28. Bölüm: Kirli Mühür ve Mahzenin Şifresi

Başsavcının odasındaki o ağır ceviz kapı arkalarından kapanıp adliyenin geniş mermer merdivenlerine adım attıklarında, dışarıda gri sabah sisinin yerini parlak ama soğuk bir rüzgâra bıraktığı görülüyordu. Adliye binasının önündeki geniş meydan, ellerinde çantalarıyla koşturan avukatlar, polis arabaları ve günlük telaşının içindeki şehir insanlarıyla dolup taşmaya başlamıştı. Ancak Ezgi, Kaan ve Yusuf Efendi için zaman farklı bir ritimde akıyordu.
​"Kütüphaneye giden arka sokaklar günün bu saatinde tenha olur," dedi Yusuf Efendi, paltosunun yakasını kaldırıp şapkasını gözlerinin üzerine doğru indirirken. Yaşlı adamın adımları, saat kulesinde geçirdiği o karanlık saatlerin yorgunluğuna rağmen şaşırtıcı bir çeviklik kazanmıştı. "Tarık’ın rıhtımda saf dışı kalması, adamlarının tamamen dağıldığı anlamına gelmez. O yapının kütüphane sorumluları hâlâ içerideki dehlizin kapısında nöbet tutuyor olabilir."
​Kaan, adliyenin önünde park halinde duran o eski model gri arabanın kapısını açtı. Yüzündeki ve şakaklarındaki kurumuş kan izlerini bir mendille silmeye çalışarak direksiyon koltuğuna geçti. "Kütüphanenin bodrumuna inen iki ana yol var," dedi Kaan, motoru çalıştırırken. "Biri ana salondan geçen ve o ahşap döşemenin altındaki gizli kapağa açılan yol; diğeri ise arka bahçedeki eski kömürlük kanalı. Eğer Tarık’ın adamları içerideyse, arka kanaldan sızmamız gerekecek."
​Ezgi, yan koltuğa oturup kucağındaki deri dosyayı montunun fermuarı altına iyice sabitledi. Avucunun içindeki soğuk demir anahtarı parmaklarıyla hissetti. O anahtar, sadece bir kilit açıcı değil; bu şehrin kurucularından kalma, pirinç işlemeli, üzerindeki girintileri ve çıkıntıları özel bir işçilikle yontulmuş tek nüsha bir tarihi eserdi.
​"Kütüphaneye ana kapıdan gireceğiz," dedi Ezgi, gözlerini dikiz aynasından arkadaki Yusuf Efendi’ye çevirerek. Sesinde en ufak bir tereddüt yoktu. "Kaçak gibi arka kanallardan girmek sadece bizi pusuya düşürür. Ellerimizde bu dosya ve anahtar var; üstelik ben o kütüphanenin resmi araştırma kayıtlarına imza atmış biriyim. Dikkat çekmeden içeri süzülüp bodrumun kapısını o anahtarla açacağız."
​Araba, şehrin tarihi dokusunu barındıran dar, arnavut kaldırımlı sokaklarına girdiğinde, eski taş binaların gölgeleri aracın üzerine düşüyordu. Yıllardır bu kaldırımların altından geçen tüneller, şimdi üzerlerinde yürüyen binlerce insanın habersiz adımlarını taşıyordu. O kaldırımların her bir taşı, yirmi yıl önce işlenen o büyük cinayetin ve üzerindeki o kirli sırrın sessiz birer şahidi gibiydi.
​Kütüphanenin heybetli taş binası göründüğünde, Kaan arabayı iki sokak arkadaki eski bir ahşap konağın gölgesine park etti. Şehir kütüphanesi, devasa kemerli pencereleri, yüksek sütunlu girişi ve yüzyıllık çınar ağaçlarıyla kaplı bahçesiyle dışarıdan bakıldığında huzurlu bir ilim mabedi gibi duruyordu. Fakat Ezgi için orası, bu kâbusun başladığı ve gerçeğin kilitlendiği o ana merkezdi.
​Üçü birlikte, aralarında mesafe bırakarak kütüphanenin bahçe kapısından içeri adım attılar. Bahçede tek tük öğrenciler ve yaşlı kitap kurtları banklarda oturuyordu. Ezgi, adımlarını hızlandırmadan, sıradan bir ziyaretçi gibi büyük ahşap kapıyı ittirerek içeri girdi.
​Kütüphanenin devasa okuma salonundaki o tanıdık koku—eski kâğıt, ahşap cilası ve toz kokusu—Ezgi’nin ciğerlerine doldu. Yüksek rafların arasında sessizlik hakimdi. Ancak Ezgi’nin gözleri doğrudan salonun en arka köşesindeki, "Nadir Eserler" bölümüne giden o ağır meşe kapıya kilitlendi. O kapının arkasındaki merdivenler, doğrudan yerin altındaki o karanlık sarnıç bağlantılarına ve ana kasaya iniyordu.
​Kaan, kütüphanenin girişindeki katalog raflarının arkasına geçerek etrafı kollamaya başladı. Yusuf Efendi ise arka koridordaki nöbetçi memurun dikkatini dağıtmak için eski bir harita rulolu masaya doğru ilerledi. Ezgi, fırsattan yararlanarak "Nadir Eserler" bölümünün kapısına yanaştı.
​Cebinden çıkardığı o pirinç anahtarı meşe kapının kilit yuvasına soktu. Tık.
​Kilit yavaşça döndü ve kapı, hiç ses çıkarmadan içeriye doğru aralandı. Aşşağıdan gelen buz gibi, nemli ve küf kokulu bir hava akımı Ezgi’nin yüzüne çarptı. Merdivenlerin bittiği karanlıkta, yirmi yıldır açılmamış olan o devasa çelik kasanın gölgesi belirmekteydi.