine kilitlenen sırların ve rıhtımdaki o karanlık yapıların resmi belgesidir. Şehrin altındaki tünellerde neyin saklandığını, kimlerin bu halkın geçmişini çalarak bir imparatorluk kurduğunu biliyoruz. Ve Tarık... Şu an rıhtımdaki depoda bağlı."
​Başsavcı, gözlüğünü tamamen çıkarıp masanın üzerine koydu. Gözleri önce Ezgi’nin uzattığı o deri dosyaya, ardından Kaan’ın yüzündeki kurumuş kan izlerine ve Yusuf Efendi’nin o yaşlı ama sarsılmaz bakışlarına kaydı. Bir anlık mutlak bir sessizlik kapladı odayı. Duvardaki sarkaçlı saatin tık tık sesleri, zamana karşı yapılan bu yarışın ritmi gibi atıyordu.
​Başsavcı yavaşça uzandı ve dosyanın deri kapağını açtı. Sayfaları teker teker çevirdikçe, sararmış kâğıtların üzerindeki o eski tapu kayıtlarını, silinmiş mühürleri ve en son sayfadaki Ezgi’nin taze mürekkeple atılmış imzasını inceledi. Yüzündeki ifade anbean sertleşti, çene kasları gerildi.
​"Siz..." dedi başsavcı, dosyanın ortasında duran o anahtar haritasına bakarak. "Siz sadece bir cinayet dosyasını getirmediniz. Bu şehrin mülkiyetini ve kuruluş mukavelesini getirdiniz. Bu belgelerin bir tek sayfası bile dışarı sızarsa, adliyenin kapısındaki o terazinin kefeleri tamamen yerinden oynar."
​"Zaten amacımız da o," dedi Kaan, sesindeki o kırılmaz kararlılıkla. "Terazinin yirmi yıldır yanlış tarttığı o kefeleri düzeltmek. Tarık’ın arkasındaki o ana yapı, şehirdeki mülki kamuoyunu ve basını baskı altında tutmaya çalışacaktır. Bu dosya işleme konulmazsa, tünellerin ağzını betonla kapatıp her şeyi yok edecekler."
​Başsavcı yerinden kalktı. Pencerelerin kenarına yürüyüp dışarıdaki ana bulvara baktı. Şehir artık tamamen uyanmış, arabalar, otobüsler ve insanlar günlük akışına başlamıştı. O insanların hiçbiri, bastıkları kaldırımların hemen altında nasıl bir karanlığın yattığından haberdar değildi.
​"Bu dosya burada güvende olamaz," dedi başsavcı arkasını dönerek. Sesi bu kez resmi bir görevliden ziyade, bu sırrın ağırlığını omuzlarında hisseden bir müttefik gibi çıkıyordu. "Adliyenin içindeki kılcal damarlara bile sızmış adamları var. Eğer bu evrakı UYAP sistemine ve resmi kayıtlara şu saniyede girersem, beş dakika içinde Tarık’ın bağlı olduğu o üst kurulun haberleri olur."
​Ezgi kaşlarını çattı. "Yani bize adaletin kapısını mı kapatıyorsunuz?"
​"Hayır," dedi başsavcı, masasındaki gizli çekmeceyi açıp içerisinden yeşil kaplı resmi bir mühür matbuatı çıkararak. "Aksine, oyunu onların kurallarıyla oynamayı bırakıyorum. Bu dosyayı doğrudan Adalet Bakanlığı’nın özel soruşturma bürosuna ve bağımsız bölge başsavcılığına kuryeyle değil, bizzat kendim götüreceğim. Ama o zamana kadar, Tarık’ın adamlarının şehri ablaya almasını engellemek zorundasınız. Tünellerin ana girişini, yani kütüphanenin bodrumundaki o gizli geçidi hemen mühürlememiz gerek."
​Yusuf Efendi öne doğru bir adım attı. "O kütüphanenin bodrumu sadece bir geçit değil, başsavcım," dedi yaşlı muhafız. "Orası o kasanın ve asıl büyük kayıt defterinin bulunduğu yer. Ezgi’nin elindeki anahtar, o kütüphanenin altındaki o ağır demir kapıyı açar. Eğer oradaki defteri almazsak, Tarık’ın patronları o tünelleri havaya uçurarak delilleri tamamen yok edebilirler."
​Olayların seyri bir kez daha değişiyordu. Adliye sarayındaki bu görüşme bir son değil; aksine, gerçeğin merkez üssüne, yani her şeyin başladığı o tarihi kütüphanenin altındaki derin dehlizlere yapılacak son ve en tehlikeli hamlenin başlangıcıydı.
​Ezgi dosyayı masanın üzerinden tekrar kavradı. "O zaman kütüphaneye geri dönüyoruz," dedi, gözlerindeki o bileyen adalet ışığıyla. "Her şey nerede başladıysa, orada bitecek."