11. Bölüm: Sabahın İlk Işığı ve Karar

Ezgi, o kasvetli ve karanlık bodrum katının demir parmaklıklarından kendisini sokağa attığında, üzerindeki o delici ve vahşi adrenalinin yavaş yavaş çekildiğini, yerine ise iliklerine kadar işleyen o ağır, ezici yorgunluğun bıraktığını hissetti. Gece yarısının o bıçak gibi keskin ayazı, terden sırılsıklam olmuş sırtına ve boynuna buzlu iğneler gibi batıyordu. Etrafta hâlâ çıt çıkmıyordu; binaların kepenkleri kapalı, pencereleri kapkaranlıktı. Sokaklar, sanki biraz önce orada yaşanan o nefes kesen kovalamacadan, o ölüm kalım mücadelesinden tamamen habersizmiş gibi derin ve huzursuz bir uykuya dalmıştı.
​Adımlarını otomatik bir refleksle kendi evine doğru yönlendirdi, ancak mahallenin girişindeki sokağın başında ani bir hamleyle durdu. Zihni, korkununsisini atıp mantıklı düşünmeye başladığı an, bu hamlenin ne kadar büyük bir hata olacağını fark etti. Eğer doğrudan evine giderse ve o adam, o gölge gerçekten de kendisini takip etmeye devam ediyorsa, tehlikeyi doğrudan evinin kapısının önüne, mahremiyetinin ta içine taşımış olacaktı. Annesinin ya da çevredeki kimsenin bu karanlık ve tehlikeli suların içine çekilmesini katiyen istemiyordu; çünkü bu sırlar, bu ölümcül oyun sadece ona aitti. Cebindeki o soğuk demir anahtar ve hafifçe kenarları yıpranmış o eski fotoğraf, parmaklarının ucunda hâlâ sessizce, sanki yaşayan bir organizma gibi soluyarak duruyordu.
​Geceyi güvenle geçirmek, biraz olsun soluklanıp zihnini toplamak için şehrin diğer ucundaki, daha tenha ve sakin bir mahallede bulunan o eski parkın yolunu tuttu. Parkın orta yerinde, etrafını tam açıyla görebileceği karanlık ve kuytu bir tahta banka dikkatlice oturdu. Zihni binlerce, yüzlerce soruyla çalkalanıyordu. O adam bodrum katının kapkaranlık dehlizinde onun adını nasıl bilmişti? “Seni bulacağım Ezgi!” cümlesi kulaklarında bir çan gibi, zihnini döven bir balyoz gibi çınlamaya devam ediyordu. Bu durum, rastgele bir sokak hırsızlığı ya da yanlış zamanda yanlış yerde olma vakti değildi; bu, geçmişin tozlu raflarından bugüne uzanan, doğrudan kendisini hedef alan soğuk bir intikam ya da kapatılmamış bir hesaptı.
​Zamanın nasıl geçtiğini anlamadı; gökyüzündeki o koyu lacivert tonlar yavaş yavaş açılmaya, ufuk çizgisinde gri ve soluk sarı çizgiler belirmeye başladı. Sabahın ilk ışıkları binaların çatışarını öperken, Ezgi’nin gözlerinde uykudan eser yoktu. Soğuk hava yüzünü uyuşturmuş, dudaklarını çatlatmıştı ama içinde yanan o öfke ateşi tüm bedenini ısıtıyordu. Zihninde artık yoruma yer bırakmayacak kadar netleşen tek bir gerçek vardı: Sürekli kaçarak, köşelere saklanarak bir yere varamayacaktı. O adamdan ya da gölgelerden köşe bucak kaçmak bu kabusu bitirmeyecekti. Bu kör düğümü çözmenin tek ve mutlak bir yolu vardı; o da her şeyin başladığı yere, o kütüphanenin tozlu raflarına ve o yasaklı bodrum katına tekrar geri dönmekti.
​Güneşin soluk ışıkları sokağın taşlarına vurduğunda, Ezgi oturduğu banktan kararlı, titremeyen adımlarla kalktı. Üstünü başını olabildiğince düzeltti, ciğerlerine sabahın serin havasını sonuna kadar çekti ve adımlarını kararlılıkla yeniden o kütüphaneye doğru çevirdi. Bu kez korkmuyor, aksine damarlarında dolaşan o saf öfke ve öğrenme açlığıyla hareket ediyordu. O anahtarın sırrı bugün ne pahasına olursa olsun çözülecekti.