4. Bölüm: Terk Edilmiş Kütüphanenin Kapısı

Şehrin merkezindeki o efsanevi ve hakkında sayısız tekinsiz fısıltı dolaşan eski kütüphanenin sokağına saptığında, zaman adeta yavaşlamıştı. Gökyüzündeki bulutlar ayın ışığını yutmuş, ortalığı karanlık ve boğucu bir örtü gibi sarmıştı. Sokak lambalarının yaydığı o hastalıklı, sarı ve titrek ışık demetleri, yerdeki taşların üzerinde garip gölgeler oyunları oynamaktaydı. Ezgi, adımlarını olabildiğince sessiz ama kararlı bir şekilde atarak binanın önüne kadar geldi. Yıllar önce yaşanan faili meçhul olayların ve ardında bıraktığı acı sırlar yüzünden kapısına mühür vurulan bu devasa yapı; camlarını kaplayan kalın, çürümeye yüz tutmuş ahşap plakalar, paslanmış demir parmaklıklar ve bahçesini tamamen istila eden boy boy dikenli yabani otlarla adeta gecenin koynunda yükselen devasa bir canavarı andırıyordu. Çevrede insan hareketine, en ufak bir yaşam belirtisine dair in cin top oynamıyordu; sadece gece rüzgârının eski çatılarda, kırık pencerelerde ve binanın tepesindeki paslı demir tabelada çıkardığı o gıcırdayan, iç ürpertici uğultular duyuluyordu.
​Nefesini tutarak paslı demir bahçe kapısının önüne geldi. Kapının menteşeleri, yılların pası ve ağırlığıyla kilitlenmiş gibi duruyordu; ancak hafifçe ittiğinde çıkardığı o tiz çığlık, gecenin mutlak sessizliğini acımasızca yardı. İçeri adım attığı anda, ayakkabılarının altında ezilen kurumuş yaprakların, kırık dal parçalarının ve toprak kokusunun yarattığı hışırtı kulak tırmalayıcı bir yankı uyandırdı. Kalbi, göğüs kafesini döven vahşi bir kuş gibi deli gibi çırpınıyordu; kulaklarında sadece kendi kan damarlarının o sağır edici gümbürtüsü vardı. Zihni hâlâ o arkasından takip eden siyah lüks aracın yarattığı panik ve ellerinin arasındaki ajandada yazan o sarsıcı cümleyle doluydu. Ajandada bulduğu ve zihninde bir çekiç gibi sürekli yankılanan o satırı kendi kendine fısıldadı: "Emanet, başladığı yerde saklı."
​Ana binanın devasa, oymalı ahşap giriş kapısı sıkıca kilitliydi; üzerinden kalın, paslanmış demir zincirler geçirilmiş ve devasa asma kilitlerle adeta dünyaya kapatılmış gibi duruyordu. Oradan içeri girmenin imkânsız olduğunu anladığında gözlerini binanın etrafında, karanlığın içinde gezdirdi. Arka cepheye uzanan, sarmaşıkların ve yabani sarmaşıkların tamamen örttüğü dar ve karanlık koridorda, yer seviyesinin biraz altında kalan bodrum katına ait demir kapının hafifçe aralık durduğunu fark etti. Sanki birileri onu bekliyor ya da buraya geleceğini önceden biliyormuş gibi... Bu ürkütücü düşünce sırtından aşağı buz gibi terler akmasına neden olsa da, geri dönmek için artık çok geç kalmıştı. Çarklar dönmüş, av avcısını bulmuştu bir kere; bu gizemin arkasındaki gerçeği öğrenmekten başka şansı yoktu.
​Sırt çantasının fermuarını titreyen elleriyle açtı ve o ağır, paslı, antik döneme ait mekanik anahtarı parmaklarının arasına aldı. Parmakları soğuktan ve korkudan zangır zangır titriyor; anahtarı paslı kilidin deliğine denk getirmekte zorlanıyordu. Derin bir nefes alıp gözlerini yumdu, içindeki tüm korkuyu ve paniği bastırmaya çalışarak anahtarı yuvaya itti ve bileğini çevirdi.
​Kilidin derinliklerinden gelen o metalik, tok ve yankılı "klik" sesi, gecenin mutlak sessizliğini ortadan ikiye yardı. Kapı, gıcırdayan paslı menteşeleri üzerinde yavaşça aralandı. İçeriden dışarıya doğru fırlayan yoğun küf kokusu, nem, çürüntü ve yılların bıraktığı ağır toz bulutu doğrudan yüzüne çarptı; Ezgi bir an öksürmemek için elini ağzına bastırmak zorunda kaldı. Hatta bu ağır koku, buranın çok uzun süredir kilitli olmadığını, aksine birilerinin burayı yakın zamanda kullandığını ya da ziyaret ettiğini düşündürdü.
​Telefonunun ekranını uyandırıp el fenerini açtı ve sarımtırak ışık demetini içeriye doğru uzatarak ilk adımını attı. Bodrum katının karanlık dehlizlerinde, eski ve devasa rafların üzerine örtülmüş örtülerin gölgeleri arasında onu neyin beklediğini henüz bilmiyordu; ama gerçeğe ulaşmanın tek yolunun bu karanlığın ta ortasından geçtiğinin bilincindeydi. Kapıyı arkasından dikkatle çekti, ancak tamamen kapatmadı; çünkü tamamen kapanırsa bir daha asla açamayacağından ya da içeride kilitli kalacağından korkuyordu. İçerideki serin ve ağır hava, sanki onu içeriye doğru çeken görünmez bir el gibiydi.