7. Bölüm: Kahvedeki Gölge

Kütüphanenin demir kapısını arkasından dikkatle ve olabildiğince sessizce çekip sokağın karanlığına adım attığında, Ezgi’nin göğsü hâlâ inip kalkıyor, nefesi boğazına diziliyordu. O karanlık ve basık bodrum katında resmen ölümden dönmüştü. Fakat arkasında bıraktığı o tozlu odanın tehlikesi bitmemişti; çünkü cebindeki o eski fotoğraf ve parmaklarının ucuna takılan o soğuk anahtar artık onun en büyük sırrı, sırtında taşıdığı en ağır yükü haline gelmişti. Gece ayazı yüzünü bıçak gibi keserken, adımlarını hızlandırarak ana caddeye doğru yöneldi.
​Gece yarısını çoktan geçmişti. Sokağın bu saatte tamamen sessiz ve ölü olması gerekirdi; ancak uzaktan uzağa binaların arasında yankılanan rüzgârın uğultusu dışında ortalıkta kimsecikler yoktu. Adımları onu, yolun köşesindeki 24 saat açık olan küçük, loş ışıklı bir kahve dükkânının önüne getirdi. İçeride biraz soluklanmak, bacaklarındaki o titremeyi durdurmak ve en önemlisi cebindeki o fotoğrafı net bir ışık altında incelemek için içeri girmekten başka çaresi yoktu.
​Zilin hafif ve cılız çınlamasıyla içeri adım attı. Tezgâhın arkasında uykulu gözlerle televizyon ekranına bakan yaşlı bir çaycıdan başka kimse görünmüyordu. Çaycı, Ezgi'nin soluk soluğa ve tedirgin halini fark edip başını kaldırdı ama yorgunluktan olacak, soru sormaya bile üşenerek sadece önüne döndü. Ezgi, içerideki en kuytu, en karanlık köşedeki masaya geçti. Montuna iyice sarınarak oturdu ve titreyen parmaklarıyla cebindeki o fotoğrafı çıkardı.
​Masanın üzerindeki lambanın doğrudan aydınlattığı noktaya fotoğrafı bıraktı.
​Siyah beyaz kareye dikkatle baktı. Kütüphanedeki o eski masanın çekmecesinden aldığı fotoğrafta net bir şekilde görünen şey çok açıktı: O adamın elinde tuttuğu nesne, Ezgi’nin şu an çantasında ve cebinde taşıdığı o eski demir anahtarın birebir, kusursuz aynısıydı. Başka hiçbir karmaşık detay, başka hiçbir simge yoktu; sadece o adam, o anahtar ve o tehlikeli duruş vardı. Her şey şimdi bir yapboz parçası gibi yerine oturuyordu. O adam da en az Ezgi kadar bu anahtarın ve kütüphanenin sakladığı o gizemin peşindeydi.
​Zihnindeki tüm bu düşünceler hızla çarpışırken, istemsizce kafasını kaldırıp dükkânın sokağa bakan buğulu camından dışarı baktı.
​İşte o an, kanı adeta damarlarında dondu, nefesi boğazına tıkandı.
​Sokağın tam karşısına, kahve dükkânının giriş kapısının hizasına siyah, lüks bir araç sessizce yanaşmıştı. Aracın farları tamamen sönüktü, motoru stop etmiş gibi görünüyordu ama camlarındaki koyu siyah film tabakası içeride kimin olduğunu gizliyordu. Fakat Ezgi, o aracın kütüphanenin önünden beri kendisini adım adım takip ettiğinden yüzde yüz emindi. O araba, onun attığı her adımı izliyordu.
​Tam o sırada, kahve dükkânının dış kapısı yavaşça gıcırdadı. İçeriye doğru sızan buz gibi gece rüzgârıyla birlikte kapının kolu aşağı yukarı oynadı. Gelen kişi, kütüphanenin bodrum katında o boğuk ve tehditkâr sesini duyduğu adamdı.
​Ezgi saniyeler içinde kapana kısıldığını anladı. Bu dükkândan çıkmanın tek bir yolu vardı; ya o adamla göz göze gelip yüzleşecekti ya da arkadaki o karanlık koridora açılan kapıdan arkasına bile bakmadan kaçacaktı.