20. Bölüm: Su Perdesi ve Karanlıkta Takip

Havalandırma bacasından boşluğa süzüldüğü an, tenine çarpan buz gibi nehir suyu Ezgi’nin ciğerlerindeki havayı bir anda söküp almıştı. Gecenin karanlığı ve suyun o şiddetli uğultusu, etrafını saran tüm sesleri yutmuş gibiydi. Elindeki imzalı dosyayı ve o soğuk demir anahtarı suyun üstünde tutabilmek için var gücüyle çabalıyor, bir yandan da akıntının onu sürüklemesine direniyordu.
​Kıyıya doğru çırpınarak ulaştığında, ayakları çamurlu ve kaygan toprağa bastı. Üstü başı sırılsıklamdı, dişleri soğuktan zangır zangır titriyordu. Ama duramazdı. Arkasından gelebilecek olası bir takibi engellemek için karanlık ağaçlık alanın derinliklerine doğru koşmaya başladı. Sarnıçta bıraktığı Kaan’ın kulaklarında çınlayan o son sözleri zihninde yankılanıyordu: "Yusuf Efendi yukarıda yakalandı... Git ve o dosyayı bitir!"
​Yusuf Efendi... O yaşlı muhafız şimdi Tarık’ın elindeydi. Ezgi, şehrin dış eteklerindeki o eski demir yolu köprüsünün altındaki loş sığınakta soluklanmak için durduğunda, ellerindeki dosyayı titreyen parmaklarıyla kontrol etti. Islanmıştı ama içerideki o mühürlü belgeler ve attığı o son imza sapasağlam duruyordu. Bu dosya, sadece geçmişin bir hesabı değil; aynı zamanda Yusuf Efendi’yi ve Kaan’ı o karanlık ellerden kurtarabilecek tek kozdu.
​Tam o sırada, cep telefonu karanlıkta titredi. Ekranında yabancı ve gizli bir numara yanıp sönüyordu. Kalbi boğazında atarak aramayı yanıtladı.
​"Alo?" diye fısıldadı Ezgi, sesi hem öfkeli hem de korku dolu çıkarak.
​"Çok uzağa kaçamadın, küçük matruşka," dedi Tarık’ın o buz gibi ve sabırlı sesi. Telefondan gelen hışırtıların arkasından, rüzgârın ve motor sesinin uğultusu duyuluyordu. "Yusuf Efendi ellerimizde. Kaan ise o sarnıcın karanlığında yalnız başına direniyor. Eğer o dosyayı on beş dakika içinde şehrin kuzeyindeki o eski tren garına getirmezsen, bu hikayenin son şahitleri de bu toprakların altına gömülecek."
​Hat bir anda kapandı. Karşı taraftan gelen o boşluk tıkırtısı, Ezgi’nin omuzlarına binen yükü bin kat daha artırdı. Tarık bir tuzak kuruyordu; ama Ezgi’nin artık kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Dosyayı montunun iç cebine iyice sıkıştırdı, demir anahtarı avucunda sıktı ve eski tren garına doğru giden o karanlık yola adımını attı.