18. Bölüm: Tüneldeki Yankı ve Kirli İsimler

Kulenin altındaki o gizli demir kapı Ezgi’nin arkasından gürültüyle kapandığında, zifiri karanlık bir anda üzerine çöktü. Arkasından gelen o şiddetli darbe ve demirin betona sürtünme sesi taş duvarlarda defalarca yankılandı, kulaklarında uğultulu ve acımasız bir yankı bıraktı. Nefes nefeseydi; göğsü şiddetle kalkıp iniyor, boğazı kuruluktan alev alev yanıyordu. Avucunun içinde sımsıkı tuttuğu o ağır deri dosyanın kenarları parmaklarına batıyor, cebindeki soğuk demir anahtar ise sanki ağırlığıyla onu aşağıya çekiyordu.
​Yaşlı muhafızın son bağırtısı zihninde çınlamaya devam ediyordu: "Arkana bakma! Git ve o imzayı tamamla!"
​Ezgi bir saniye bile duraksamadı. Telefonunun ışığını yakmaya bile cesaret edemeden, ellerini soğuk ve nemli taş duvarlara sürterek karanlık taş merdivenlerden aşağıya, yeraltının o kadim ve dipsiz derinliklerine doğru inmeye başladı. Taşların üzerindeki yosun tutmuş kayganlık ayağını birkaç kez kaydırdı ama düşmedi; dişlerini sıktı, direndi ve adımlarını daha da hızlandırdı. Tünelin havası küf, eski toprak ve ağır bir kükürt kokuyordu. Her bir nefeste bu ağır havayı ciğerlerine çekmek zorunda kalıyordu.
​Yukarıdan, kapının arkasından gelen boğuk gürültüler ve o tehlikeli adamın öfkeli haykırışları devam ediyordu. Kapıyı zorluyorlardı. Ezgi, tünelin kıvrımlı taş koridorunda ilerledikçe gürültüler yavaş yavaş uzakta kaldı, yerini damlayan su damlalarının çıkardığı o monoton tıp tıp seslerine ve kendi kalbinin vahşi atışlarına bıraktı.
​Yürümek yetmiyordu; koşmaya başladı. Taşların pürüzlü yüzeyi ayakkabılarının altında gıcırdıyor, karanlık koridor sanki hiç bitmeyecekmiş gibi uzayıp gidiyordu. Zihninde binlerce soru çalkalanıyordu: O yaşlı adam kimdi? Onu kütüphanedeki mahzenden çıkaran o genç adam nereye kaybolmuştu? Ve en önemlisi, kütüphaneyi basan, saat kulesinin önünde elinde silahla beliren o gözü dönmüş adam kimdi?
​Yaklaşık on dakika süren o klostrofobik ve boğucu yeraltı koşusunun ardından, tünelin ilerisinde zayıf, sarı bir ışık hüzmesi belirdi. Işık, tünelin duvarlarındaki taş örmeleri hafifçe aydınlatıyordu. Ezgi adımlarını biraz daha yavaşlattı, sırtını duvara yaslayarak soluklandı. Biri orada bekliyordu.
​"Ezgi! Buradayım, korkma!"
​Karanlığın içinden yükselen bu ses son derece tanıdıktı. Bu, kütüphanedeki o gizli mahzenden kendisini sürünerek çıkaran, o tehlikeli andan hemen önce yol gösteren genç adamın sesiydi. Ezgi ışığa doğru bir adım attı. Sarı bir fenerin ışığı altında duran genç adam, hızla ona doğru yaklaştı.
​"İyi misin?" dedi genç adam, Ezgi’nin toz içindeki üstünü başını ve titreyen ellerini görünce derin bir endişeyle. "Yusuf Efendi kapıyı zamanında kapatabildi mi?"
​Ezgi bir an duraksadı; adeta buz kesmiş zihninde o isim ilk kez yerli yerine oturuyordu. "Yusuf Efendi mi?" diye sordu, sesi kısılarak. "Saat kulesindeki o yaşlı adamın adı Yusuf mu?"
​Genç adam başıyla onayladı. "Evet... Yusuf Efendi, dedenin bu şehirdeki en eski ve en sadık dostuydu. Yıllardır o kulede, bu sırrın nöbetini tutuyordu. Ben de Kaan. Baban ile dedemin geçmişteki o büyük ortaklığından kalan son bağım."
​İsimler nihayet Ezgi'nin zihnindeki o karanlık boşluklara birer meşale gibi düştü. Kaan... Karşısındaki bu genç adamın adı Kaan'dı. Ve ona o dosyayı teslim eden o yaşlı muhafız Yusuf Efendi'ydi.
​"Bizi adım adım takip eden o adam..." dedi Ezgi, nefesini toparlayıp Kaan’ın gözlerinin içine diklemesine bakarak. "Saat kulesinin önünde elinde silahla beliren, kütüphaneyi de basan o adam kim?"
​Kaan’ın yüzü bir anda gölgelendi, çene kasları gerilerek kenetlendi. "Tarık..." dedi, adı söylerken bile sesi nefretle kasılarak. "Adı Tarık. Yıllar önce dedemin ve babamın kurduğu o sistemi çökertmeye çalışan, ailenin geçmişindeki o karanlık ortaklığın ve yağmanın tetikçisi. Yirmi yıldır bu şehrin altında ne kadar iz varsa silmeye çalışıyor. Eğer o anahtar ve elindeki o dosya Tarık’ın eline geçerse, geçmişe dair tek bir canlı şahit bile bırakmaz."
​Ezgi, ellerinin arasındaki o kalın deri dosyaya baktı. Kaan hafifçe elini uzatarak tünelin sonundaki ahşap bir kapıyı işaret etti. "Burası kentin altındaki eski su sarnıçlarına açılan güvenli bir hücre. Burada şimdilik güvendeyiz. Şimdi o dosyayı açma zamanı."
​İkisi birlikte ahşap kapıdan içeri girdiler. İçeride gaz lambasıyla aydınlatılmış küçük, taş duvarlı bir oda vardı. Ezgi ortadaki tahta masaya doğru yürüdü, elindeki ağır deri dosyayı masanın üzerine bıraktı. Cebinden çıkardığı soğuk demir anahtarı da dosyanın yanına koydu.
​Dosyanın kapağını araladığında, dökülen sararmış sayfaların üzerinde dedesinin el yazısı, gazete kupürleri ve en altta Tarık’ın şirketine ve geçmişteki yasadışı faaliyetlerine ait resmi mühürlü belgeler duruyordu. Belgelerin en altında, Yusuf Efendi'nin bahsettiği o son imza yeri boş duruyordu; hemen yanında ise Ezgi'nin kendi soyadı yazıyordu.
​"Tarık dışarıda kapıyı kırsa bile burayı bulması zaman alacak," dedi Kaan, fenerin ışığını masaya doğrultarak. "Ama vakit daralıyor Ezgi. Bu dosya, bu şehrin altına gömülmüş o büyük cinayetin ve yağmanın tek kanıtı. Şimdi kararı sen vereceksin."
​Ezgi parmaklarını sararmış kağıdın üzerinde gezdirdi. Artık düşmanının adı netti: Tarık. Yanındaki dostunun adı netti: Kaan. Ve o sadık emanetçinin adı: Yusuf Efendi. Taşlar tamamen yerine oturmuş, üzerindeki sis bulutu dağılmıştı.