KARICIĞIM

Arabanın içi sessizdi.

Asel camdan dışarıya bakıyor, gelip geçen binaları ve insanları izliyordu. Rüzgar ise arada bir ona bakıyor, sonra gözlerini tekrar yola çeviriyordu.

Bir süre sonra kocaman bir AVM'nin önünde durdular.

Rüzgar arabadan indi ve Asel'in kapısını açtı.

Asel ona bakıp küçük bir tebessüm etti.

Tam o sırada Rüzgar'ın kehribar gözleri, Asel'in yeşil gözlerine öyle bir baktı ki...

Asel'in içi bir anda eridi.

Bana neler oluyordu böyle?

Hemen bakışlarını kaçırdı ve arabadan indi.

Birlikte mağazaları dolaşmaya başladılar. Kıyafet seçmeye gelmişlerdi ama Rüzgar, Asel'in beğendiği birkaç parçayla yetinmek yerine neredeyse ne bulduysa alıyordu.

“Rüzgar, yeter artık,” diye söylendi Asel.

Rüzgar ise gayet sakin bir şekilde,

“Daha bakıyoruz,” demekle yetindi.

Sonunda kıyafet mağazasından çıktılar. Asel elindeki poşetlere bakıp derin bir nefes aldı.

“Rüzgar.”

“Efendim, Asel?”

Asel etrafına bakıp sesini biraz alçalttı.

“Bak, biz düğünde takılan takıları alıp kaçalım. Altınları da bölüşürüz.”

Rüzgar birkaç saniye ona baktı.

Sonra kahkahayı bastı.

Asel de kendini tutamadı ve istemsizce gülmeye başladı.

“Ama bence iyi fikir,” dedi gülerek.

Rüzgar başını iki yana salladı.

“Aklını böyle şeylere yorma, karıcığım.”

Asel'in gülümsemesi bir anda dondu.

Karıcığım mı?

Şaşkınlıkla Rüzgar'a baktı.

Rüzgar ise hiçbir şey olmamış gibi onun belinden hafifçe tutup kuyumcuya doğru yönlendirdi.

“İstediğini beğen. Senin istediğin olsun.”

Asel'in gözleri doldu.

Bakışlarını hemen ondan kaçırdı.

Çünkü ilk defa biri onun kararına saygı duyuyordu.

İlk defa biri, kendi isteğinden önce onun ne istediğini düşünüyordu.

Rüzgar, Asel'in hevesinin kırılmasını istememişti.

Asel bunu fark ettiğinde kalbinin içinde tarif edemediği bir sıcaklık oluştu.

Rüzgar ise onun gözlerini kaçırdığını fark etmişti.

Bir an durup Asel'e baktı.

Bu kez hiçbir şey söylemedi.

Sadece onun neden gözlerini kaçırdığını anlamaya çalıştı.