12. Bölüm: Kütüphanenin Gizli Kapısı

Sabahın o erken saatlerinde, şehrin henüz tam olarak uyanmadığı, sokakların hafif bir sis ve buz gibi bir rüzgârla sarılı olduğu o dakikalarda Ezgi, adımlarını yeniden o tarihi kütüphanenin önüne taşıdı. Gece yarısı karanlık sokaklarda, o kasvetli bodrum katının dehlizlerinde yaşadığı o ölüm kalım mücadelesinin, o kulaklarında çınlayan tehditkâr sesin izleri hâlâ zihninde taptazeydi. Fakat o korku dalgası, yerini yavaş yavaş keskin bir kararlılığa, inatçı bir merak duygusuna ve gerçeği ne pahasına olursa olsun öğrenme hırsına bırakmıştı.
​Kütüphanenin o ağır, ferforje demir kapısına yaklaştığında, kapının dünkü halinden farklı olarak hafifçe aralık durduğunu fark etti. Kanı damarlarında ani bir şokla yeniden hızla akmaya başladı. İçeride biri mi vardı? Yoksa gece aceleyle kaçarken bıraktığı bir iz ya da fark etmediği bir detay buraya başka birini mi çekmişti? Kalbi göğüs kafesini zorlarken, montunun cebindeki o soğuk demir anahtara parmaklarıyla sıkıca tutundu; bu küçük metal parça, elindeki tek gerçek koruyucusuydu.
​Kapıyı yavaşça iterek içeriye adımını attı. Yüksek tavanlı ana salon, sabah güneşinin pencerelerden sızan tozlu ve uzun, sarımsı ışık hüzmeleriyle doluydu. Ortamda hâlâ o ağır eski kitap, küfleşmiş kâğıt ve nem kokusu hâkimdi. Ezgi, ayak seslerinin mermer zeminde yankılanmamasına büyük bir özen göstererek parmak ucunda ilerledi. Doğrudan dünkü o masaya, o çekmecenin bulunduğu yere yöneldi.
​Ancak masanın önüne geldiğinde gördüğü manzara karşısında adeta kanı dondu.
​Dün gece ortalıkta görünmeyen, masanın hemen yanındaki duvara yaslanmış olan o devasa ahşap kitaplık, sanki gizli bir ray üzerindeymiş gibi birkaç santim yana kaydırılmıştı. Kitaplığın arkasında, karanlığa ve yerin altına doğru uzanan dar, tahta basamaklı gizli bir geçit açığa çıkmıştı. O ana kadar kütüphanenin sadece bilinen raflarını, okuma salonlarını ve çalışma masalarını görmüştü; ama bu gizli bölme, binanın çok daha derinlerine, belki de o bodrum katından bile daha eski, daha karanlık bir tarihe açılıyordu.
​Derin ve titrek bir soluk aldı. Arkasında onu izleyen o adamın bu şehrin sokaklarında bir yerlerde kol gezdiğini biliyordu; ama burada, bu gizli geçidin eşiğinde dururken geri adım atmak artık onun için mümkün değildi. Merdivenlerin başından yukarıya doğru sızan o ağır, küflü hava yüzünü okşadı. Sağ elini cebinden çıkardı, parmaklarıyla o soğuk anahtarı kavradı ve tahta basamaklara ilk adımını attı.